ออนไลน์ 1,370  คน     ค้นหาด่วน:  

มายาสีมุกย้อนหลัง ตอนที่7 (12 เมษายน 2556)

มายาสีมุกย้อนหลัง ตอนที่7 (12 เมษายน 2556)
อัพเดท : 13 เมษายน 2556,08:46
อ่าน : 28,583
หมวดหมู่ : ดูละครย้อนหลัง (แยกตามตอน)






ดูละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง

ดูละคร มายาสีมุก (ตอนที่6) วันที่ 7 เมษายน 2556 ย้อนหลัง


ดูละครย้อนหลัง ดูละคร มายาสีมุก ย้อนหลัง ดูละครมายาสีมุกย้อนหลังตอนล่าสุด
ละครมายาสีมุก บทประพันธ์ของ ทวิตา
ละครมายาสีมุก บทโทรทัศน์โดย เอื้องอรุณ สมิตสุวรรณ, เทอดโชค เกียรติสุขเกษม, จุฑามาศ สาคร
ละครมายาสีมุก กำกับการแสดงโดย ธีรศักดิ์ พรหมเงิน
ละครมายาสีมุก ผลิตโดย บริษัท กันตนา กรุ๊ป จำกัด
ละครมายาสีมุก ออกอากาศทุกวันศุกร์ – อาทิตย์ เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 สี





รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 1/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 2/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 3/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 4/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 5/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 6/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่7) วันที่ 12 เมษายน 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 7/7




มายาสีมุก ตอนที่ 7
       
       โทรศัพท์ดังขึ้น วัฒนาเอื้อมมือรับ
       
       “กำลังลงจากห้องแล้ว พวกนายอยู่ตรงไหน อะไรนะ โซลทาวเวอร์”
       คีรินทร์โทรศัพท์หาวัฒนาและกำลังนั่งรถมากับไข่มุกอย่างสบายใจ
       “เออ เฮ้ย วัฒ ฝากดูแลสองแสบที่โรงแรมด้วยนะ ชั้นกับลูกไก่จะไปเที่ยวกันสองคน แล้วถ้าเขาจะไปไหนต่อ นายก็อย่าลืมพาไปเที่ยวล่ะ เดี๋ยวบ่นเกาหลีแตก สงสารคนอื่น”
       คีรินทร์พูดจบก็วางสาย วัฒนาถือหูค้าง ทำหน้าไม่พอใจปนเบื่อหน่าย
       
       คีรินทร์พาไข่มุกมาเที่ยวหมู่บ้านโพรวองซ์ ไข่มุกมองตึกสีสันสดใสอย่างตื่นตาตื่นใจ
       “สวยจังเลยนะคะ หมู่บ้านแบบฝรั่งเศสสีหวานมากๆ ตั้งแต่เกิดมาพึ่งเคยเห็นเนี่ย น่าอยู่จริงๆ”
       “พูดเล่นรึเปล่าแค่หมู่บ้านฝรั่งเศสเนี่ยนะไม่เคยไป เที่ยวซะร้อยเอ็ดเจ็ดย่านน้ำ จะไม่เคยได้ยังไง อำชั้นอีกแล้ว แม่กับญาติเธอ บ้าช็อปขนาดนั้น ไม่มีทางพลาด”
       สีหน้าไข่มุกสลดลง
       “สักวันคุณจะเข้าใจ บางเรื่องก็ไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิด” คีรินทร์มองหน้าไข่มุก
       “ไม่ใช่อย่างที่คิด แล้วเป็นไง” ไข่มุกนิ่ง “อ้าว ดราม่าแล้วไม่ตอบ งั้นมานี่เลย”
       คีรินทร์ดึงไข่มุกเข้ามากอด ไข่มุกขืนตัว คีรินทร์เปลี่ยนเป็นจับมือพาเดินเข้าไปชมวิว
       คีรินทร์พาไข่มุกเดินเล่นในสวนดอกไม้ ถ่ายรูปให้และเอื้อมมือจะเด็ดดอกไม้ ไข่มุกตีมือ
       “อย่าเด็ดนะคะ เก็บไว้สวยๆ ดีกว่า”
       “งั้นก้มหน้าไปใกล้ๆ เดี๋ยวชั้นถ่ายให้” ไข่มุกก้มลง คีรินทร์ถ่ายรูป “อื้อหือเมียผม เล่นซะดอกไม้จืดไปเลย”
       “ไหน ขอดูหน่อยค่ะ” ไข่มุกชะโงกหน้ามาดูรูปในกล้อง คีรินทร์กดให้ดู ไข่มุกยิ้มนิดๆ คีรินทร์ได้ทีแอบหอม “หอมอีกแล้ว ฉวยโอกาส”
       “ฉวยโอกาสกับเมีย ตำรวจไม่จับหรอก”
       คีรินทร์ทำหอมอีก ไข่มุกดันออก
       ทั้งสองคนเดินเล่นกันถ่ายรูปตามตึกสวยๆ ผลัดกันถ่ายหัวเราะอย่างสนุกสนาน
       
       คีรินทร์พาไข่มุกเข้ามานั่งในร้านเบเกอรี่ในโพรวองซ์ แซนวิช ขนมปัง และเครื่องดื่ม ชาเขียวลาเต้ร้อน วางบนโต๊ะ ไข่มุกก้มลงมองแก้วที่มีมีฟองนมวาดลาย คีรินทร์แอบอมยิ้ม
       “น่ากินจัง”
       “กินของหนักก่อนสิ มา ชั้นป้อน” คีรินทร์ตัดแซนวิชจะป้อน ไข่มุกส่ายหน้า คีรินทร์พยักหน้าให้กิน ไข่มุกยอมอ้าปากอย่างเขินๆ “อร่อยมั้ย” คีรินทร์ทำท่าจะป้อนอีก
       “ค่ะ ไม่เอาแล้ว คุณกินเถอะ ชั้นกินเองได้”
       “นานๆ ทีให้ชั้นดูแลเธอบ้าง ให้ชั้นทำหน้าที่สามีที่ดีบ้างสิ ชั้นชอบเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน โดยไม่ทะเลาะอย่างนี้มากเลยรู้มั้ย”
       ไข่มุกเสยกแก้วจิบ พูดเบาๆ
       “ชั้นเอง ก็มีความสุขมากๆ เหมือนกันค่ะ”
       ไข่มุกลดแก้วลงเห็นฟองนมเลอะปาก คีรินทร์เอาทิชชู่เช็ดให้และมองอย่างเอ็นดูและอ่อนโยน
       “เธอต่างหาก ที่ทำให้ชั้นมีความสุข”
       ไข่มุกก้มหน้าเขิน คีรินทร์มองยิ้มอย่างอ่อนโยน คีรินทร์กินแซนวิชซอสเลอะอยู่ริมปาก ไข่มุกหยิบทิชชู่ทำท่าจะเช็ดก็ไม่เช็ด คีรินทร์เงยหน้ามอง
       “เช็ดให้ซะทีสิ อุตส่าห์อ่อยให้ซอสติดปากตั้งนาน ลังเลอยู่ได้”
       “เจ้าแผนการจริงๆ นะคุณ”
       คีรินทร์ยักนิ้วให้ ไข่มุกแกล้งเช็ดแรงๆ จนคีรินทร์หน้าเบี้ยว
       
       พอตกกลางคืนร้านค้าของโพรวองซ์ถูกประดับไฟอย่างสวยงาม คีรินทร์เดินจับมือไข่มุกดูของในร้าน ไข่มุกหยิบดูคีรินทร์ทำท่าจะคว้าไปจ่ายให้
       “ไม่ได้จะเอานะคะ แค่ดูเฉยๆ”
       “นิดหน่อยเอง อยากได้หรือเปล่า”
       ไข่มุกวางลง สอดมือเข้าไปกุมคีรินทร์ คีรินทร์อึ้ง ยิ้มหวาน ไข่มุกยิ้มให้หวานไม่แพ้กัน
       “แค่ได้เดินดู กับคุณ ก็พอแล้วค่ะ”
       “พูดให้ชั้นดีใจเล่นหรือเปล่า”
       “จะคิดอย่างนั้นก็ตามใจนะ”
       คีรินทร์อึ้ง เอนตัวลงไปหอมหน้าผากไข่มุก ไข่มุกยิ้มเขินรั้งตัวคีรินทร์ไว้แล้วหอมหน้าผากกลับ คีรินทร์เขินหน้าแดง กอดคอไข่มุก
       “เธอแกล้งชั้น ทำให้ชั้นหลงเมียตัวเองเข้าไปทุกวันแล้ว”
       “หรืออยากไปหลงคนอื่นคะ มีคนพร้อมให้คุณหลงเยอะแยะ”
       คีรินทร์แกล้งล็อคแน่น
       “ไม่เอา คนนี้ดีที่สุดแล้ว”
       คีรินทร์หอมหน้าผากกับผมไข่มุกอย่างหมั่นเขี้ยว ไข่มุกดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดแต่หน้าตามีความสุข
       
       ห้องพักในโรงแรมไฟสลัวๆ ไข่มุกนอนอยู่บนเตียงมีคีรินทร์นอนกอดเอาไว้
       “ชั้นอยากอยู่อย่างนี้ตลอดไปเลย”
       คีรินทร์ก้มมองไข่มุก ซึ่งไม่ตอบแต่ค่อยๆ เอามือแตะใบหน้าคีรินทร์ สบตากัน คีรินทร์ยิ้มแล้วจูบเบาๆ
       “คุณทำให้วันนี้ของชั้น เป็นวันที่มีความสุขที่สุด เป็นความทรงจำที่มีค่า ชั้นจะไม่มีวันลืมเลยคะ”
       “นานแค่ไหนล่ะ ที่จะไม่ลืม”
       “จะไม่ลืม ตลอดชีวิต”
       “ชั้นก็ด้วย ชั้น...”
       คีรินทร์ทำท่าจะพูดว่ารัก แต่ไข่มุกเอานิ้วแตะริมฝีปากคีรินทร์ไว้ ทั้งคู่สบตากับ คีรินทร์พลิกตัวคร่อมไข่มุก ส่งสายตาหวานซึ้ง ไข่มุกยิ้มน้อยๆ หลับตาลง คีรินทร์ก้มตัวลงไป
       เวลาผ่านไป คีรินทร์นอนกอดไข่มุกแล้วไล่พรมจูบบนไหล่ไข่มุกเบาๆ ไข่มุกย่นคอจักจี้หันกลับมาหา จมูกชนกันสบตานิ่งนาน คีรินทร์ทำท่าจะจูบแต่ไข่มุกเอามือแตะห้ามไว้
       “นอนเถอะค่ะ”
       คีรินทร์จูบปลายนิ้ว
       “ยังไม่อยากนอนเลย ขอชื่นใจอีกทีได้มั้ย”
       “พอแล้วค่ะ ชั้น...”
       “ชั้นชอบเธอนะ” คีรินทร์สบตาซึ้ง “ชั้นสัญญา ว่าจะดูแลเธอ จะไม่ทำให้เธอเสียใจ จะอยู่กับเธอ ทำให้เธอมีความสุข”
       ไข่มุกแตะปากคีรินทร์
       “พอแล้วค่ะ ไม่ต้องสัญญาอะไร แค่มองตาคุณ ชั้นก็รู้”
       “แต่มองตา ไม่เท่าการกระทำนะ”
       “การกระทำต้องดูระยะยาว แต่แววตา หลอกเราไม่ได้”
       
       คีรินทร์กับไข่มุกสบตาหวานซึ้ง คีรินทร์จูบหน้าผากเบาๆ แล้วนอนกอดไข่มุกไว้ทั้งคืนที่เมืองไทย จินจูนั่งอยู่ในสวนของโรงแรม มองดอกไม้อย่างเศร้าๆ คธาเดินมาจากอีกมุมนั่งลงข้างๆ จินจูสะดุ้ง พอหันไปมองก็ทำหน้านิ่งจะลุกหนี คธาจับข้อมือเอาไว้
       “จินจู คุณกำลังตามหาใคร”
       จินจูบิดมือออก ยิ้มเย็น
       “สนใจด้วยเหรอ ว่าชั้นทำอะไร”
       “เขาคงเป็นคนสำคัญมาก ขนาดที่ดาราดังอย่างคุณยอมมาอยู่เมืองไทยเป็นเดือน ใช่มั้ย”
       “ใช่ คนๆ นี้สำคัญกับชั้นมาก สำคัญที่สุดในชีวิต” คธาแค่นหัวเราะ
       “ยังมีคนที่สำคัญกว่ามิสเตอร์คิมอีกเหรอ”
       “หรือไม่จริง ชั้นพยายามติดต่อคุณทุกทาง แต่คุณไม่เคยตอบกลับเลย คุณนั่นแหละ ที่ทำให้ทุกอย่างเป็นอย่างนี้”
       “ผมต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น ผมน่ะเหรอไม่ตอบไป ผมต่างหากที่พยายามทำทุกอย่างที่...”
       แทยอนเดินเข้ามาใกล้
       “พูดต่อให้จบสิ พยายามอะไร” คธาส่ายหน้าเศร้าๆ
       “สายไปแล้ว ผมจะไม่พูดอะไรเรื่องอดีตที่ไม่สำคัญอีกแล้ว”
       แทยอนเดินทำยิ้มเข้ามา ตบไหล่คธาเบาๆ แต่แววตาเป็นกังวลมาก คธาแค่นยิ้ม มองหน้า
        “ไง ไม่นึกว่าจะได้เจอกันอีก ยี่สิบกว่าปีแล้ว”
       “ใช่ แต่เสียใจด้วย คนอย่างผมไม่ตายง่ายๆ” คธาเดินจากไป จินจูงง
       “คธาหมายความว่ายังไง พี่แทยอน ทำไมถึงพูดว่า เขาไม่ตายง่ายๆ”
       “อืม ก็ไม่รู้เหมือนกัน อารมณ์ศิลปินมั้ง”
       แทยอนพูดเรียบๆ แต่แววตาเป็นกังวล จินจูมองตามอย่างนึกสงสัย
       
       คีรินทร์นอนคว่ำหลับกอดหมอน ค่อยๆ ลืมตา บิดตัว มือคว้าเปะปะบนเตียง
       “ขอชื่นใจยามเช้าหน่อย” คีรินทร์ค่อยๆ ลืมตา มองข้างๆ แล้วสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่ง มองหารอบห้อง “ลูกไก่ เธออยู่ไหน” คีรินทร์ลุกจากเตียงเดินหา “ลูกไก่ ลูกไก่ ไปไหนแล้ว ลูกไก่”
       คีรินทร์หน้าเครียด เดินหาทั้งในห้องน้ำ ระเบียง ทั่วห้องก็ไม่เจอ
       
       ไข่มุกเดินเล่นอยู่บนสนามหญ้า เอื้อมมือไปจับกิ่งไม้ ยิ้มน้อยๆ คีรินทร์เดินเข้ามากอดจากด้านหลัง ไข่มุกเขิน อมยิ้มนิดๆ
       “ปล่อยชั้นนอนคนเดียวได้ไง ใจร้ายจัง”
       “ชั้นใจร้ายแบบนี้ ยังไม่ชินอีกเหรอคะ”
       คีรินทร์หัวเราะ หอมข้างแก้มไข่มุก
       “อยู่ไปนานๆ เดี๋ยวก็ชิน เธอรู้มั้ย เมื่อคืนชั้นมีความสุขมากๆ ดีใจมากๆ ที่ได้กอดเธอ ชั้นชอบเธอนะ ลูกไก่”
       ไข่มุกหน้าเศร้าลงนิดๆ
       “ถ้าไม่ใช่ลูกไก่ จะยังชอบมั้ยคะ”
       “ไม่ใช่ลูกไก่แล้วลูกอะไร อ๋อ ลูกแมวเมี้ยวๆ เหรอ ลูกแมวยั่วสวาทของผมไง” ไข่มุกหันมองสบตา
       “พูดจริงๆ สิคะ” คีรินทร์นิ่งคิด
       “ชั้นชอบเธอที่เป็นเธอ แล้วถ้าเธอไม่ใช่ลูกไก่แล้วจะเป็นใคร จะหลอกอะไรให้ชั้นงงอีกแล้วเหรอ”
       “แล้วถ้า...” ไข่มุกนิ่งไปอย่างไม่กล้าพูด
       “ถ้าอะไร” ไข่มุกหลบตา
       “เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร”
       “ไม่มีอะไรก็ดี ชีวิตชั้นเกลียดคนโกหกที่สุด ถ้าเป็นเรื่องอื่นชั้นยังให้อภัยได้ แต่ถ้ามาหลอกลวงโกหกกัน ชั้นไม่มีวันยกโทษให้แน่นอน” ไข่มุกอึ้ง ดันตัวออก
       “ค่ะ”
       “เมื่อกี้เธอจะบอกความลับอะไร ห้ามพูดนะว่าจะแอบมีกิ๊ก ชั้นโกรธจริงๆ แน่คราวนี้”
       “ไม่...ไม่มีอะไรค่ะ”
       “ไม่มีอะไรงั้นมากอดที หอมทีด้วย”
       คีรินทร์กอดไข่มุกแล้วหอมเบาๆ ไข่มุกแววตาเศร้าเสียใจและเป็นกังวล
       
       คีรินทร์ ไข่มุก ชลลดา ภัททิมานั่งกินอาหารบุฟเฟ่โรงแรม ไข่มุกกินเงียบๆ ทำท่าครุ่นคิด
       “แหม เมื่อวานทิ้งน้ากับน้องหนีไปเที่ยวกันสองคน รู้มั้ยคะว่าน้าเกือบหลงทาง กลับโรงแรมไม่ถูก”
       “แยกกันเที่ยวก็สนุกดีครับ” คีรินทร์มองหน้าไข่มุก “แปลกนะครับ ลูกไก่หน้าไม่คล้ายไม่คุณน้าเลย นิสัยก็คนละทิศ หรือว่าเหมือนคุณพ่อครับ”
       ชลลดาหัวเราะเก้อๆ
       “ก็...คงงั้นมั้ง”
       “ลูกไก่เขาไม่เหมือนใครทั้งนั้นแหละค่ะ ดูก็รู้ ต่างกันซะ”
       ภัททิมามองเหยียดๆ ไข่มุกเงยขึ้นมาแล้วหลบตา คีรินทร์แอบจับมือใต้โต๊ะ
       “อีกหน่อยคงหน้าเหมือนผม เนื้อคู่กันต้องหน้าคล้ายกันสิ ใช่มั้ย” คีรินทร์ยิ้มหวาน ทาแยมบนขนมปังปิ้งให้ไข่มุก สายตามองอย่างอบอุ่น อ่อนโยนจนภัททิมากับชลลดารู้สึกได้ “ทานเยอะๆ นะ” คีรินทร์ก้มกระซิบ “เผื่อรินทร์น้อย หรือหนูลูกเจี๊ยบ อาจจะแอบมาอยู่ตรงนี้แล้วด้วย”
       คีรินทร์แกล้งแตะท้องไข่มุก ไข่มุกประกบมือลงเบาๆ ยิ้มให้อย่างอ่อนหวาน ภัททิมากับชลลดายิ่งตาโตไปใหญ่
       
       ภัททิมาถือแฟ้มเดินยิ้มหวานมายื่นให้คีรินทร์
       “นี่ค่ะบอส คุณลุงฝากเอกสารมาให้ มุกลืมไปเลย”
       “ครั้งหน้าถ้าเป็นอย่างนี้อีกไม่ได้แล้วนะ ถ้าเป็นเอกสารสำคัญจะทำยังไง ถ้าจำไม่ได้ก็เมมใส่มือถือให้เตือนไว้สิ”
       ภัททิมาอึ้ง ไม่พอใจ
       “ขอโทษค่ะ คุณรินทร์เวลาทำงานนี่ดุ๊ดุนะคะ แต่เวลาอยู่กับเมียใจดี ใจเย็น ลูกไก่โชคดีจัง ผ่านอะไรมาตั้งเยอะแยะ ประวัติตั้งเท่าไหร่ คุณยังยอมรับออกหน้าออกตา”
       “ผ่านอะไรมา คุณหมายถึงเรื่องไหน”
       “ก็ เขาเคยคบใครต่อใครมาตั้งเยอะ” คีรินทร์แทรกทันที
       “งั้นเหรอ คนเราก็ต้องคบเพื่อนบ้าง เป็นธรรมดา แต่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องไปมีอะไรกันทั้งหมด นี่ ไข่มุก คนอย่างผม ไม่โง่ให้คนอื่นมาหลอกหรอกนะ”
       “แต่...แต่ว่า”
       “ถ้าว่างนักก็หัดเอาเวลาไปดื่มอาหารเสริมบ้าง ขี้ลืมอย่างนี้บ่อยๆ ระวังจะโดนปลดจากตำแหน่งผู้ช่วยเลขาไม่รู้ตัว”
       คีรินทร์เดินไป ภัททิมาอึ้ง เจ็บใจจนอยากกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออก

 คีรินทร์กลับเข้าห้องกอดไข่มุกหอมแก้มซ้ายขวา ใบหน้าไข่มุกนิ่งเหมือนไม่สบายใจ
       “เป็นอะไรครับ คุณภรรยาคนสวย”
       “ไม่มีไรคะ แค่คิดอะไรนิดหน่อย”
       “คิดถึงชั้นล่ะสิ เมื่อคืนชั้นมีความสุขมากเลยรู้มั้ย ก่อนหน้านี้ชั้นดูเธอผิดไปจริงๆ ตอนแรกแม่บอกเธอชื่อเสียดังมาก เลยนึกว่าเชี่ยวชาญตัวแม่มาเอง ที่ไหนได้ มือใหม่หัดขับ ตัวจริงเสียงจริง”
       ไข่มุกหยิกหมั่บ ค้อนใส่
       “แล้วไม่คิดว่าชั้นจะแกล้งแอ๊บ หลอกคุณ เหมือนที่คุณชอบว่าชั้นเหรอ”
       “โถๆๆ หนูน้อยลูกไก่ครับ ของอย่างนี้แอ๊บไปก็หลอกชั้นไม่ได้หลอก อย่าลืมสิว่าชั้นคือใคร คีรินทร์น่ะ ตัวพ่อมาเองเลยนะคร้าบ เจอมาเยอะแล้ว”
       “ค่ะ คุณตัวพ่อ...ผู้เชี่ยวชาญ” ไข่มุกทำเสียงประชด
       “แต่ไม่ต้องกลัวนะ เรื่องแบบนี้สอนกันได้ เดี๋ยวถ่ายทอดวิชาให้หมด”
       ไข่มุกค้อนให้อย่างอดขำไม่ได้ คีรินทร์ดึงเข้ามากอดอย่างนึกรัก หอมแก้มอย่างทะนุถนอม
       “ชั้นดีใจ ที่เธอไม่ได้เป็นแบบที่แม่ หรือไข่มุกพูดถึง เธอเป็นผู้หญิงมีค่า เหมาะสมอย่างที่พ่อชั้นบอกจริงๆ”
       คีรินทร์หอมหน้าผากไข่มุกเบาๆ ไข่มุกซบลงที่หน้าอก ยิ้มอ่อนโยน
       
       คีรินทร์กับไข่มุกอยู่ในชุดเกาหลีโบราณ ยืนถ่ายรูปในสตูดิโอ กล้องลั่นชัตเตอร์สลับกับคีรินทร์ไข่มุกเก๊กท่าสวยๆ ต่างๆ คีรินทร์สะกิดไข่มุก
        “ยกมือขึ้นสิ ทำท่าซารางเฮนะ”
       “อะไรของคุณ ซารางเฮ น่าอายจะตาย”
       “น่า นะลูกไก่ เก็บไว้เราแก่ๆ มานั่งดูคงขำดี เอาไว้ให้ลูกเราดูด้วยไง”
       ไข่มุกเขินค่อยๆ ยกมือขึ้นทำท่าหัวใจ กล้องถ่ายแชะ คีรินทร์ยิ้มหวานถูกใจ
       “ลูกเราต้องชอบแน่ๆ ว่าไง มีสักโหลก็ดีเนอะ เอาไว้ตั้งทีมฟุตบอล”
       “คุณมีเองเถอะ ตั้งสิบสองคนแน่ะ”
       คีรินทร์ขำ กอดไข่มุกแน่น
       “มาเกาหลีคราวนี้มีแต่โชค ทั้งเรื่องรักเรื่องงาน ผมไม่เคยนึกเลยว่าจะมีวันนี้”
       ไข่มุกดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด คีรินทร์ยิ้มหวานไม่ยอมปล่อย
       
       ที่ห้องพักวัฒนา วัฒนานั่งอยู่บนเก้าอี้ ในมือถือโทรศัพท์กำลังเปิดคลิปตอนที่นุชนารถตบตีกับภัททิมา วัฒนากดหยุดคลิป ยิ้มร้ายแล้วเลื่อนมือไปที่ปุ่มอีเมลแล้วกดส่ง
       วันรุ่งขึ้นบนจอในห้องประชุมปรารฎภาพนุชนารถตบกับภัททิมา และเข้ามาอาละวาดในห้องประชุมบอร์ด
       ประธานเกาหลีปิดจอลง บอร์ดใบหน้าเครียดมากซุบซิบกันใหญ่ ล่ามพูดกับคีรินทร์
       “ทางเราคงต้องขอทบทวนเรื่องการร่วมทุนอีกครั้ง ภาพลักษณ์ของผู้บริหารมีความสำคัญมาก เราไม่อยากให้มีข่าวฉาว ไม่ว่าจะเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว”
       “แต่เรื่องนี้เคลียร์ไปแล้ว ผมอธิบายได้นะครับ”
       “ต้องขอโทษด้วยจริงๆ บอร์ดของเราก็มีมติตกลงแล้วเหมือนกัน”
       คีรินทร์หน้าตาเสียใจผิดหวังมาก วัฒนาแอบลอบยิ้มสมใจ
       
       ไข่มุกเดินผ่านห้องประชุม เห็นคีรินทร์นั่งหน้าเครียดกับวัฒนา ไข่มุกหยุดดู
        “มันเกิดเรื่องไอ้คลิปบ้าๆ นี่ได้ยัง ชั้นอยากรู้จริงๆ”
       “ใจเย็นสิ รินทร์”
       “เย็นไม่ไหวว่ะ พังหมดแล้ว ใครมันลอบกัดชั้นวะ”
       “ก็อาจจะเป็นคนที่นาย เคยสร้างความแค้นไว้ให้”
       “นุชนารถเหรอ จะกล้าทำขนาดนี้เชียวหรอ”
       “ใครจะรู้” วัฒนาทำถอนใจแรงๆ “เดี๋ยวจะลองไปพูดดู แต่ไม่รู้จะได้ผลมั้ย คนเกาหลีพูดคำไหนแล้วคำนั้นซะด้วย”
       วัฒนามองคีรินทร์ที่หน้าเครียดอย่างสะใจ แล้วเดินไป ไข่มุกเอื้อมมาแตะมือคีรินทร์ คีรินทร์บอกอย่างรู้สึกผิด
       “งานนี้ชั้นผิดเองเต็มๆ ไม่งั้นป่านนี้เซ็นสัญญากันไปเรียบร้อยแล้ว”
       “ไม่มีทางแก้เลยเหรอคะ” คีรินทร์ส่ายหน้า
       “คราวนี้บอร์ดคงมีเหตุผลที่จะปลดชั้นแล้ว ให้ตายสิ ชั้นไม่รู้จะทำยังไง ไม่รู้จริงๆ”
       ไข่มุกแตะไหล่คีรินทร์เบาๆ คีรินทร์ลุกเดินไปอย่างเครียดหนัก ไข่มุกได้แต่มองอย่างเห็นใจแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง
       
       ไข่มุกเดินมาเรื่อยๆ หน้าเครียด เดินมาถึงห้องโถงมองเห็นรูปจินจูถ่ายคู่กับประธานโรงแรม ไข่มุกยืนมองอย่างสนใจ ผู้จัดการฟิตเนสเดินเข้ามาใกล้ยืนมองด้วยกัน
       “รูปนี้สวยนะครับ สั่งอัดขยายใหญ่เต็มที่เลย ประธานลีเป็นแฟนหนังของปาร์คจินจู คุณปาร์คมาที่นี่ประจำ ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีก”
       ไข่มุกมองรูปจินจูแล้วยิ้มเจ้าแผนการออกมา
       ไข่มุกตัดสินใจโทรศัพท์หาจินจูที่เมืองไทย
       “ไม่มีปัญหา ชั้นสนิทกับประธานลีซอนมิน เดี๋ยวจัดการให้” ไข่มุกยิ้มดีใจ
       “ขอบคุณมากค่ะจินจู”
       ไข่มุกวางโทรศัพท์ลง ยิ้มอย่างดีใจ มีความหวัง
       
       ไข่มุก คีรินทร์ ชลลดา ภัททิมาและวัฒนาอยู่ที่สนามบินอินชอน ภัททิมาแต่งตัวอย่างเว่อร์เดินหอบถุงช็อปปิ้ง
       ชลลดาเดินหอบไม่แพ้กัน คีรินทร์เข็นรถเข็นนิ่งๆ สีหน้าเศร้าสลด ไข่มุกมองนาฬิกาอย่างร้อนใจ
       “กำลังเที่ยวสนุก ไม่น่าต้องกลับเลย ดูสิลูกไก่ ดวงลูกนี่กาลกิณีกับสามีเหมือนที่หมอดูบอกเปี๊ยบ งานก็พัง เที่ยวก็อด กลับบ้านมือเปล่า เฮ้อ”
       “ใช่ ยังช็อปไม่หนำใจเลย” คีรินทร์สบตาไข่มุก
       “ทุกอย่างเป็นเพราะตัวผมเอง ไม่เกี่ยวกับลูกไก่”
       ไข่มุกกอดคีรินทร์ ยิ้มให้กำลังใจ
       “อย่าคิดมากเลยค่ะ พรุ่งนี้คุณอาจจะมีข่าวดีก็ได้”
       “ข่าวดีว่าเขาให้ลาออกเอง ไม่ไล่ออกใช่มั้ย ไป กลับก็กลับ”
       “มีตัวซวยมาด้วย เซ็งจิต” ภัททิมาปรายตามองไข่มุก
       คีรินทร์เข็นรถเข็นกำลังจะถึงที่เช็คอินกระเป๋า โทรศัพท์คีรินทร์ดังขึ้น คีรินทร์รับโทรศัพท์
       “ครับ อะไรนะครับ ทางบอร์ดเกาหลีอยากพบผมด่วน ครับ ได้ครับ จะไปเดี๋ยวนี้ครับ”
       “มีอะไรน่ะ ให้กลับไปทำไม” ชลลดารีบถาม
       “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ทางนั้นว่ามีข่าวดี”
       ชลลดากับภัททิมายิ่งงงไปใหญ่ วัฒนางงแต่พยายามเก็บอาการ ไข่มุกมองคีรินทร์ ยิ้มอมภูมิคนเดียว

ประธานลีมินซอนจับมือคีรินทร์ ตบไหล่เบาๆ คีรินทร์ยิ้มงงๆ
        “ลูกผู้ชายอย่างเรา ผิดพลาดเรื่องผู้หญิงได้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ยิ่งเป็นคนกันเอง ยิ่งไม่ควรถือสา” คีรินทร์งงมาก
       “คะ ครับ”
       “คราวนี้ จะถือว่าพวกเราจะไม่เคยรู้ ไม่เคยเห็นคลิปนี้มาก่อน แต่ต่อไปคุณก็ระวังตัวให้ดี อย่าให้เกิดเรื่องฉาวแบบนี้อีก”
       “ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก”
       คีรินทร์ยิ้มอย่างดีใจ คีรินทร์เซ็นสัญญา ไข่มุกมองอย่างดีใจปนปลื้มใจ วัฒนายิ้มเฝื่อนๆ และผิดหวัง คีรินทร์กับลีมินซอนแลกเอกสารแล้วจับมือกัน ช่างภาพถ่ายรูปแสงแฟลชวูบวาบ ไข่มุกยิ้มดีใจสบตากับคีรินทร์ที่มองมา
       
       เมื่อกลับถึงเมืองไทย เขมทัตกอดคีรินทร์เข้ามาตบที่หลังอย่างพอใจ คีรินทร์ยิ้มกว้าง
       “เก่งมาก ว่าแต่ทำอีท่าไหน ประธานลีถึงเปลี่ยนใจได้ล่ะ”
       “ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ ยังงงอยู่เลยว่าทำไม”
       มณีเข้ามากอด หอมซ้ายขวา
       “เขาคงรู้ว่าลูกแม่เก่ง เรื่องแค่จิ๊บๆ อย่างนี้คงไม่ใส่ใจหรอก แหม ผู้ชายด้วยกัน รู้แกวกันดี กะอีแค่สาวๆ ตีกัน ไม่เห็นเกี่ยวกับธุรกิจสักนิด”
       “เอ้า ชมกันใหญ่ ลูกลอยแล้วเนี่ย” มณีหันไปตีเพี้ยะ
       “เอ๊ะ คุณ ลูกชั้นชั้นก็ต้องชมสิ อย่ามาขัดคอได้มั้ย”
       “เออ เดี๋ยวนี้รักลูกมากกว่าพ่อแล้ว เราเตือนหาว่าขัดคอ”
       เขมทัตกับคีรินทร์หัวเราะ มณีมองค้อน วัฒนาแสร้งยิ้มแต่แววตาอิจฉา
        “ดีใจด้วยนะ ชั้นรู้ว่านายทำได้”
       “ขอบใจ ของมันแน่อยู่แล้ว”
       คีรินทร์ยิ้มอย่างพอใจมาก วัฒนามองแค้นใจแต่พยายามเก็บสีหน้า
       
       ไข่มุกมาหาจินจูที่โรงแรม ไข่มุกไหว้ขอบคุณจินจู
       “ขอบคุณมากนะคะ ที่ช่วยเรื่องคุณรินทร์”
       “ไม่เป็นไร เรื่องเล็กน้อย ประธานลีกับชั้นคุยกันได้เสมอ”
       “รบกวนคุณอยู่เรื่อยเลย”
       จินจูลูบหัวไข่มุกเบาๆ
       “เรื่องเล็กน่า ปัญหาใหญ่กว่านี้ ชั้นก็ทำให้หนูได้”
       “ทำไมถึงดีกับหนูนักคะ” จินจูมองนิ่ง
       “เพราะหนู ทำให้ชั้นคิดถึงคนคนนึง เชื่อว่าเขาต้องน่ารักเหมือนหนูแน่”
       จินจูสบตาไข่มุกมองด้วยความเอ็นดู ไข่มุกยิ้มขอบคุณ
       
       “พ่อจะให้เราดูแลทั้งสองที่ คงต้องบินไปบินมา พักนี้ก็เหนื่อยหน่อยจากนี้ไปก็เตรียมงานแถลงข่าว โปรโมทให้เต็มที่” เขมทัตบอกคีรินทร์
       “อุ๊ย ไปเกาหลีบ่อยๆ ให้แม่ไปด้วยนะคราวที่แล้วพลาด โดนยัยชลตัดหน้า” มณีมองหน้าเขมทัต “ไม่รู้ไปอ้อนกันอีท่าไหน”
       “จะไปศัลยกรรม ดูดไขมันเหรอ หรือจะทำดั้งโด่ง ปากบาง คางย้อย บอกก่อนว่าทำแล้วน่ากลัวผมไม่ให้เข้าบ้านนะ กลัวนึกว่านอนกอดผีเกาหลี”
       “อย่างชั้นสวยธรรมชาติย่ะ ไม่ต้องทำก็เริ่ด”
       “ธรรมชาติ ลงโทษน่ะสิ”
       วัฒนาเดินเลี่ยงออกมา นุชนารถกำลังจะเดินผ่าน พอเห็นก็แอบข้างเสา
       “แซวกันใหญ่เลย เรื่องโรงแรมไม่ใช่มีแค่ผมนะครับ ยัยลูกไก่ก็เตรียมเซอไพรต์ไว้ด้วยเหมือนกัน”
       วัฒนาได้ฟังยิ่งแค้น จึงทุบกำแพงเสียงดัง ใบหน้าโกรธแค้นอย่างชัดเจน นุชนารถมองวัฒนายิ้มร้ายในมุมมืด
       
       วัฒนานั่งทำงานอย่างหงุดหงิด กำลังเซ็นเอกสารอยู่ก็อารมณ์ขึ้นเขวี้ยงปากกาลงพื้น นุชนารถก้าวเข้ามาในห้องวัฒนา เธอก้มหยิบปากกาแล้วยิ้มร้ายๆ เอาปากกามาวางคืนให้บนโต๊ะ
       “มาพาลลงกับของ ไม่มีประโยชน์หรอกคะ” วัฒนาเก็บสีหน้า
       “คุณนุชมีอะไรกับผม”
       “พอดีเห็นพวกเดียวกันแล้วอดสงสารไม่ได้ ผิดหวังมากล่ะสิ ที่คุณรินทร์ได้บทพระเอก เหลือแต่หน้าที่ตัวประกอบให้” วัฒนาแค่นยิ้ม
       “คุณเองก็ด้วยนี่ เจอฤทธิ์ไอ้รินทร์เข้าไปจนเกือบตาย แผลหายหรือยังล่ะ” นุชนารถหน้าตึง
       “คนอย่างชั้นไม่ยอมตายเพราะคนใจดำอย่างนั้นหรอก สักวันเขาจะต้องได้บทเรียน ที่จำไปจนตาย”
       “งั้นเราก็มีศัตรูคนเดียวกันแล้วสิ”
       นุชนารถสบตาวัฒนา
       
       ที่ห้องฟิตเนสไข่มุกอยู่กับกีกี้ แองจี้ น้องแพรว สามสาวแต่งตัวสไตล์เคป็อปจัดเต็ม
       “วันแถลงข่าวเราจะมีการเปิดตัวโชว์การเต้นรูปแบบใหม่ของเรา เป็นการผสมผสานการเต้นสไตล์เคป๊อป แต่ต้องขอให้ทุกคนฝึกซ้อมอย่างหนักนะคะ” แองจี้ยักไหล่
       “ชัวร์ ของแค่นี้ อีซี่จะตาย”
       “เธอทำได้ชั้นก็ทำได้ย่ะ”
       “แพรวก็ไม่ยอมแพ้หรอก จะเต้นให้ไม่แพ้เกิร์ลกรุ๊ปเกาหลีแน่ สู้ๆ”
       ภัททิมายิ้มเยาะ มองสามสาวดูถูก
       “จะไหวเร้อ เต้นไม่ใช่ง่ายๆ นะยะ ขืนทำกระย่องกระแย่งเก้งก้าง อายเขาตาย ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะ ชั้นไม่อยากขายหน้าแทน”
       “เธอนั่นแหละถอนไปซะ แค่หน้าก็ไม่ผ่านแล้ว”
       “นี่เธอว่าชั้นเหรอ นังดาราตกกระป๋อง”
       “ขอโทษทีย่ะ ชั้นงานตรึม ไม่มีตกกระป๋อง แต่เลขาแถวนี้ระวังตัวให้ดีเหอะ จะโดนเขี่ยทิ้งไม่รู้ตัว”
       กีกี้กับภัททิมามองประสานสายตากันดุเดือด ไข่มุกมองนิ่งๆ ชักปวดหัว ชลลดายืนวอร์มอยู่เห็นมณีใส่ชุดจัดเต็มเดินเข้ามาก็อึ้ง
       “อุ๊ย รุ่นนี้ยังจะเคป๊อปอีกเหรอ ไปเต้นบางแคป๊อปดีกว่ามั้ย”
       “เก่งนักหรือไง อย่าแพ้ชั้นแล้วกัน”
       “ต๊าย กล้าท้านะ ก็คอยดูแล้วกันว่าใครจะแพ้ใคร”
       ชลลดากับมณีมองท้ากันและกัน ไข่มุกปรบมือเรียกความสนใจ
        “งั้นโอเคค่ะ เรามาฝึกซ้อมกัน เริ่มจากวอร์มร่างกายก่อน”



หากถูกใจช่วยกด Like เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะค๊าาาา





ร่วมแสดงความคิดเห็น

ZONEZEED.COM ควมบันเทิงไม่เคยหลับไหล แหล่งรวมความบันเทิงบนโลกออนไล์
เว็บไซต์ โซนซี๊ด.คอม เป็นเว็บไซต์รวบรวมความบันเทิงออนไลน์ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความบันเทิงเยอะแยะมากมาย หลากหลายหมวดหมู่ หลายเรื่อง
หากเรื่องในหัวข้อใดมีส่วนพาดพิงหรือละเมิดลิขสิทธิ์ทำให้เกิดความเสียหายกรุณาแจ้งมาที่ zonezeed(แอ๊ด)windowslive.com เพื่อที่จะลบข้อมูลหรือแก้ไขให้ถูกต้อง

Copy right © 2009-2012 ZoneZeed.com is version 3.0 All right reserved. Website design by ZoneZeed.com
Best viewed with IE 6.0 or above | Opera | Firefox browser 1024 x 768 resolutions. เข้าสู่ระบบ