ออนไลน์ 5,607  คน     ค้นหาด่วน:  

เธอกับเขาและรักของเรา เรื่องย่อละครเธอกับเขาและรักของเรา

เธอกับเขาและรักของเรา เรื่องย่อละครเธอกับเขาและรักของเรา
อัพเดท : 24 มกราคม 2554,16:12
อ่าน : 739,907
หมวดหมู่ : เรื่องย่อละครทีวี






เธอกับเขาและรักของเรา
เรื่องย่อละครเธอกับเขาและรักของเรา



น่าจะเป็นคู่ขวัญที่ "บอสนิด-อรพรรณ วัชรพล" แห่งโพลีพลัส ภูมิใจนําเสนอมากมาย สําหรับพระเอกเซอร์สุดฮอต "เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ" ที่เพิ่งใจอ่อนเซ็นสัญญากับค่ายนี้ไปหมาดๆ กับนางเอกนิสัยดี "แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์" ที่จะมาประกบคู่กันครั้งแรกในเรื่อง "เธอ กับเขาและรักของเรา" ที่คุณนิดโชว์ฝีมือทั้งพล็อตเรื่องและเขียนบทเองกับมือ

ที่สําคัญ บอสนิดลงทุนสละเวลาอันมีค่าบินไปดูโลเกชั่นที่จะถ่ายทําเรื่องนี้ไกลถึง เซี่ยงไฮ้ ปักกิ่งเลยทีเดียว ซึ่งในบทพระเอกนั้นไม่ต้องพูดถึงว่าบอสหญิงอดีตนางเอกชื่อดังคนนี้เขียนมา เพื่อ "ลูก(ชาย)รักคนใหม่" คนนี้คนเดียวเท่านั้น!! เพราะแว่วว่าคุณนิดปลาบปลื้มพระเอกเซอร์คนนี้มั่กๆ จะด้วยนิสัยส่วนตัวของหนุ่มเป้ที่ "ไม่เฟค -ไม่หมกเม็ด-เป็นธรรมชาติ" แถมความสามารถทางการแสดงของ he ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วจากเรื่อง "แจ๋วใจร้าย กับคุณชายเทวดา" ที่เรทติ้งก ระฉูด ถูกบันทึกให้เป็นละครมหาชนไปแล้ว

ข่าวล่ามาแรงอีกนิ๊ดส์ ก็คือ อดีตพระเอกเสียงแหบ "พีท ทองเจือ" จะคัมแบ็คมาเล่นเรื่องนี้ด้วยเจ้าค่า

ดารา เดลี่เชื่อว่าแฟนๆ "เป้-แพน" คงตั้งหน้าตั้งตารอดูเรื่องนี้อย่างใจจดใจจ่อแหงๆ โดยเฉพาะคอละครที่ชื่อ "นิด-อรพรรณ"
















เธอกับเขา และรักของเรา บทประพันธ์ โดย : สรัยรารัญ บทโทรทัศน์ โดย : สรัยรารัญ กำกับการแสดง โดย : พีรพล เธียรเจริญ สร้างสรรค์ โดย : โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด

เธอกับเขาและรักของเรา เข้มข้นครบรส เป้-แพนเค้ก-พีท ติดบ่วง..รัก 3 เส้า (โพลีพลัส)

เธอกับเขาและรักของเรา ละครเธอกับเขาและรักของเรา ละครช่อง7

เธอกับเขาและรักของเรา บทประพันธ์โดย : สรัยรารัญ
เธอกับเขาและรักของเรา บททโทรทัศน์โดย : สรัยรารัญ
เธอกับเขาและรักของเรา กำกับการแสดงโดย : พีรพล เธียรเจริญ
เธอกับเขาและรักของเรา ผลิตโดย : บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด
เธอกับเขาและรักของเรา ควบคุมการผลิตโดย : นิด-อรพรรณ วัชรพล
เธอกับเขาและรักของเรา ออกอากาศทุกวันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 สี

          ผลิต ละครคุณภาพมาให้แฟน ๆ ได้ชมกันต่อเนื่อง สำหรับ บริษัท โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์ จำกัด ล่าสุด บอสนิด-อรพรรณ วัชรพล เตรียมส่งละครแนวโรแมนติก-ดราม่า เรื่อง เธอกับเขาและรักของเรา มาให้ชมกัน สร้างจากบทประพันธ์ และบทโทรทัศน์ของ สรัยรารัญ กำกับการแสดงโดย พีรพล เธียรเจริญ นำแสดงโดย แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์ , เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ และ พีท ทองเจือ ร่วมด้วย เมย์-พิชญ์นาฏ สาขากร , รถเมล์-คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์ , กันต์ กันตถาวร , แก้มบุ๋ม-พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์ , ซูกัส-บัณฑวิช ตระกูลพานิชย์ , บอล-อัศนัย เทียนทอง , ผัดไท-ดีใจ ดีดีดี พร้อมนักแสดงยอดฝีมืออีกมากมาย


เรื่องย่อเธอกับเขาและรักของเรา
          เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ แป้งร่ำ (แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์) อดีตคุณหนูแสนสวยผู้กำพร้าพ่อ-แม่ ต้องอยู่ในอุปการะของลุงกับป้าแท้ ๆ ตั้งแต่เสียพ่อ-แม่ไปฐานะทางการเงินบ้านแป้งร่ำทรุดฮวบ ลุง-ป้าเลี้ยงหลานไม่ไหวจึงไปฝากให้อยู่ในอุปการะของ คุณใหญ่ (พีท ทองเจือ) เศรษฐีหนุ่มใหญ่ที่ยังโสดสนิท

          คุณใหญ่ยอมจ่ายเงินก้อนโตให้ลุงกับป้า และเลี้ยงดูแป้งร่ำอย่างดี จนคนนินทาว่าแป้งร่ำเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณใหญ่ สร้างความไม่พอใจให้ กานดา (ปู-สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์) น้าสาวผู้โลภมากของคุณใหญ่ ที่กลัวแป้งร่ำจะมาฮุบสมบัติของตระกูล เพราะพ่อ-แม่ของคุณใหญ่ก็เสียชีวิตไปแล้ว เลยไม่มีใครคอยดูแลเรื่องนี้

          กานดา จึงวางแผนปั้น ศจี (เมย์-พิชญ์นาฏ สาขากร) โคโยตี้ดาวรุ่งให้เป็นสาวไฮโซมามัดใจหลานชาย แต่ศจีเป็นได้เพียงความสุขชั่วคราวเท่านั้น เพราะหัวใจคุณใหญ่มีแป้งร่ำคนเดียว แต่ติดที่เธอเป็นเด็กในอุปการะ แถมยังอายุรุ่นราวคราวเดียวกับ คุณหญิง (รถเมล์-คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์) น้องสาวตัวเองทำให้ดูไม่ดี หนำซ้ำ คุณเล็ก (ซูกัส-บัณฑวิช ตระกูลพานิชย์) น้องชายสุดท้องจอมเอาแต่ใจของคุณใหญ่ก็ชอบแป้งร่ำเช่นกัน

          คุณใหญ่ต้องดูแลน้อง ๆ และบริหารธุรกิจมหาศาลที่พ่อ-แม่ทิ้งไว้ให้ จึงเป็นคนเงียบขรึม ผิดกับน้อง ๆ ที่อ่อนประสบการณ์ คุณใหญ่จึงให้ ธนพ (บอล-อัศนัย เทียนทอง) มือขวาคนสนิทช่วยดูแลอีกแรง ทำให้คุณเล็กไม่พอใจคิดว่าพี่ชายไม่ไว้ใจตัวเอง ที่สำคัญ ชานนท์ (กันต์ กันตถาวร) แฟนเก่าคุณหญิงที่สนิทกับคุณเล็กก็มาช่วยคุณใหญ่ดูแลน้อง ๆ อีกคน

          ส่วนชีวิตนกน้อยในกรงทองอย่างแป้งร่ำที่แต่งตัวสวยเป็นคู่ควงคุณใหญ่ออกงาน สังคมไฮโซ แต่เธอไม่เคยแฮปปี้กับสิ่งที่คุณใหญ่ปรนเปรอ เพราะอยากมีชีวิตอิสระ และเบื่อที่ต้องเจอความสตรอเบอรี่ของกานดากับศจี โชคดีที่มี แม่บ้านระเบียบ (ผัดไท-ดีใจ ดีดีดี) ต้นห้องใจดีคอยดูแลให้คำปรึกษาทุกเรื่อง

          คุณระเบียบพร่ำสอนให้แป้งร่ำอดทน เพราะคุณใหญ่ไม่ทิ้งแป้งร่ำอยู่แล้ว ขนาดไปประชุมที่เซี่ยงไฮ้ยังพาแป้งร่ำไปด้วย ที่นั่นแป้งร่ำได้เจอกับ เปา (เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ) หนุ่มไทยที่ไปอยู่เซี่ยงไฮ้กับป้าตั้งแต่เด็กหลังเสียพ่อ-แม่ไป
ผู้ชายธรรมดา ๆ อย่างเปาจะเปลี่ยนแปลงชีวิตนกน้อยในกรงทองของแป้งร่ำให้มีอิสรภาพได้รึเปล่า? ติดตามชมกันได้ใน ละครเธอกับเขาและรักของเรา ทุกคืน วันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 สี ละครเธอกับเขาและรักของเรา เริ่มตอนแรกวันจันทร์ที่ 22 พฤศจิกายน 2553 นี้

เรื่องย่อละครเธอกับเขาและรักของเรา

แป้งร่ำ (แพนเค้ก-เขมนิจ จามิกรณ์) อดีตคุณหนูแสนสวยผู้กำพร้าพ่อ-แม่ จึงอยู่ในอุปการะของลุงกับป้าแท้ ๆ และตั้งแต่เสียพ่อ-แม่ไปฐานะทางการเงินบ้านแป้งร่ำทรุดฮวบลง ลุง-ป้าเลี้ยงหลานไม่ไหวจึงไปฝากให้อยู่ในอุปการะของ คุณใหญ่ (พีท ทองเจือ) เศรษฐีหนุ่มใหญ่ที่ยังโสดสนิท คุณใหญ่ยอมจ่ายเงินก้อนโตให้ลุงกับป้า และเลี้ยงดูแป้งร่ำอย่างดี จนคนนินทาว่าแป้งร่ำเป็นนกน้อยในกรงทองของคุณใหญ่ สร้างความไม่พอใจให้ กานดา (ปู-สรารัตน์ หรุ่มเรืองวงศ์) น้าสาวผู้โลภมากของคุณใหญ่ ที่กลัวแป้งร่ำจะมาฮุบสมบัติของตระกูล เพราะพ่อ-แม่ของคุณใหญ่ก็เสียชีวิตไปแล้ว เลยไม่มีใครคอยดูแลเรื่องนี้ กานดาจึงวางแผนปั้น ศจี (เมย์-พิชญ์นาฏ สาขากร) โคโยตี้ดาวรุ่งให้เป็นสาวไฮโซมามัดใจหลานชาย แต่ศจีเป็นได้เพียงความสุขชั่วคราวเท่านั้น เพราะหัวใจคุณใหญ่มีแป้งร่ำคนเดียว แต่ติดที่เป็นเด็กในอุปการะ แถมรุ่นเดียวกับ คุณหญิง (รถเมล์-คะนึงนิจ จักรสมิทธานนท์) น้องสาวตัวเอง ใคร ๆ จะมองไม่ดี หนำซ้ำ คุณเล็ก (ซูกัส-บัณฑวิช ตระกูลพานิชย์) น้องชายสุดท้องจอมเอาแต่ใจของคุณใหญ่ก็ชอบแป้งร่ำเช่นกัน

          คุณใหญ่ต้องดูแลน้อง ๆ และบริหารธุรกิจมหาศาลที่พ่อ-แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนตาย จึงเป็นคนเงียบขรึม คุณใหญ่ให้ ธนพ (บอล-อัศนัย เทียนทอง) มือขวาคนสนิทช่วยดูแลน้อง ๆ ด้วยอีกแรง ทำให้คุณเล็กไม่พอใจคิดว่าพี่ชายไม่ไว้ใจตัวเอง ที่สำคัญ ชานนท์ (กันต์ กันตถาวร) แฟนเก่าคุณหญิงที่สนิทกับคุณเล็กก็มาช่วยคุณใหญ่ดูแลน้อง ๆ อีกคน ส่วนชีวิตนกน้อยในกรงทองอย่างแป้งร่ำได้แต่แต่งตัววสวย ๆ เป็นคู่ควงคุณใหญ่ออกงานสังคมไฮโซ แต่เธอไม่เคยแฮปปี้กับสิ่งปรนเปรอเหล่านี้ เพราะอยากมีชีวิตอิสระ และเบื่อที่ต้องเจอความสตรอเบอรี่ของกานดากับศจี โชคดีที่มี แม่บ้านระเบียบ (ผัดไท-ดีใจ ดีดีดี) ต้นห้องใจดีคอยดูแลให้คำปรึกษาทุกเรื่อง คุณระเบียบพร่ำสอนให้แป้งร่ำอดทน และเป็นคนดี ขนาดไปประชุมที่เซี่ยงไฮ้คุณใหญ่ก็พาแป้งร่ำไปด้วย ร้อนถึงกานดายัดเยียดให้ศจีตามไปรับใช้อีกคน

          ที่เซี่ยงไฮ้คุณใหญ่มีคิวประชุมแน่นเอี้ยด อีกทั้งยังมีศจีประกบแจจนแป้งร่ำเข้าไม่ถึง เธอเหงาจึงหนีไปเที่ยวคนเดียวจนเกือบถูกรถเฉี่ยว โชคดีที่ เปา (เป้-อารักษ์ อมรศุภศิริ) หนุ่มไทยที่อยู่เซี่ยงไฮ้ช่วยไว้ เขานวดข้อเท้าที่แพลงให้แป้งร่ำอย่างแรง เธอร้องโอดโอยต่อว่าเปาเป็นภาษาไทย เพราะ คิดว่าเค้าฟังไม่รู้เรื่อง แต่พอเธอลุกขึ้นจะเอาเรื่องปรากฏว่าเท้าหายปวดเป็นปลิดทิ้ง แป้งร่ำให้ตังค์เปาเป็นค่าตอบแทน เปาหมั่นไส้จะด่ากลับแต่เหลือบเห็นผ้าเช็ดหน้าหล่นจากกระเป๋าแป้งร่ำโดยไม่ รู้ตัว ผ้าผืนนั้นทำให้เขานึกถึงคุณหนูหน้าแป้นขวัญใจวัยเด็กที่เมืองไทย ชีวิตเปามีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง เพราะตั้งแต่คุณหนูหน้าแป้นหายไปจากโรงเรียนเขาก็เฝ้ารอการกลับมาของเธอจน ทุกวันนี้ แต่ความหวังของเปาหลุดลอยไปตั้งแต่เค้ากลายเป็นเด็กกำพร้า ต้องเร่ร่อนมาอยู่กับลุง-ป้าที่เซี่ยงไฮ้ ใช้ชีวิตแบบปากกัดตีนถีบไม่เว้นแม้กระทั่งชกมวย เพราะเปาพอมีวิชามวยไทยไชยาติดตัวมาด้วย จึงเอามาสอนคนที่นี่พอมีรายได้ช่วยลุงกับป้าบ้าง

          โรงแรมที่พักของแป้งร่ำวุ่นวายกันใหญ่ เพราะคุณใหญ่สั่งคนออกตามหาเธอจ้าละหวั่น แม่บ้านระเบียบก็ใจคอไม่ดี ต่างกับศจีที่ภาวนาให้แป้งร่ำตายไปพ้น ๆ พอแป้งร่ำกลับมาแทนที่คุณใหญ่จะทำโทษ กลับสั่งให้คนหาไกด์นำเที่ยวให้เธอในวันรุ่งขึ้น เพราะรู้ดีว่าแป้งร่ำคงเหงาถึงหนีไปเที่ยวลำพัง คุณแม่บ้านต่อว่าแป้งร่ำด้วยความเป็นห่วง เธอรู้สึกผิดและเสียใจที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ซักพักแป้งร่ำเศร้ายิ่ง กว่าเมื่อรู้ว่าผ้าเช็ดหน้าคู่ใจหายไป คุณระเบียบไม่เข้าใจว่าทำไมคุณหนูถึงเสียใจมากกับเรื่องแค่นี้

          รุ่งขึ้นธนพพาเปาไกด์คนใหม่มาแนะนำคุณใหญ่ แป้งร่ำ-เปา อึ้ง! ไม่คิดว่าจะได้เจอกันอีก เปารีบบอกว่าตัวเองเป็นคนไทย เล่นเอาคุณหนูสำลักหน้าดำหน้าแดงเพราะด่าเปาไว้เยอะ ทุกคนโกลาหลช่วยแป้งร่ำกันใหญ่ เปาตัดสินใจเข้าไปตบหลังจนแป้งร่ำรอดตายคุณใหญ่พอใจมาก ตกลงจ้างเปาเป็นไกด์ทันที และย้ำให้เปาดูแลแป้งร่ำดีที่สุดเพราะธอคือผู้หญิงของฉัน คำพูดนี้ราวกับฟ้าผ่ากลางใจเปา เขาไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง?! ได้แต่ตีหน้ามึนจนแป้งร่ำไม่พอใจที่ไกด์ ไม่ยอมเทคแคร์ ยิ่งทำให้แป้งร่ำหมั่นไส้เปาไปกันใหญ่ เมื่อกลับถึงโรงแรมเธอฟ้องคุณใหญ่เพื่อขอ เปลี่ยนไกด์ ขณะนั้นมีคนเมา มาแต๊ะอั๋งแป้งร่ำ เปาโชว์ฝี มือจัดการมันเร็วยิ่งกว่าบอดี้การ์ด คุณใหญ่ พอใจมาก และเห็นว่าเขาเหมาะจะดูแลแป้งร่ำที่สุด แต่กลับขัดใจคุณหนูแป้งร่ำถึงกับไม่คุยกับคุณใหญ่

          เช้าวันต่อมาเปามารับแป้งร่ำกับคุณแม่บ้านตามปกติ ทั้งหมดบังเอิญได้เจอลุงกับป้าเปา ถึงรู้ว่าเป็นญาติห่าง ๆ ของคุณระเบียบ ลุง-ป้ารีบฝากฝังหลานชายกับแม่บ้านระเบียบ ทุกคนมีความสุขกับอาหารมื้อนี้มาก ทำเอาคุณระเบียบจุกไปไหนไม่ไหว แป้งร่ำถือโอกาสชิ่งหนีเที่ยวคนเดียวอีกครั้งแต่ เปาก็ตามจนเจอ แป้งยังจะหนีเปาอีกเลยสะดุดล้มเข่าถลอก คำพูด และวิธีทำแผลของเปาทำให้แป้งร่ำ คุ้นเคย เธอพยายามซักไซ้ว่าเปาเป็นใคร? แต่คุณแม่บ้านโทร.มาขัดจังหวะบอกให้เปาพาคุณหนูกลับโรงแรมด่วน เพราะคุณใหญ่มีประชุมอีกเมืองกระทันหัน แป้งไม่ยอมบังคับให้ไกด์พาเที่ยวต่อ ศจีรีบบอกให้ทิ้งแป้งร่ำไว้เพื่อจะได้อยู่กับคุณ ใหญ่ลำพัง เมื่อรู้อย่างนั้นแป้งร่ำแอบน้อยใจลากเปาไปก๊งเหล้า ประชด แม้เปาจะห้ามยังไงแป้งก็ไม่ฟังดื่มเหล้า เมาไม่ได้สติ เปาจำต้องแบกคุณหนูกลับที่พัก คุณแม่บ้านโกรธคิดว่าเปามอมเหล้าคุณหนูเลยตบ และต่อว่าไม่ให้เปาเป็นไกด์อีก เปาได้แต่นอนกอดผ้าเช็ดหน้าคิดถึงคุณหนูหน้าแป้น แป้งร่ำเองก็นอนละเมอถึงเปาตลอด

          วันต่อมาแป้งร่ำโทร.ปลุกเปาให้มารับทั้งที่คุณแม่บ้านสั่งห้าม แต่ทำอะไรไม่ได้เพราะตัวเองท้องเสียหมดแรง แป้งจ้างพยาบาลดูแลคุณระเบียบก่อนเธอจะออกไปเที่ยวกับเปา ทั้งคู่เดินเที่ยวกันอย่างมีความสุข แต่รุ่งขึ้นแป้งร่ำต้องกลับเมืองไทยด่วนไม่ทันได้ลาเปา ทำให้เปาคิดว่าชีวิตนี้คงไม่ได้เจอคุณหนูในดวงใจอีกแล้ว

          ที่เมืองไทย ลุงระบบ (ค่อม ชวนชื่น) สามีคุณระเบียบ และเป็นคนขับรถของคุณใหญ่ สายตาฝ้าฟางขับรถพาเจ้านายกับศจีประสบอุบัติเหตุ โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก กานดาได้ทีขอให้หลานชายรับ วิฑิต (เอ็กซ์-ปิยะ วิมุกตายน) กิ๊กเด็กตัวเองเป็นพลขับแทน แต่คุณใหญ่ไม่ถูกใจคุณระเบียบจึงแนะนำเปาคุณใหญ่เห็นด้วย เปาเตรียมตัวมาเมืองไทยทันที อามุ่ย (แก้มบุ๋ม-พิมพ์นิภา จิตตธีรโรจน์) ลูกสาวเจ้าพ่อที่หลงรักเปาไม่พอใจ อาละวาดจนลุง-ป้าของเปาต้องอ้อนวอนแทน แต่อามุ่ยไม่ยอมยื่นคำขาดจะมากับเปาให้ได้ คุณแม่บ้านจำใจรับอามุ่ยเป็นคนรับใช้อีกคน

          ไม่มีใครรู้ว่าการมาเมืองไทยของเปาจะทำให้เกิดเรื่องราวต่าง ๆ มากมาย แต่ที่แน่ ๆ คุณใหญ่รัก และเอ็นดูในความซื่อสัตย์ของเปามาก พอรู้ว่าน้องหญิงแอบชอบเปาคุณใหญ่ก็เปิดทางให้ สร้างความไม่พอใจให้ธนพที่หลงรักคุณหญิงอยู่ ธนพจึงร่วมมือกับศจีกำจัดเปา และแป้งร่ำ ศจีเชียร์คุณใหญ่ให้อนุญาตแป้งร่ำไปถ่ายโฆษณาต่างจังหวัดโดยให้เปาไปเป็น เพื่อน ขณะนั่งเรือเข้าฝั่งแป้งร่ำ พลัดตกจากเรือเปารีบกระโดดลงไปช่วย ทำให้ทั้งคู่ต้องติดเกาะด้วยกัน บรรยากาศเป็นใจทำให้เปากับแป้งร่ำเผลอมีอะไรกันจนได้ คุณใหญ่เครียดมากที่แป้งร่ำหายตัวไป สั่งคนออกตามหาจ้าละหวั่น ทันทีที่เจอแป้งร่ำคุณใหญ่โผเข้ากอดปลอบขวัญเธออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

          แม้ เปาพยายามเก็บความรู้สึกที่มีต่อคุณหนูแป้งร่ำไว้ แต่ก็ไม่พ้นสายตาอามุ่ยที่คอยจับจ้องดูเค้าตลอดเวลา ศจีจึงจีบอามุ่ยเป็นพวกอีกคน เพิ่มความโกลาหลยิ่งขึ้นเมื่อชานนท์ก็หลงรักแป้งร่ำ เช่นกัน ถึงกับเอ่ยปากขอเธอแทนส่วนแบ่งทางธุรกิจจากคุณใหญ่ ทำเอาทุกคนอึ้ง! ไปตาม ๆ กัน ใครจะเป็นผู้ชายในดวงใจของ แป้งร่ำ ติดตามชมบทสรุป...ความรักต้องห้ามครั้งนี้ได้ใน ละครเธอกับเขาและรักของเรา ทุกคืน วันจันทร์-อังคาร เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 สี ละครเธอกับเขาและรักของเรา

รายชื่อนักแสดงนำในละคร เธอกับเขาและรักของเรา

เขมนิจ  จามิกรณ์   รับบท   แป้งร่ำ   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
อารักษ์  อมรศุภศิริ   รับบท   เปา   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
พีท  ทองเจอ   รับบท   คุณใหญ่   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
คะนึงนิจ  จักรสมิทธานนท์   รับบท   คุณหญิง   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
บัณฑวิช  ตระกูลพานิชย์   รับบท   คุณเล็ก   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
พิชญ์นาฎ  สาขากร   รับบท   ศจี   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
พิมพ์นิภา  จิตตธีรโรจน์   รับบท   อามุ่ย   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
กันต์  กันตถาวร   รับบท   ชานนท์   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
อัศนัย  เทียนทอง   รับบท   ธนพ   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
สรารัตน์  หรุ่มเรืองวงศ์   รับบท   กานดา   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
ดีใจ  ดีดีดี   รับบท   แม่บ้านระเบียบ   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
บอล  เชิญยิ้ม   รับบท   ระบือ   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
ค่อม  ชวนชื่น   รับบท   ระบบ   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
รตวรรณ  ออมไธสง   รับบท   เอื้อย   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา
รัชตา  โสภณจิรวุฒิ   รับบท   อ้าย   ในละคร เธอกับเขาและรักของเรา

ขอขอบคุณเนื้อหาข่าว คุณภาพดี โดย: หนังสือพิมพ์ ดาราเดลี่ และ Kapook.com

เรื่องย่อ เธอกับเขาและรักของเรา ตอนที่ 17


งานแต่งงานของคุณหญิงกับเปาใกล้เข้ามาทุกขณะ ระหว่างรอความพร้อม คุณใหญ่พยายามให้ทั้งคู่ ออกไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด แต่แทนที่ทั้งคู่จะใกล้ชิดสนิทสนมกันมากขึ้น กลับดูห่างเหินกันกว่าเมื่อก่อนเสียอีก คุณหญิงรู้สึกผิดและแอบเศร้าอยู่ตลอดเพราะคิดว่าเปาถูกบังคับให้มาแต่งงาน กับตน...

บ่ายวันนี้ แป้งร่ำถูกตามตัวลงมาพบกับชานนท์ เธอไม่อยากเจอใคร เพราะกำลังเศร้าใจที่คนรักของเธอกำลังจะกลายเป็นของคนอื่น แต่ขัดคุณใหญ่ไม่ได้ จำใจลงมาพบชานนท์แบบไร้วิญญาณ คุณใหญ่เหน็บว่าเป็นอะไร ทำหน้ายังกับมีใครตาย แป้งร่ำมองหน้าคุณใหญ่อย่างตัดพ้อ

"ไม่สบายหรือเปล่าครับ...ไปหาหมอไหม" ชานนท์ถามด้วยความเป็นห่วง

"นนท์...อย่าตื่นเต้น...เขาไม่เป็นอะไรหรอก...ว่าแต่ นนท์เถอะ...ไหนว่ามีธุระจะคุย...ว่ามาสิ"

ชา นนท์ไม่อ้อมค้อม ในเมื่อคุณใหญ่กรุณายกแป้งร่ำให้เขาแล้ว เขาจึงอยากจะทำให้ถูกต้อง ตั้งใจจะจัดงานแต่งงานกับแป้งร่ำให้เป็นเรื่องเป็นราว เป็นแค่งานเล็กๆก็ได้ คุณใหญ่เสียงเขียวขึ้นมาทันที ขอให้ชานนท์รอไปก่อน อ้างว่างานแต่งของคุณหญิงยังไม่ทันจะเรียบร้อยแล้วขอตัวไปทำงานต่อ ลุกหนีไปหน้าตาเฉย ทิ้งชานนท์นั่งใบ้กินอยู่กับแป้งร่ำ

"ผมต้องขอโทษคุณแป้งด้วยที่พูดเร่งรัดเรื่องงานแต่ง..."

แป้งร่ำไม่รอให้ชานนท์พูดจบสวนขึ้นทันทีว่า "ไม่ เป็นไรค่ะ...แป้งไม่ได้คิดอะไร"

"หมาย ถึง ไม่ได้คิดจะแต่งงานกับผมด้วยหรือเปล่าครับ" ชานนท์พูดดักคอ ก่อนจะยิ้มให้ "ผมเข้าใจดี...แต่วันนี้...คุณแป้งอาจจะยังไม่มีใจกับผม...แต่ผมจะ พยายาม...สักวันหนึ่ง ผมจะทำให้คุณแป้งเต็มใจแต่งงานกับผมให้ได้" ชานนท์คว้ามือแป้งร่ำมากุมไว้ "ให้โอกาสผมนะครับ"

แป้งร่ำมองเขา อย่างเห็นใจ จังหวะนั้นเสียงคุณหญิงร้องทักทายชานนท์ดังขึ้น ทั้งสองคนสะดุ้งหันไปมองตามเสียงเห็นคุณหญิงยืนอยู่กับเปา แป้งร่ำรีบดึงมือออก เปามองแป้งร่ำแวบหนึ่งอย่างหึงหวง ชานนท์ถามคุณหญิงว่าไปไหนกันมา

"เอ่อ...พี่ใหญ่ให้เปาพาหญิงออกไปกินข้าวข้างนอกค่ะ"

"เปา...วันหลังชวนบ้างนะ ถ้าเราได้ไปกินด้วยกันสี่คนก็คงจะยิ่งดี...จริงไหม"

แป้งร่ำทนดูคนรักของตัวเองอยู่กับหญิงอื่นไม่ไหว เกรงจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ ขอตัวขึ้นห้อง...

คุณ หญิงทนอึดอัดไม่ไหว ตัดสินใจบอกเปาว่าเขาไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเธอก็ได้ ถ้ามันทำให้เขาลำบากใจ เธอจะบอกพี่ใหญ่เอง เปายกนิ้วแตะริมฝีปากคุณหญิง ปลอบว่าอย่าคิดมาก เขาไม่ลำบากใจสักนิด กลับเต็มใจด้วยซ้ำที่จะได้ แต่งงานกับเธอ คุณหญิงยิ้มแฉ่งดีใจที่ได้รู้ว่าเปาไม่ได้ถูกบังคับ...

อา มุ่ยมัวแต่ใจลอยคิดเรื่องเปา เดินชนคุณเล็กโครม ตะกร้าใส่กับข้าวสดในมือเธอกระเด็น แต่คราวนี้เธอกลับไม่ด่าว่าเขาสักคำ ก้มเก็บข้าวของอย่างเซ็งๆ คุณเล็กงงมากว่าเกิดอะไรขึ้น

"อ๋อ...นึกออก แล้ว...อกหัก...อาเปาของลื้อกำลังจะแต่งงานกับพี่หญิง อาหมวยนรกก็เลยเก๊กซิม...โถ...น่าสงสาร อุตส่าห์หอบผ้าหอบผ่อนตามมาตื๊อถึงเมืองไทย แต่สุดท้ายก็ต้องเก๊กซิม...แงๆๆ"

อามุ่ยตาเขียว คว่ำตะกร้าผักใส่หัวคุณเล็ก แล้วจ้ำอ้าว ตรงไปหาเปาที่ห้องพัก โผกอดเขาร้องไห้โฮคร่ำครวญว่าทำใจไม่ได้ที่ต้องเห็นเขาแต่งงานกับคุณหญิง เปาปลอบใจว่าถึงอย่างไรอามุ่ยก็ไม่มีทางมีความสุข ถ้าต้องอยู่กับคนอย่างเขา อามุ่ยไม่สน ขอแค่ได้อยู่ใกล้ๆเขาตลอดไป เธอก็พอใจแล้ว...

ดึกมาก แล้วแต่แป้งร่ำนอนไม่หลับ มานั่งใจลอยอยู่ตรงมุมโปรดของเปา คิดถึงตอนหัวค่ำที่คุณหญิงเข้ามาขอร้องให้ เธอช่วยเป็นเพื่อนเจ้าสาว  แป้งร่ำต้องกล้ำกลืนฝืนใจรับปาก จังหวะนั้น เปาเดินเข้ามาพอดีเห็นแป้งร่ำนั่งอยู่ก่อนแล้ว ขยับจะเดินกลับ แป้งร่ำร้องเรียกไว้

"เดี๋ยว...งานแต่งงานของเธอ ฉันคงไม่มีของขวัญอะไรจะให้...นอกจากสิ่งนี้" แป้งร่ำแกะสายสิญจน์ที่เปาผูกให้ตอนติดเกาะด้วยกันออกจากข้อมือ เอามายื่นให้ แล้วอวยพรให้เขาโชคดี

ooooooo

ในที่สุดก็ถึงวัน แต่งงานของคุณหญิงกับเปา งานฉลองสมรสมีขึ้นที่โรงแรมหรู โดยมีท่านวิโรจน์เป็นประธานกล่าวอวยพรให้คู่บ่าวสาวบนเวทีแล้วชวนทุกคนดื่ม ฉลอง เสียงไชโยดังเกรียว พิธีกรเชียร์ให้เจ้าบ่าวหอมแก้มเจ้าสาว เปาเหลือบมองแป้งร่ำแต่เธอเบือนหน้าหนี คุณใหญ่พยักพเยิดให้เปาหอมแก้มคุณหญิง

เปาทำตามสั่ง แป้งร่ำทนเห็นภาพบาดใจไม่ไหวต้องเมินหน้าหนี มีเสียงเชียร์ให้เจ้าสาวหอมคืนบ้าง คุณหญิงเอียงอายก่อนจะหอมแก้มเปาตอบ งานเลี้ยงเป็นไปอย่างราบรื่นเป็นที่พอใจของคุณใหญ่...

ได้ฤกษ์ส่งตัว มีเพียงคุณใหญ่เท่านั้นที่มาส่งตัวเจ้าสาวเข้าห้องหอ เขาสั่งเปาดูแลน้องสาวของเขาให้ดีๆแล้วปล่อยคู่บ่าวสาวอยู่กันลำพัง ทั้งคู่มองหน้ากันครู่หนึ่ง

"ผมจะนอนที่โซฟา มีอะไรก็เรียกได้ตลอดนะครับ"

เปาเดินไปหยิบหมอนบนเตียงนอนมาหนึ่งใบ เอาไปวางที่โซฟา คุณหญิงได้แต่ยืนอึ้งพูดไม่ออก...

แป้ง ร่ำกลับจากงานฉลองสมรสคุณหญิงกับเปาอย่างปวดร้าวใจ นึกถึงภาพที่ทั้งคู่ยืนเคียงกันในงานแล้ว ฟุบหน้าลงร้องไห้ราวกับจะขาดใจ คุณระเบียบแอบมอง ถอนใจ หนักใจ

ooooooo

เช้าวันใหม่ คุณใหญ่กับแป้งร่ำ คุณเล็ก กานดาและศจีนั่งพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่ที่โต๊ะอาหาร พอคู่ แต่งงานใหม่เดินเข้ามา คุณเล็กร้องทักทายเปาสีหน้ายิ้มแย้ม

"ไงครับ...พี่เขย"

แป้ง ร่ำฟังแล้วช้ำใจ ต้องหันมองไปทางอื่น เอื้อยยกอาหารเช้ามาวางตรงหน้า คุณหญิงได้กลิ่นก็ลุกพรวดพราดไปอาเจียน เปารีบตามไปลูบหลังอย่างไม่รังเกียจ กานดากับศจีจ้องคุณหญิงตาวาว คุณเล็กกำลังจะหันไปถามแป้งร่ำว่าพี่หญิงเป็นอะไรไป แต่แป้งร่ำทนดูไม่ได้รีบขอตัว ลุกหนีไปเสียก่อน...

กานดาเห็นอาการ ของหลานสาวแล้ว ถึงบางอ้อว่าทำไมต้องรีบร้อนแต่งงาน โทษว่าทั้งหมดนี่เป็นแผนของเปาที่คิดจะจับคุณหญิง หวังฮุบมรดกของรัตตภาคย์ ศจีเหน็บว่าดูละครมากไปหรือเปล่า

"หมายความว่าอย่างไร"

"ก็ หมายความว่าเรื่องของคุณหญิงน่ะ มันอาจจะมีอะไรที่ลึกลับซับซ้อนมากกว่านั้น...ไม่ใช่น้ำเน่าบ้องตื้นแบบละคร ที่คุณดาชอบดูก็ได้...เข้าใจไหม" ศจีเดินหัวเราะร่วนออกไป กานดามองตามงงๆ...

สายมากแล้ว ธณพยังไม่โผล่หน้ามาให้คุณใหญ่เห็น ชานนท์โทร.ไปตามก็ติดต่อไม่ได้ คุณใหญ่หงุดหงิดโวยลั่นว่าพรุ่งนี้เขาต้องลงพื้นที่หาเสียงแล้วใครจะประสาน งานให้ ชานนท์ อาสาจะจัดการเรื่องนี้เอง

"แล้วเรื่องความปลอดภัยล่ะ...ณพนะณพ...ไม่เอาไหนเลยจริงๆ"

คุณ ใหญ่บ่นอุบอย่างหัวเสีย แล้วนึกถึงเปาขึ้นมาได้ เขาจะยกหน้าที่นี้รวมทั้งการดูแลเรื่องความปลอดภัยให้เปาทำแทนธณพ ชานนท์รู้สึกได้ว่าคุณใหญ่ไว้วางใจเปามากกว่าเขา...

อีกมุมหนึ่งของ บ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงกำลังนั่งบ่นกับแป้งร่ำอย่างปลงๆว่าไม่รู้ว่าชาติที่แล้วเธอไปทำบาป ทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ แป้งร่ำปลอบว่า ชีวิตคนเราย่อมมีสุขมีทุกข์ปนกันทั้งนั้น คุณหญิงชื่นชมแป้งร่ำที่ยิ้มสู้ได้กับทุกเรื่อง เธอไม่เคยเห็นแป้งร่ำท้อแท้หรืออ่อนแอเลย

"ใครบอกคะ...แป้งแค่ไม่เคยร้องไห้ให้ใครเห็น แต่แอบไปนอนร้องไห้ในห้องคนเดียวต่างหากล่ะ"

คุณหญิงมองหน้าแป้งร่ำว่าพูดจริงหรือล้อเล่น แต่เห็นเธอยิ้มๆเลยไม่ติดใจอะไร เปาแอบฟังอยู่ไม่ห่าง สงสารแป้งร่ำมาก จังหวะนั้น คุณเล็กเข้ามาตบไหล่เปา ร้องทักทายเสียงลั่น

"เอ๊ย...พี่เขย...มายืนซุ่มอยู่ตรงนี้ทำไม...ไป...ไปนั่งคุยกันหน่อย"

สองสาวหันมองเป็นตาเดียวกัน เปากับแป้งร่ำทำหน้าไม่ถูกเมื่อต้องมานั่งร่วมวงกัน

คุณเล็กพูดยิ้มๆว่า "เฮ่อ...ไม่นึกเหมือนกันนะว่า ผู้ชายคนนั้น ก็คือนายเปาของเรานี่เอง"

คุณหญิงเสียงเขียวทันที "ผู้ชายอะไรของเธอ"

"ของ พี่หญิงต่างหาก...เอ้า ลืมแล้วหรือที่เราเคยคุยกันว่า พี่หญิงจะยอมใจอ่อนกับผู้ชายที่พี่หญิงรักมากเท่านั้น... โธ่...รู้ตัวไหมเนี่ยว่าโชคร้ายเสียแล้วครับ...พี่เปา" คุณเล็กยิ้มอารมณ์ดี

เปา เหลือบมองแป้งร่ำ แต่เธอทำเมิน คุณหญิงชักเขิน รีบไล่คุณเล็กไปไกลๆ แล้วหันมาส่งสายตาเป็นเชิงขอโทษเปาแทนน้องชาย แป้งร่ำมองภาพนั้นแล้วยิ่งช้ำใจ...

ค่ำวันเดียวกัน ชานนท์แวะไปดื่มเหล้าที่ผับร้านเดิม เจอธณพนั่งดื่มจนเมามายอยู่คนเดียว เลยเดินมานั่งข้างๆเตือนว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่จะลงพื้นที่ แล้วธณพอาการแบบนี้จะไปไหวหรือ

"ไม่มีผมสักคน ก็คงไม่เป็นอะไร...ผมมันไม่สำคัญ ผมมันก็แค่ไอ้หมาหัวเน่า" ธณพพูดขาดคำ ก็ฟุบลงกับเคาน์เตอร์บาร์เมาหลับ...

แป้ง ร่ำสับสนไม่เข้าใจว่าทำไมบางครั้งที่เจอเปา เขาทำเย็นชาใส่เหมือนไม่แคร์ความรู้สึกของเธอ แต่บางครั้งเขากลับถามไถ่เหมือนยังมีเยื่อใย คืนนี้ก็เช่นกัน แป้งร่ำเดินสวนกับเปาตอนมาเอาน้ำร้อน เขาดูเป็นห่วงเป็นใยเธอมาก แป้งร่ำไม่รู้ว่าหัวใจที่บอบช้ำของตัวเองจะทนรับสภาพแบบนี้ได้อีกนานแค่ไหน

ooooooo

คุณ ใหญ่กับคณะออกพบปะชาวบ้านแต่เช้า โดยมีเปาตามประกบพร้อมบอดี้การ์ดอีกสองคน ครั้งนี้ เปาไม่ได้ดูเป็นหน่วยอารักขาอย่างเคย  แต่ดูเหมือนเป็น คนสนิทของคุณใหญ่มากกว่า จังหวะหนึ่ง มีคุณยายแก่ๆเข้ามาทักคุณใหญ่ว่า นสพ.ลงข่าวว่าเขามีเมียสองคนไม่ใช่หรือ ทำไมวันนี้ไม่พามาช่วยหาเสียง

"ไม่ใช่หรอกครับคุณยาย...เขาคงแหย่เล่น"

"แน่นะ...ไม่เจ้าชู้จริงนะ พวกเราเกลียดคนเจ้าชู้นะ...จริงไหมพวกเรา"

ชาวบ้านแถวนั้นต่างเฮรับลูกกันเกรียว คุณใหญ่หน้าเจื่อน ขณะที่เปาแอบสะใจ...

ทันที ที่ท่านวิโรจน์รู้เรื่องที่ชาวบ้านพูดถึงผู้หญิงของคุณใหญ่ เขาสั่งให้คุณใหญ่รีบเคลียร์เรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ขืนปล่อยเอาไว้ ย่อมไม่เป็นผลดีกับพวกเราแน่ๆ

"กะอีแค่ผู้หญิง...จะหาใหม่เมื่อไหร่ ก็ได้  แต่ว่าอำนาจ และความยิ่งใหญ่มันไม่ใช่ว่าคนเราจะมีกันได้ง่ายๆนะ...คุณใหญ่... จริงไหม" ท่านวิโรจน์สีหน้าจริงจัง

คุณใหญ่เห็นคล้อยตาม จึงวางแผนกับคุณจั๊กจั่นจัดฉากให้ชานนท์กับแป้งร่ำไปกินดินเนอร์ด้วยกันที่ ร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง  แล้วสั่งให้ปาปารัสซีคอยถ่ายช็อตเด็ดๆเอาไว้ลง นสพ.เพื่อแก้ต่างให้ตัวเอง  โดยแป้งร่ำกับชานนท์ไม่ล่วงรู้สักนิดว่าถูกคุณใหญ่หลอกใช้

ooooooo

หลัง กลับจากหาเสียง เปาลงมากินข้าวมื้อเย็น ร่วมกับพวกคนใช้ที่มุมซ่องสุม อามุ่ยดีใจมากคอยบริการ ตักข้าวตักกับให้เปา  บอกเขาว่ากินข้าวเยอะๆหน่อยพักนี้ดูผอมไป ระบือหมั่นไส้ แขวะเปาทันที

"ผู้ดีไง...ผู้ดีเขาต้องกินนิดกินน้อย ใครเขาจะมากินเป็นจับกังอย่างเราหา...อามุ่ย"

ระบือว่าแล้วตักข้าวคำโตใส่ปาก คุณระเบียบรำคาญปรามลูกชายให้สงบปากสงบคำ

"เอ่อ...ไม่ทราบว่า...เอ่อ คุณเปานึกอย่างไรถึงลงมากินข้าว...ที่นี่ขอรับ"

เปา ขอร้องระบบให้พูดกับเขาเหมือนเดิม ระบบทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะตอนนี้เปาเป็นถึงสามีของเจ้านาย เปายืนยันว่าถึงอย่างไรเขาก็ยังเป็นไอ้เปาของลุงบบวันยังค่ำ คุณระเบียบอดชื่นชมเปาไม่ได้ อามุ่ยบอกเปาว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรมากกินข้าวก่อน แล้วนั่งมองเปากินข้าว แค่นี้อามุ่ยก็มีความสุขที่สุดแล้ว

ooooooo

กานดาอ่าน นสพ.ฉบับเช้า เห็นคอลัมน์ไฮโซซุบซิบ มีภาพชานนท์เหมือนกำลังโอบแป้งร่ำในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ถึงกับตาโตร้องเอะอะลั่น ศจีสนใจ ขึ้นมาทันที ปรี่เข้ามายื่นหน้ายื่นตาขออ่านด้วย

"แขกเหรื่อในภัตตาคารหรู เซอร์ไพรส์กันแทบตกเก้าอี้ เมื่อเห็นสาวสวยที่หนุ่มไฮโซสุดหล่อพ่อรวย ชานนท์ วัชรเดช ควงไปดินเนอร์หวานคืนก่อนได้แก่คุณน้องแป้งร่ำ สาวผู้เคยอยู่ ข้างกายมหาเศรษฐีใหญ่รัตตภาคย์ ที่บัดนี้ขอหันไปมุ่งมั่นลง พื้นที่ดูแลพี่น้องประชาชน...สงสัยหนุ่มชานนท์คนนี้ล่ะ...ที่จะเป็นผู้พาคุณ น้องแป้งร่ำโบยบินออกจากกรงทองเสียที...คิกๆๆ"

พอทั้งสองคนอ่านจบ หันมองหน้ากันว่ามันเกิดอะไรขึ้น...

คุณ เล็กอ่าน นสพ.ฉบับเดียวกันเสร็จ เหวี่ยงลงบนโต๊ะอย่างไม่พอใจ พอรู้จากคุณระเบียบว่าคุณใหญ่เป็นคนสั่งให้แป้งร่ำไปกินข้าวกับชานนท์เอง คุณเล็กคว้ามือแป้งร่ำพาไปพบคุณใหญ่ที่ห้องทำงานทันทีแล้วต่อว่าพี่ชายว่า ปล่อยให้ นสพ.ลงข่าวเท็จว่าชานนท์จะเป็นคนพาแป้งร่ำออกจากกรงทองได้อย่างไร

"ใคร บอกแกว่าข่าวนั้นไม่ใช่เรื่องจริง...ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าอะไรที่เป็น ของของฉัน ถ้าฉันอยากจะให้ใคร ฉันก็จะให้ แต่ถ้าฉันไม่ให้...ก็อย่าหวังว่าจะได้...แป้งร่ำเป็นผู้หญิงของฉัน เพราะฉะนั้น ถ้าฉันอยากยกให้ใคร ฉันก็จะให้ และถ้าฉันอยากจะยกแป้งร่ำให้ชานนท์...แล้วแกมีปัญหาอะไร...นายเล็ก"
แป้งร่ำเศร้าใจที่ตัวเองไม่เหลือศักดิ์ศรีอีกแล้ว เปามองเธออย่างสงสารจับใจ คุณเล็กโกรธจัด

"พี่ใหญ่...จิตใจพี่ทำด้วยอะไร ผมไม่อยากจะเชื่อเลย นี่หรือ...พี่ชายผม...ไม่ใช่ ผมไม่เคยมีพี่ชายแบบนี้"

คุณ เล็กพรวดพราดออกจากห้อง คุณใหญ่สั่งให้เปาตาม ก่อนจะถอนใจเฮือกทรุดตัวลงนั่ง นึกได้ว่าแป้งร่ำยังอยู่ตรงนั้น เขาเหลือบมอง พบว่าสายตาเย็นชาของเธอจ้องอยู่...

จากนั้น คุณเล็กขับรถออกจากบ้านรัตตภาคย์อย่างหัวเสียโดยมีเปานั่งอยู่ข้างๆ คุณเล็กโมโหพี่ชายมากที่ทำกับแป้งร่ำเหมือนเป็นสิ่งของ นึกจะยกให้ใครก็ทำตามอำเภอใจ เปาปรามคุณเล็กให้ลดความเร็วลง แต่ด้วยความโกรธคุณเล็กไม่ฟังอะไรทั้งนั้น เหยียบคันเร่งจนสุด ขณะรถของเขากำลังจะผ่านทางแยก มีคนแก่ขี่รถจักรยานมาจากอีกด้าน คุณเล็กเบรกไม่ทันพุ่งชนทั้งรถจักรยานทั้งคนกระเด็น

ooooooo

พอ คุณใหญ่รู้เรื่องอุบัติเหตุ สั่งธณพส่งคนไปเช็กดูว่าเป็นอย่างไรบ้าง ผ่านไปพักใหญ่ ธณพกลับเข้ามารายงานว่าที่ทางแยกนั้นไม่มีกล้องวงจรปิด มีผู้เห็นเหตุการณ์จำรถได้ แต่จำป้ายทะเบียนและคนขับไม่ได้ เห็นแต่นั่งกันมาสองคน ส่วนคนเจ็บไปสิ้นใจที่โรงพยาบาล คุณเล็กฟุบหน้ากับฝ่ามือตัวเองทันที

"เคลียร์ได้ไหม...เขาเรียกเงินเท่าไหร่...จ่ายไปให้จบเรื่อง" คุณใหญ่ถามธณพหน้าเครียด

"ไม่น่าจะง่ายครับ ที่บ้านคนตายก็พอมีฐานะ ที่สำคัญ...ลูกหลานเขาจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดครับ"

คุณ เล็กหน้าเสีย คุณใหญ่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนแรง เปาเห็นอาการคุณใหญ่แล้วแอบสะใจ คุณใหญ่พึมพำว่าจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้ นิ่งคิดอยู่อึดใจ ก่อนหันมองเปา...

ข่าวคุณเล็กขับรถชนคนตายเมื่อคืน รู้กันทั่วบ้าน

รัต ตภาคย์ กานดาตกใจเว่อร์ คร่ำครวญว่าอยู่ๆคุณเล็กต้องมากลายเป็นฆาตกร แถมอาจจะต้องติดคุกติดตะรางอีกด้วย คุณหญิงไม่พอใจแว้ดใส่ว่าหยุดพูดได้แล้ว แป้งร่ำรีบเข้าไปปลอบคุณหญิงให้ใจเย็นๆแล้วหันไปต่อว่ากานดา

"กรุณาพูดจาให้สมกับเป็นผู้อาวุโสหน่อยเถอะค่ะ"

กานดา ปรี๊ดแตก ปรี่จะเล่นงานแป้งร่ำ ทันใดนั้น เอื้อยวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงานว่าตำรวจมา ทุกคนชะงัก รีบกรูกันมาที่หน้าห้องทำงานคุณใหญ่ เห็นตำรวจ 2 นายยืนคุมอยู่หน้าห้อง คุณหญิงกับแป้งร่ำจับมือมองหน้ากันหวั่นใจอย่างบอกไม่ถูก ไม่นานนัก ประตูห้องทำงานเปิดออก ตำรวจอีก 2 นายเดินนำออกมา แต่คนที่ตามตำรวจออกมาและถูกใส่กุญแจมือกลายเป็นเปาไม่ใช่คุณเล็ก ทุกคนต่างช็อกไปตามๆกัน

อามุ่ยได้สติปราดเข้ามากอดเปา โวยวายลั่นบ้าน สั่งตำรวจให้ปล่อยเปาของเธอเดี๋ยวนี้ แล้วกอดรัดฟัดเหวี่ยง ตำรวจจะเอาลูกกุญแจมาไขให้เปา ตำรวจต้องล็อกตัวอามุ่ยไว้ คุณหญิงพูดอะไรไม่ออก เปากับแป้งร่ำมองหน้ากันจนเขาเดินไปพ้นสายตา อามุ่ยรีบวิ่งตาม คุณหญิงเห็นธณพออกจากห้องรีบขวางไว้

"นี่มันอะไรกัน...ทำไมถึงเป็นแบบนี้"

ธณพไม่กล้าสบตาคุณหญิง  เบี่ยงตัวหลบเดินตาม

เปาไป คุณหญิงโกรธปราดเข้าไปในห้องทำงานพี่ชาย ส่วนแป้งร่ำยังยืนงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น พอตั้งสติได้รีบวิ่งตามเปาไป

อีก คน เธอวิ่งมาทันเห็นเปาถูกนำตัวขึ้นรถตำรวจ เปาหันมามองแป้งร่ำด้วยสายตายังรักเธอเสมอ ทั้งคู่สบตากันอย่างอาลัย อามุ่ยวิ่งตามรถตำรวจไปอย่างน่าสงสาร แป้งร่ำใจหายขณะยืนมองตามเปาจนลับสายตา...

ขณะเดียวกัน คุณหญิงกับคุณเล็กถึงกับใบ้กินเมื่อความจริงปรากฏตรงหน้าว่าที่พี่ชายของพวก ตนสั่งให้เปารับผิดแทนคุณเล็ก ไม่ใช่เพราะรักและเป็นห่วงน้องชาย แต่เป็นเพราะเกรงตัวเองจะเสื่อมเสีย พลอยทำให้คะแนนนิยมตกไปด้วย คุณใหญ่ไม่แคร์ที่น้องๆรู้ความจริง พูดใส่หน้าคุณเล็กว่า

"ถ้าไม่มี ฉันสักคน พวกแกจะมีปัญญาใช้ชีวิตหรูหราสุขสบายกันแบบนี้ไหม?...ถ้าฉันพังไปสักคน พวกแกยังจะมีน้ำหน้าซ่ากันได้แบบนี้ต่อไปอีกไหม?...ตอบฉันมาซิ...ไอ้เล็ก... ตอบมา"

คุณเล็กเคืองมาก ขณะที่ชานนท์ฟังแล้วถอนใจเฮือก คุณหญิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ตกลงว่านี่มันอะไรกันคะ...มันเกิดอะไรขึ้นใน

รัตตภาคย์ของเรา   เราไปทำเวรทำกรรมอะไรกับใครไว้ตั้งแต่ เมื่อไหร่?...ใครเขาสาปแช่งอะไรเราไว้ พวกเราถึงต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้"

คุณ ใหญ่ฟังแล้วฉุกคิดถึงอดีตเมื่อครั้งเป็นเด็ก  เสียงพ่อ ของแป้งร่ำสาปแช่งครอบครัวรัตตภาคย์ดังก้องอยู่ในหูคุณใหญ่ "จำไว้...ฉันขอสาปแช่งแก เมียแก ลูกแก ขอให้พวกแกไม่มีความสุขความเจริญ ไม่มีใครจริงใจ ไม่มีใครรัก ขอให้มีแต่คนทรยศหักหลังมันเหมือนที่พ่อแม่มันทำไว้"

คุณใหญ่หน้าเสียไปชั่วครู่ ก่อนจะฮึดสู้ตาวาวไม่ยอมสยบให้กับคำสาปแช่งเหล่านั้น

ooooooo

อา มุ่ยตามเปามาถึงโรงพัก ยืนเกาะลูกกรงห้องขัง เปาน้ำตาไหลพราก  ต่อว่าตำรวจปาวๆว่าจับเปาของเธอ มาทำไม  จ่าเวรขู่อามุ่ยว่าอย่ามาส่งเสียงดังในสถานที่ราชการไม่อย่างนั้นจะถูกจับ ขังคุก  อามุ่ยยื่นมือให้เขาจับแต่โดยดี  จะได้ถูกขังร่วมกับชายที่ตัวเองรัก  เปาต้องปรามอามุ่ยให้พอได้แล้ว  อามุ่ยโวยลั่น

"ลื้อไม่ผิดนะอาเปา...ลื้อยอมให้มันจับลื้อทำไม"

"อามุ่ย...เดี๋ยวนี้ลื้อไม่ฟังอั๊วแล้วหรือ...กลับบ้านดีกว่านะ...เดี๋ยวอั๊วก็ได้กลับออกไป...เชื่ออั๊ว"

อา มุ่ยมองเปางงๆไม่เข้าใจว่าเขาจะกลับออกไปได้ อย่างไร แต่ก็ยอมทำตามเปาสั่ง เปามองอามุ่ยเดินจากไปแล้ว ค่อยๆทรุดลงนั่งกับพื้นห้องขัง มองไปรอบๆอย่างเคว้งคว้าง คิดถึงคำพูดของคุณใหญ่เมื่อกี้ก่อนที่ตำรวจจะไปถึงบ้านรัตตภาคย์

"ไม่ ได้...ฉันจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้...เด็ดขาด...เปา...ช่วยอะไรฉัน หน่อยได้ไหม...รับผิดแทนนายเล็กให้ที" คุณใหญ่จ้องหน้าเปาสีหน้าจริงจัง ทั้งเปา ทั้งชานนท์และธณพต่างอึ้ง คุณเล็กอ้าปากจะคัดค้าน แต่คุณใหญ่ชิงตวาดน้องชายก่อนว่าให้หุบปาก แล้วหันมามองหน้าเปาอีกครั้ง

"รับ สารภาพกับตำรวจว่านายเป็นคนขับรถไม่ใช่นายเล็ก...คงไม่ลืมว่าฉันเคยให้ เลือด...ช่วยชีวิตนายไว้...แล้วฉันจะให้ณพตามไปเคลียร์เอง...ไม่ต้องห่วง" คุณใหญ่ทวงหนี้บุญคุณจากเปาหน้าตาเฉย

"ก็ในเมื่อเคลียร์ได้ ทำไมต้องให้เปารับผิดแทนผมล่ะ พี่ใหญ่"

"ไอ้ เด็กโง่...ฉันก็เพิ่งพูดอยู่หยกๆว่าฉันจะยอมให้รัตตภาคย์แปดเปื้อนไม่ได้ เด็ดขาด หูหนวกหรือไง" คุณใหญ่ตวาดน้องชายลั่น แล้วหันกลับมาพูดกับเปา "นายเป็นคนที่ฉันไว้ใจ... ติดคุกแทนนายเล็กแค่ 2-3 วัน แล้วฉันจะเอานายออกมา...ตกลงนะเปา"

เปาตื่นจากภวังค์ พึมพำคนเดียวว่า "บุญคุณของแก จะได้หมดไป...แล้วแลกกับการที่แกจะไว้ใจฉันเต็มที่...ทำไมฉันจะไม่ตกลง ล่ะ...ไอ้ใหญ่" เปายิ้มตาวาวด้วยความแค้น

ooooooo

คุณเล็กทำ ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ผลุนผลันออกจากบ้าน แวะดื่มเหล้าที่ผับร้านประจำเพื่อดับอารมณ์โดยมีชานนท์คอยตามประกบไม่ห่าง พอเมาได้ที่ คุณเล็กเริ่มโวยวายเสียงดังต่อว่าต่อขานพี่ชายตัวเอง ชานนท์ปรามคุณเล็กให้ใจเย็นๆ แต่กลับโดน พาลหาเรื่องว่ามาฉกแป้งร่ำไปจากเขา

"...ไม่นึกเลยนะจะแทงข้างหลังกันแบบนี้...ไอ้พี่เฮงซวย"

คุณ เล็กผลักอกชานนท์อย่างเอาเรื่อง ดีที่ธณพตามมาห้ามไว้ทัน แจ้งคุณเล็กว่าคุณใหญ่ให้มาตามตัวกลับบ้าน คุณเล็กไม่พอใจ โวยลั่นว่าพี่ชายชอบบงการชีวิตเขา ธณพไม่รอช้ารีบลากตัวเขากลับทันที...

ไม่ นานนัก ธณพก็จัดการพาคุณเล็กที่เมามายไม่ได้สติส่งถึงห้องนอนด้วยความเรียบร้อย  ระหว่างกำลังจะไปหาคุณใหญ่ เจอคุณหญิงรอดักถามว่าเมื่อไหร่เปาถึงจะออกจากห้องขัง ธณพแอบน้อยใจที่เธอไม่ทักไม่ทายตนเองสักคำ ก่อนจะรายงานว่ากำลังทำเรื่องประกันตัวเปาอยู่

"รีบจัดการให้เร็วที่สุด"

คุณ หญิงสั่งเสร็จจะเดินกลับห้อง แต่รู้สึกคลื่นไส้จะอาเจียน ธณพรีบเข้าไปช่วยประคอง แต่เธอผลักเขาออก แล้ววิ่งเข้าห้องตัวเอง ธณพได้แต่มองตามด้วยความเป็นห่วง ครู่ต่อมา ธณพมายืนต่อหน้าคุณใหญ่ รายงานว่าทุกอย่างเรียบร้อย

"คุณเล็กหลับอยู่ในห้อง ส่วนเปา...ผมกำลังดำเนินการ คิดว่าไม่น่ามีปัญหา"

ด้าน ศจีเดินดูโน่นดูนี่อยู่เพลินๆ มีคนมายืนขวาง พอเห็นเป็นวิฑิตดีใจ มองเห็นเงินรำไร ครู่ต่อมาวิฑิตพาศจีไปพลอดรักยังห้องเช่าของเขา ศจีฝืนใจสนองความต้องการของวิฑิตเพื่อแลกกับเงิน แต่ต้องผิดหวังเพราะวิฑิตเองก็เงินขาดมือ ทำผลงานไม่เข้าตาเจ้านายเลยไม่ได้ทิป ศจีอารมณ์เสียขึ้นมาทันที

"ใจ เย็นสิจ๊ะ...คนดี พี่รู้อย่างเดียวว่าถ้าเล่นงานไอ้ใหญ่ ได้เมื่อไหร่ เจ้านายทิปหนักตลอด...ถ้าศจีอยากได้เสื้อผ้าสวยๆ ก็ต้องช่วยพี่ฑิตเล่นงานไอ้ใหญ่ให้หนักสิจ๊ะ"  วิฑิตกอดศจีไว้อย่างเอาใจ

"ฮึ...จะ ไปเล่นงานอะไรเขา...ลูกน้องคุมซ้ายขวาพรึ่บพรั่บ ขนาดนั้น อีตาณพเอย คุณชานนท์เอย นี่ยังดีนะ...ที่ไอ้นายเปาเข้าคุกไปคนหนึ่งแล้ว" ศจีชักรำคาญ วิฑิตหูผึ่งด้วยความสนใจ

ooooooo

ค่ำมืดแล้ว แป้งร่ำยังคงนั่งซึมอยู่ที่โต๊ะสนามหน้าบ้าน ชานนท์เข้ามานั่งข้างๆ ขอโทษที่ทำให้เธอโดนคุณใหญ่ดุ แป้งร่ำต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษที่ทำให้เขาพลอยเดือดร้อนไปด้วย

"ไม่ใช่หรอก...ผมต่างหาก คุณแป้งครับ...ถ้าผมได้ดูแลคุณแป้งอย่างที่พี่ใหญ่พูด..."

ชานนท์พูดยังไม่ทันจบประโยค คุณเล็กเดินดุ่ยๆเข้ามาคว้าข้อมือแป้งร่ำ บอกว่าดึกแล้วกลับเข้าบ้านกันดีกว่า

ชานนท์เคืองจัด สั่งคุณเล็กปล่อยมือแป้งร่ำเดี๋ยวนี้

"ทำไม?...พี่นนท์จะทำไม พี่นนท์มีสิทธิ์อะไรมาสั่งผม...

พี่นนท์ยังไม่ได้เป็นอะไรกับแป้งร่ำสักหน่อย"

แป้ง ร่ำอับอายสุดๆ สะบัดมือออก บอกให้ทั้งคู่พอ ได้แล้ว แล้ววิ่งหนีเข้าตึกใหญ่ ทิ้งสองหนุ่มที่เคยกอดคอรักใคร่ กันเหมือนพี่น้อง แต่บัดนี้ทั้งคู่กลับหึ่มๆใส่กัน แป้งร่ำวิ่งหนีมาเจอศจีตัวแสบยืนขวางทางอยู่ ศจีด่าเธอว่าเป็นนังมาลัยสามชาย แป้งร่ำไม่มีอารมณ์จะต่อปากต่อคำด้วยสั่งให้หลีกไป

"ไม่หลีก...หน้า ตาก็งั้นๆ ขาวซีด จืดชืดยังกะฟองเต้าหู้ ไม่รู้เล่นของอะไรยะ ผู้ชายถึงได้แย่งกันยังกะแจกฟรี" ศจีมองเหยียดแป้งร่ำตั้งแต่หัวจดปลายเท้า แป้งร่ำจ้องหน้าเธอกลับอย่างเอาเรื่อง

"หุบปากได้แล้ว"

"ไม่หุบ...แกจะทำไมฉันยะ" ศจีลอยหน้าลอยตาท้าทาย

"ฉันก็จะช่วยหุบให้เธอน่ะสิ...นังอเวจี" แป้งร่ำคว้าส้มในถาดยัดใส่ปากศจีแล้วเดินเชิดออกไป

ทิ้ง ศจีให้ยืนตาเหลือก กว่าจะเอาส้มออกจากปากได้ แทบแย่ จังหวะนั้น ศจีเหลือบเห็นธณพเดินมาจากอีกด้านหนึ่ง ของตัวบ้าน ปรี่เข้าไปพูดป่วนอารมณ์เขาเล่นว่าเดินเหงาๆเศร้าๆอยู่คนเดียวต้องการเพื่อน คุยบ้างไหม ธณพปฏิเสธว่าไม่ต้องการ แล้วขยับจะเดินหนี ศจีขวางไว้

"เฮ่อ...เป็นศจีก็ต้องเศร้าค่ะ จู่ๆคนรักที่เรารัก เอ๊ย...คนที่เราแอบรักก็ดันโดนจับแต่งงานไปกับคนอื่น"

"คุณพูดอะไรของคุณ" ธณพเสียงแข็งไม่พอใจ

"พูด อะไร...แหม คุณณพอย่ามาทำเป็นแอ๊บ รู้อยู่แก่ใจยังจะมาถาม บอกตรงๆ ศจีทึ่งคุณณพมากเลยนะคะ คนอะไรประเสริฐยิ่งกว่าพ่อพระ ทั้งซื่อสัตย์ เสียสละไม่มีใครเทียบ คุณใหญ่สั่งให้ทำอะไรก็ยอมหมดทุกอย่าง...แม้กระทั่ง ยอมยกเมียกะลูกในท้องให้เป็นของคนอื่น"

"คุณศจี...หยุดพูดจาเหลวไหลเดี๋ยวนี้นะ"

"หรือ ว่าที่ศจีพูดมันไม่จริงคะ...คุณพ่อพระ..." ศจีหัวเราะร่วน ปล่อยให้ธณพยืนอึ้งอยู่คนเดียว เขาค่อยๆทรุดลงกับพื้นรู้แก่ใจดีว่าศจีพูดถูก สักพักได้ยินเสียงเหมือนมีใครบางคนเดินมาด้านหลัง คิดว่าศจีกลับมาเยาะเย้ยอีกหันไปจะต่อว่า แต่พอเห็นว่าเป็นคุณหญิงดีใจรีบลุกขึ้นจะเข้าไปหา

"หยุดอยู่ตรงนั้น...ฉันอยากรู้ว่าเมื่อไหร่ เปาจะได้ออกมาสักที"

ธณพหน้าเศร้าที่คุณหญิงห่วงแต่เปา "พรุ่งนี้ครับ... พรุ่งนี้ผมจะไปรับเปา"

คุณ หญิงฉีกยิ้มดีใจหันหลังจะวิ่งกลับ ธณพเรียกไว้ ขอร้องว่าอย่าวิ่ง เดี๋ยวจะลื่นล้ม คุณหญิงจึงค่อยๆเดิน ธณพมองตามทั้งรักทั้งห่วง ไม่นานนักคุณหญิงรีบมาบอกข่าวดีนี้กับแป้งร่ำซึ่งดีใจไม่แพ้เธอเช่นกัน แต่จำต้องเก็บอาการเอาไว้...

ดึกคืนนั้นที่โรงพัก จ่าเวรพาจิ๊กโก๋สามคนเข้ามาขัง รวมกับเปา ลูกพี่จิ๊กโก๋เมาปลิ้น แต่ลูกน้องอีกสองคนอาการดี เปาลืมตามองแล้วหลับตาไม่สนใจ ลูกพี่คลานเข้าไปใกล้ๆเปาไม่อยากยุ่งกับคนเมาจึงออกปากไล่ ลูกน้องสองคนไม่พอใจ หาว่าเปาพูดจาไม่ดีกับลูกพี่  ตรงเข้ามาเอาเรื่อง

ทั้ง สองคนสู้เปาไม่ได้ โดนอัดล้มกลิ้งล้มหงาย ลูกน้องเห็นท่าไม่ดีผลักลูกพี่ขี้เมาใส่ เปาเงื้อหมัดจะชกแต่ลูกพี่ดันอ้วกพุ่งใส่เสื้อเปาเต็มๆ เปาผลักเขากระเด็นกลับไปหาพวก จ่าเวรได้ยินเสียงเอะอะรีบวิ่งมาดู

"เฮ้ยๆๆ อะไรกัน ไปฉี่แป๊บเดียวตีกันเสียแล้ว" จ่าเวรเห็นเสื้อเปาเลอะอ้วก "...ไอ้หนุ่ม...เนื้อหอมดีนัก คราวนี้ล่ะหึ่งเชียว...เหม็นๆอย่างนี้ เมียจะแย่งกันไหมเนี่ย..." จ่าเวรหัวเราะชอบใจ กลับออกไป

เปาเซ็ง สุดๆหันไปจ้องหน้าจิ๊กโก๋ทั้งสามคนซึ่งกลัวลนลานถอยติดลูกกรงอีกด้าน แล้วค่อยๆถอดเสื้อเปื้อนอ้วกของตัวเองออก ขว้างใส่พวกนั้นอย่างอารมณ์เสีย

ooooooo

เรื่องย่อ เธอกับเขาและรักของเรา ตอนที่ 18

ธณพมาโรงพักแต่ เช้าเพื่อจัดการเอาตัวเปาออกจากห้องขัง เห็นเปายืนเกาะลูกกรงรออยู่ แปลกใจว่าทำไมเปาถึงไม่สวมเสื้อ เปาปรายตามองไปยังจิ๊กโก๋ 3 คนซึ่งนั่งเกาะกลุ่มมองเขาอย่างแหยงๆแทนคำตอบ

ธณพพยักหน้ารับรู้ "รอแป๊บหนึ่ง ฉันไปจัดการเอกสารก่อน"

ธณพ กำลังจะออกไป เป็นจังหวะเดียวกับเปาหันหลังกลับไปนั่งที่ ธณพเหลือบเห็นรอยสักรูปนกที่ไหล่เปา ถึงกับตะลึง เปาหันกลับมามองสงสัยว่ามีอะไรหรือเปล่า ธณพละล่ำละลักว่าไม่มีอะไร แล้วเดินออกมาอย่างสับสน ระหว่างนั้น จ่าเวรเข้ามาเชิญธณพไปพบท่านรองฯ ธณพตั้งสติได้

"เอ่อ...พอดีผมเตรียมเอกสารไม่ครบต้องกลับไปเอา ฝากเรียนท่านรองฯด้วย แล้วผมจะโทร.เรียนท่านอีกที" ธณพว่าแล้วผลุนผลันออกไป จ่าเวรมองตามงงๆ

ไม่นานนัก ธณพรีบกลับมาหาคุณใหญ่แต่เห็นชานนท์

นั่งอยู่ในห้องทำงานกับเจ้านาย เขาอึกๆอักๆไม่กล้าพูด คุณใหญ่ชักรำคาญ สั่งให้ธณพรีบๆรายงานมาว่ามีอะไร

"คือ...ผู้ชายในรูป...ผู้ชายคนนั้นที่มีรอยสัก...ก็คือ... เปา...ครับ"

คุณใหญ่เหมือนโดนหมัดฮุกเข้าปลายคาง มึนไปหมด ธณพถามว่าจะให้เอาตัวเปากลับมาไหม

"ไม่ต้อง...ปล่อยให้มันอยู่ในนั้น ให้มันอยู่ไป...แล้วอย่าให้มันได้มีโอกาสออกมาอีก...เด็ดขาด" คุณใหญ่ตบโต๊ะเปรี้ยงด้วยความแค้น...

เปา เกาะลูกกรงห้องขังรอการกลับมาของธณพตั้งแต่เช้าจนใกล้เที่ยงก็ยังไม่เห็นแม้ แต่เงา แทนที่เปาจะได้ประกันตัวออกไป กลับถูกส่งตัวไปยังเรือนจำแทน เขาถูกจับถ่ายรูปทำประวัติ แล้วถูกผู้คุมจับยัดเข้าห้องขังหมดสิ้นอิสรภาพ เปาเจ็บแค้นใจมากที่โดนหักหลัง

"ไอ้ใหญ่...แกต้องชดใช้...ชาตินี้...ฉันจะฆ่าแกให้ได้"

เปามัวแต่โกรธเลยไม่เห็นนักโทษสองคนซึ่งอยู่ร่วมห้องขังกับเปา เหล่เขาอยู่ตลอดเวลา

ooooooo

คุณหญิงกับแป้งร่ำรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอการ

กลับ มาของเปาตั้งแต่เช้ายันเย็น แต่เปาก็ไม่กลับมาสักที คุณหญิงทนรอต่อไปไม่ไหว ชวนแป้งร่ำไปถามคุณใหญ่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปา คุณใหญ่ตีหน้าตายบอกน้องสาวว่าไม่รู้ ก่อนตวัดสายตามองแป้งร่ำอย่างมีเลศนัย

"บางทีขั้นตอนมันอาจจะต้องยุ่งยากสักหน่อย...เพราะข้อหาของเปามันเป็นข้อหาฉกรรจ์"

แป้ง ร่ำสะดุ้งรู้สึกเหมือนโดนว่ากระทบ ชานนท์คอยสังเกตอากัปกิริยาแป้งร่ำตลอด คุณหญิงใจเสียโผกอดพี่ชาย ขอให้ เขารับปากว่าจะช่วยเปาออกมาให้ได้ เพราะเปาไม่สมควรต้องโดนแบบนี้

คุณใหญ่ได้แต่คิดอยู่ในใจว่า "สมควรสิน้องหญิง...ใครที่มันคิดแทงข้างหลังคนอย่างใหญ่ รัตตภาคย์ มันสมควรต้องโดนลงโทษแบบนี้ทุกคน" คุณใหญ่กอดน้องสาวตอบ แต่สายตาจ้องแป้งร่ำเขม็ง แป้งร่ำไม่กล้าสบตาด้วย เมินหน้าไปอีกทางเป็นห่วงและกังวลเรื่องเปา

ooooooo

นักโทษ สองคนร่วมห้องขังกับเปาเหม็นขี้หน้าเขาโดยไม่มีสาเหตุ ลูกน้องแกล้งเดินสะดุดขาเปา แล้วตรงเข้าหาเรื่อง เปาไม่อยากมีปัญหา ขอร้องว่าต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า ลูกพี่ลุกพรวด

"อ้าวเฮ้ย...มาใหม่ก็ซ่าแล้วหรือไอ้ตี๋...แบบนี้ก็สวยสิ"

ทั้ง คู่กรูเข้าใส่เปาทันที นักโทษห้องข้างๆส่งเสียงเชียร์ลั่น สองคนนั่นสู้เปาไม่ได้ ลูกพี่เลยใช้เครื่องทุ่นแรง ควักมีดโกนอันใหญ่ออกมาสู้ เปาเสียเปรียบถูกล็อกจากด้านหลัง ลูกพี่เงื้อมีดโกนสุดแขนหมายจัดการขั้นเด็ดขาด แต่เสียงนกหวีดของผู้คุมดังขึ้นเสียก่อน ลูกพี่เห็นท่าไม่ดี โยนมีดโกนไปตกที่พื้นตรงหน้าเปา

เป็นจังหวะเดียวกับผู้คุมสองคนเปิด ประตูห้องขังเข้ามาพอดี เหลือบเห็นมีดโกนคิดว่าเป็นของเปาปราดเข้าล็อกแขน เปาฮึดฮัด ผู้คุมเลยเอากระบองฟาดหลัง แล้วลากเปาออก จากห้องขัง

"ไป...ไปเลย...ไอ้น้องใหม่...ซ่านัก"

ผู้ คุมทั้งสองคนลากเปาผ่านหน้าห้องขังห้องหนึ่ง มีนักโทษหน้าเหี้ยมชื่อยุทธมองตามไม่วางตา แล้วก้มมองภาพถ่ายเปาในมือตัวเอง ครู่ต่อมา ผู้คุมผลักเปาเข้าไปในคุกมืด

"นอนให้สบาย...หายซ่าแล้วค่อยออกมา" ผู้คุมปิดประตูห้องขังล็อกกุญแจ

เปานั่งอยู่ในความมืดด้วยความเจ็บแค้นใจ คำรามก้องว่า "ไอ้ใหญ่...ฉันจะฆ่าแก"

ใน เวลาเดียวกัน คุณใหญ่สั่งคุณระเบียบให้พาแป้งร่ำมาพบที่ห้องทำงาน แทนที่จะบอกแป้งร่ำให้ รู้แล้วรู้รอดไปว่าเขารู้แล้วว่าผู้ชายที่มีรอยสักรูปนกคนนั้นคือเปา คุณใหญ่กลับถามเธอว่า ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเขาดูแลเธอดีไหม แป้งร่ำมองเขางงๆก่อนจะรับคำ

"แน่ใจ"

แป้งร่ำยิ่งงงหนักไม่ รู้เขาจะมาไม้ไหน คุณใหญ่ตบโต๊ะปัง ทั้งชานนท์ ธณพ คุณระเบียบรวมถึงแป้งร่ำพากันสะดุ้งโหยง ตวาดแป้งร่ำว่าเขาถามทำไมถึงไม่ตอบ แป้งร่ำรีบรับคำอีกครั้ง คุณใหญ่ตะคอกใส่

"ค่ะ...อะไร"

"ค่ะ...แน่ใจค่ะ" แป้งร่ำไม่กล้าสบตาด้วย

"ดี...หวัง ว่าเธอจะไม่โกหกฉัน...ฉันเกลียดคนโกหก หักหลังและคนที่คิดว่าฉันเป็นไอ้งั่ง...คุณระเบียบ...พาแป้งร่ำออกไปได้ แล้ว" คุณใหญ่ข่มความโกรธสุดๆถ้าไม่ติดว่าต้องใช้เธอเพื่อดึงชานนท์ไว้เป“นพวก เขาคงฆ่าเธอกับมือไปแล้ว คุณระเบียบรับคำอย่างงงๆแล้วพาแป้งร่ำออกไป

พอ ถึงห้องนอนแป้งร่ำ คุณระเบียบจึงกล้าถามว่านี่มันเรื่องอะไรกัน แป้งร่ำส่ายหน้าแทนคำตอบ คุณระเบียบสังหรณ์ใจอ้าปากจะเตือน แต่แป้งร่ำรีบตัดบท อ้างว่าเพลียมากอยากพักผ่อน คุณระเบียบจำใจออกไป แป้งร่ำล้มตัวลงนอนบนเตียงร้องไห้โฮอย่างอัดอั้น ทั้งเสียใจ ทั้งหวาดกลัวผสมปนเปไปหมด...

ด้านคุณใหญ่ถามชานนท์ว่าตกลงเรื่องแป้ง ร่ำจะว่าอย่างไร ยังอยากจะได้เธออยู่ไหม ชานนท์รักแป้งร่ำมาก ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับเธอ เขาก็จะยังรักและจะรักเธอตลอดไป คุณใหญ่อึ้ง คิดไม่ถึงว่าชานนท์จะมั่นคงในความรักที่มีต่อแป้งร่ำขนาดนี้...

อีก มุมหนึ่งของบ้านรัตตภาคย์   คุณหญิงสบโอกาสเห็นธณพนั่งอยู่คนเดียว ปรี่เข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเปา ทำไมเขาถึงช่วยเปาออกมาไม่ได้ หรือว่าเขาไม่อยากช่วย ธณพได้แต่อ้ำๆอึ้งๆไม่รู้จะตอบอย่างไร

"ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่ แต่ขอให้รู้ไว้ด้วยว่า เปาคือคนที่ฉันรักที่สุด เพียงคนเดียวเท่านั้น"

"แต่เปา..." ธณพพูดได้แค่นั้น คุณหญิงถามแทรกขึ้นก่อน

"เปา ทำไม?...ไม่ว่าเปาจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าเปาจะเป็นอย่างไร ฉันก็จะรักเปาที่สุด...และจำไว้ ถ้าเปาเป็นอะไรไปล่ะก็... ชาตินี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณอีกเลย" คุณหญิงว่าแล้วหันหลังกลับออกไปทันที...

ขณะที่แป้งร่ำกับคุณหญิง ต่างพากันเป็นห่วงเปา อามุ่ยเอง ก็ห่วงเปาไม่น้อยไปกว่าสองสาวเช่นกัน เธอเอาแต่นั่งเหม่อใจลอย ข้าวปลาไม่ยอมกิน คุณระเบียบเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้

"กินข้าวกินปลาซะหน่อยเถอะ...อามุ่ย"

"อั๊ว จะกินได้อย่างไร อาเปาของอั๊วยังไม่กลับมา ป่านนี้อีจะเป็นอย่างไรบ้างก็ไม่รู้" อามุ่ยร้องไห้โฮ คุณระเบียบ ระบบและระบือที่นั่งล้อมวงกินข้าวด้วยกันพลอยเศร้าใจไปด้วย

ooooooo

อา มุ่ยทนคิดถึงเปาไม่ไหว รีบไปโรงพักแต่เช้ากลับไม่เจอเปาที่นั่น ถามคาดคั้นจ่าเวรว่าเอาตัวเปาไปไว้ไหน พอรู้ว่าเปาถูกส่งตัวเข้าเรือนจำใหญ่ อามุ่ยรีบกลับมารายงานเรื่องนี้ให้คุณหญิงทราบ คุณหญิงไม่ รอช้า ชวนแป้งร่ำและอามุ่ยบุกห้องทำงานพี่ชายทันที

"ว่าไงคะพี่ใหญ่  ไหนบอกจะช่วยเปาออกมา  แล้วทำไมเปาถึงถูกส่งเข้าเรือนจำ มันหมายความว่าอย่างไรคะ" คุณหญิงเสียงเขียว

"เดี๋ยวนี้เสียงดังกับพี่แล้วหรือน้องหญิง...วุ่นวายกันเหลือเกินนะ" คุณใหญ่ปรายตามองอามุ่ย

"ทำไมพวกลื้อใจดำกันอย่างนี้...พวกลื้อใจดำ...คอยดู... ฟ้าดินจะลงโทษ"

คุณ ใหญ่หันขวับจ้องอามุ่ยอย่างเอาเรื่อง คุณระเบียบเห็นท่าไม่ดีรีบลากอามุ่ยออกจากห้อง อามุ่ยโวยวายแช่งคุณใหญ่ ไปตลอดทาง คุณหญิงยังไม่ยอมรามือ ถามพี่ชายว่าตกลงเรื่องเปาจะเอาอย่างไร

"คนที่ทำผิดก็สมควรถูกลงโทษ"

"แต่เปาไม่ใช่คนผิด" คุณหญิงเถียงไม่ยอมแพ้

"เหรอ?" คุณใหญ่ยิ้มอย่างมีเลศนัย "...ออกไปได้แล้ว พี่จะทำงาน"

คุณ หญิงโกรธคว้ามือแป้งร่ำชวนกันออกไป ชานนท์ ได้แต่มองตามแป้งร่ำ คุณใหญ่หันไปสั่งธณพรีบไปจัดการเรื่องเปาให้เร็วที่สุด เขาชักรำคาญเต็มทนแล้ว ชานนท์ทำท่าจะคัดค้าน

"หรือนนท์ยังอยากให้ไอ้ เปามันอยู่เป็นหนามทิ่มแทงหัวใจนนท์อย่างนั้นหรือ...แต่คนอย่างพี่...ไม่ชอบ มีเสี้ยนหนามให้รำคาญใจ" คุณใหญ่สีหน้าเหี้ยม ขณะที่ชานนท์คิดคล้อยตามคำพูดของคุณใหญ่...

เปาได้รับการปล่อยตัวออก จากคุกมืด กลับมาห้องขังรวมอย่างเดิม  วันแรกของการอยู่ในเรือนจำ  เปาต้องทำงานหนักเช่นเดียวกับนักโทษคนอื่นๆ แต่ไม่ว่าจะอยู่ส่วนไหนของเรือนจำ จะมีสายตาของยุทธนักโทษหน้าเหี้ยมคนนั้นคอยจับจ้องเขาตลอดเวลา เปาชักเอะใจว่าต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากล...

ได้เวลานอนแล้ว แต่เปายังนอนไม่หลับ หวนคิดถึงความสุขที่เคยมีกับแป้งร่ำ ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ ยิ่งต้องมาติดคุกอย่างนี้เขายิ่งคิดถึงแป้งร่ำเหลือเกิน

ooooooo

อา มุ่ยดั้นด้นไปเยี่ยมเปาที่เรือนจำจนได้ พอเห็นหน้าเปาเท่านั้น เธอถึงกับร้องไห้โฮ ทั้งดีใจและเสียใจในเวลาเดียวกัน ยิงคำถามใส่เปาเป็นชุดว่าเป็น อย่างไรบ้าง? ลำบากไหม? ใครรังแกบ้างหรือเปล่า?

"พอแล้ว...อามุ่ย อั๊วไม่เป็นอะไร...ลื้อรู้ได้อย่างไรว่าอั๊วอยู่ที่นี่"

"ก็ อาจ่าที่โรงพักน่ะสิ...บอกอั๊ว...แต่กว่าจะบอก อั๊วก็ต้องไปตื๊ออีอยู่เป็นวันเลย...งี่เง่า...อาเปา...ตอนแรกอาคุณใหญ่อี บอกจะช่วยลื้อออกจากคุก แต่ดูมันสิ...มันกลับให้คนจับลื้อมาเข้าคุกนี้"

เปา รู้แก่ใจดี อามุ่ยตำหนิเปาว่าถ้ายอมเชื่อเธอ แล้วกลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกันตั้งแต่แรก เขาก็ไม่ต้องเป็นแบบนี้ จะไปแก้แค้นพวกตระกูลชั่วๆทำไม น่าจะปล่อยให้ฟ้าดินลงโทษพวกนั้นเอง

"อามุ่ย...ลื้อไม่เป็นอั๊ว ลื้อไม่เข้าใจหรอกว่าสิ่งที่พวกมันทำกับอั๊ว มันเจ็บปวดแค่ไหน"

"อาเปา...เชื่ออั๊วเถอะนะ เลิกยุ่งกับพวกมัน แล้วอั๊วจะบอกเตี่ยอั๊วให้หาทางช่วยลื้อ...ลื้ออย่าลืมสิว่าเตี่ยอั๊วเป็นมาเฟีย"

เปา มองอามุ่ยอย่างซาบซึ้งใจ ไม่อยากดึงเธอมาเกี่ยวข้องกับการแก้แค้น รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ถามว่าแป้งร่ำเป็นอย่างไรบ้าง อามุ่ยชักสีหน้าไม่พอใจ ต่อว่าว่าจะไปถามถึงผู้หญิงคนนั้นทำไม

"ชีวิตนี้...อั๊วคงไม่มีโอกาส ได้เจอคุณแป้งร่ำอีกแล้ว รับปากอั๊ว...ดูแลคุณแป้งร่ำด้วย" เปาสีหน้าเศร้าสร้อยอย่างเห็นได้ชัด อามุ่ยมองเขาสงสารจับใจ...

กว่า อามุ่ยจะกลับถึงบ้านรัตตภาคย์พระอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปนานแล้ว เธออาศัยความมืดค่อยๆย่องเข้าประตูหลังบ้านอย่างระแวดระวัง แต่ต้องตกใจที่เห็นแป้งร่ำยืนรออยู่ อามุ่ยทำไม่รู้ไม่ชี้เดินหนี แป้งร่ำรีบตามมาคว้าแขนไว้ อามุ่ยพยายามสะบัดออก แต่แป้งร่ำจับไว้แน่น ถามว่าไปไหนมา อามุ่ยหลบตา

"เรื่องของอั๊ว...ลื้อจะมาเซ้าซี้อะไร"

"เธอ ไปหาเปามาใช่ไหม?...เธอรู้ใช่ไหมว่าเปาอยู่ไหน?" แป้งร่ำเห็นอามุ่ยนิ่งเฉย รีบอ้อนวอน "ได้โปรดเถอะ...บอกฉัน หน่อยได้ไหมว่าเปาอยู่ที่ไหน...ฉันก็เป็นห่วงเปาไม่น้อยไปกว่าเธอหรอกนะ... อามุ่ย"

อามุ่ยจิกหางตามองแป้งร่ำอย่างไม่ค่อยพอใจ แต่พอนึกถึงคำพูดของเปาที่พูดกับตนเองตอนไปเยี่ยมที่เรือนจำ และยิ่งเห็นหน้าเศร้าๆของแป้งร่ำ อามุ่ยชักใจอ่อน

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น แป้งร่ำในชุดเสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์ เก่าๆโทรมๆ สวมหมวกแก๊ปปิดบังใบหน้า นั่งรอเปาอยู่ในห้องเยี่ยมภายในเรือนจำ พอเปาเห็นเป็นแป้งร่ำ ทั้งดีใจและเป็นห่วง ถามว่ามาที่นี่ทำไม

"ฉันเป็นห่วงนาย ฉันคิดถึงนายเหลือเกิน...นายเป็นอย่างไรบ้าง ลำบากมากไหม" แป้งร่ำน้ำตาไหล

"อย่าร้อง...ผมไม่เป็นอะไร" เปาพลอยเศร้าไปด้วย

"นาย ยังรักฉันอยู่หรือเปล่า...ฉันยังรักนายอยู่เสมอนะเปา ที่ผ่านมาฉันโกหก ฉันขอโทษ ไม่มีวันไหนที่ฉันจะไม่รัก ไม่คิดถึงนาย ถึงแม้นายจะแต่งงานกับคุณหญิง มันก็ไม่ทำให้ฉันเลิกรักนายได้เลย...ถ้านายยังรักฉันอยู่ ฉันจะรอนายนะเปา ฉันพร้อมที่จะหนีไปกับนายอย่างที่เราเคยสัญญากันไว้...เราจะไปด้วยกัน"

"แป้งร่ำ..." เปาน้ำตาซึม

"ฉัน คงมีชีวิตอยู่ไม่ได้...ถ้าไม่มีนาย นายให้ฉันรอนายใช่ไหม...ฉันจะมารอรับนายวันที่นายได้ออกไปจากที่นี่...ตอบ ให้ฉันดีใจหน่อยได้ไหม...ว่านายยังรักฉันอยู่"

"เราจะรักกันได้อย่างไร ในเมื่อ...คุณเป็นผู้หญิงของเขา"

"ทำไมเราจะรักกันไม่ได้ ถึงแม้ร่างกายฉันจะอยู่กับเขาแต่หัวใจฉันอยู่กับนาย นายยังรักฉันอยู่ใช่ไหม"

"แป้งร่ำ...ผมรักคุณ"

แป้ง ร่ำดีใจมากปล่อยโฮทันที บอกว่ารักเขาเช่นกัน เปาอยากจะกอดหญิงคนรักใจแทบขาดแต่ทำไม่ได้...ครู่ต่อมา แป้งร่ำใส่หมวกปิดบังใบหน้าไว้อย่างเดิม เดินมาหาอามุ่ยซึ่งนั่งรออยู่ริมฟุตปาทหน้าเรือนจำ ขอบใจเธอมากที่พามาหาเปา อามุ่ยค้อนขวับ ลุกขึ้นเดิน แป้งร่ำเรียกไว้

"เดี๋ยว...วันที่เปาพ้นโทษ...เรามารับเปาด้วยกันนะ"

อามุ่ยเก๊กนิดหนึ่ง "เออ...กลับได้แล้ว พวกที่บ้านรู้เข้าล่ะ...อั๊วย่ำแย่แน่ๆ"

แป้ง ร่ำพยักหน้า หันกลับไปมองประตูเรือนจำอีกครั้งอย่างมีความหวัง...ในเวลาต่อมา แป้งร่ำในชุดเสื้อผ้าอย่างดีของตัวเองหิ้วถุงใส่เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์มากับ อามุ่ย เหลียวซ้ายแลขวาก่อนจะค่อยๆย่องเข้าประตูหลังบ้านรัตตภาคย์ ต้องสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงธณพร้องถามแป้งร่ำว่าไปไหนมา

"เอ่อ...แป้งเห็นอามุ่ยไม่ค่อยมีเสื้อผ้าใส่ ก็เลยพาไปซื้อที่ตลาดน่ะค่ะ" แป้งร่ำชูถุงในมือให้ดู

อา มุ่ยเห็นธณพไม่ค่อยเชื่อนัก รีบช่วยโกหกอีกแรง ธณพเตือนแป้งร่ำว่าถ้าคุณใหญ่รู้เข้าต้องเป็นเรื่องแน่ๆ แป้งร่ำขอร้องธณพอย่าบอกเรื่องนี้กับคุณใหญ่

"คุณแป้งอย่าทำแบบนี้อีกนะครับ...คุณชานนท์มารอนานแล้ว"

แป้ง ร่ำสัญญาว่าจะไม่ทำอย่างนี้อีก สองสาวรีบแยกย้ายกันเข้าบ้าน ธณพจะเดินกลับตึกใหญ่ แต่บังเอิญเห็นอะไรบางอย่างนอกรั้วเสียก่อน ชะเง้อมองอย่างสงสัย...

ในซอยเปลี่ยวข้างบ้านรัตตภาคย์ วิฑิตจอดรถแล้วยื่นเงินปึกใหญ่ให้ศจี หญิงสาวหอมแก้มเขาหนึ่งฟอดแล้วก้าวลงจากรถ ยกมือบ๊ายบายให้วิฑิตที่ขับรถออกไป ศจีตกใจหันมาเจอธณพยืนจ้องอยู่

"คุณไปไหนกับใคร?"

"เรื่อง ของฉันอย่ามายุ่ง" ศจีว่าแล้ววิ่งปรู๊ด ธณพมองตามไม่ไว้ใจ พอพ้นสายตาธณพ ศจีรีบโทร.บอกวิฑิตว่าธณพอาจจะเห็นเราสองคนอยู่ด้วยกัน วิฑิตไม่สนใจ ใครอยากเห็นก็เห็นไปจะกลัวอะไร

"ไม่กลัวได้อย่างไร   ถ้ามันเอาเรื่องของเราไปแฉจะทำอย่างไร"

"เราก็แฉมันเสียก่อนสิ...ลืมแล้วหรือ คลิปที่ถ่ายไว้น่ะ ได้เวลางัดออกมาแฉแล้วจ้ะ...ดาหลิง"

ศจีตาโตนึกออก ยิ้มสะใจ...

ด้าน แป้งร่ำปรับสีหน้าเป็นปกติ ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าชานนท์ ขอโทษที่ปล่อยให้เขารอ ชานนท์แอบเคืองแต่ยังฝืนยิ้ม ถามว่าไปไหนมา แป้งร่ำโกหกว่าไปกับอามุ่ย ชานนท์เห็นแป้งร่ำไม่ยอมสบสายตาด้วย จ้องมองเธออย่างจับผิด แป้งร่ำรีบเปลี่ยนเรื่องพูด

"เอ่อ...วันนี้แป้งขอไม่ไปกินข้าวข้างนอกได้ไหมคะ แป้งรู้สึกไม่ค่อยสบาย...ขอบคุณนะคะ"

ชานนท์เคลือบแคลงสงสัยว่าต้องมีอะไรเบื้องหลังแน่ๆ...

ขณะ คุณใหญ่กำลังเช็กข้อความอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ อยู่ๆมีคลิปส่งเข้ามา   คุณใหญ่เปิดดูแล้วแทบช็อก เห็นเป็นคลิปแอบถ่ายธณพกำลังปลุกปล้ำคุณหญิง จังหวะนั้นธณพพรวดพราดเข้ามาจะรายงานเรื่องที่เห็นศจีอยู่กับวิฑิต แต่ต้องชะงักเพราะสายตาคุณใหญ่ที่จ้องมองตัวเขาอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ธณพรู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่ๆ

เป็นจริงอย่างธณพคาด คุณใหญ่ไม่รอช้าคว้าไม้กอล์ฟไล่ฟาดธณพไม่ยั้งถึงกับคลานสี่ขาหนี แถมยังด่าธณพลั่นบ้านอย่างหยาบๆคายๆ โยนไม้กอล์ฟทิ้งแล้วคว้าปืนจะยิง ทันใดนั้น คุณหญิงเปิดประตูห้องทำงานผลัวะเข้ามาพร้อมกับแป้งร่ำ ชานนท์ คุณเล็ก และคุณระเบียบ

"พี่ใหญ่...อย่าค่ะ" คุณหญิงพุ่งไปกอดพี่ชายไว้ ชานนท์

กับคุณเล็กเข้าไปประคองธณพ ขณะที่แป้งร่ำยืนกอดคุณระเบียบซึ่งเอามือปิดตาเพราะกลัวเลือด

"ยังจะห้ามพี่อีกหรือน้องหญิง...มันทำน้องหญิงท้อง...พี่จะฆ่ามัน"

คุณ หญิงตะลึง ส่วนคนอื่นต่างช็อกไปตามๆกัน คุณใหญ่ปรี่เข้าไปจะฟาดธณพซ้ำ คุณหญิงคว้าตัวพี่ชายไว้ ขอร้องว่าอย่าทำร้ายเขาอีกเลย คุณใหญ่โกรธหน้ามืด ไม่ฟังอะไรทั้งสิ้น เหวี่ยงคุณหญิงกระเด็น ตรงเข้าหาธณพหมายจะฆ่าให้ตาย แต่เสียงแป้งร่ำร้องเรียกคุณหญิงด้วยความตกใจดังขัดจังหวะ

คุณใหญ่ หันไปมอง เห็นแป้งร่ำวิ่งไปประคองคุณหญิงซึ่งนั่งกองอยู่กับพื้น ที่ขาของเธอมีเลือดไหลเป็นทาง แป้งร่ำร้อง ขอความช่วยเหลือลั่น คุณใหญ่ได้สติ ปราดเข้าไปหาน้องสาว รีบพาส่งโรงพยาบาลทันที

ครู่ต่อ มา คุณหญิงถูกพาเข้าห้องฉุกเฉิน โดยมีคุณใหญ่ แป้งร่ำ ชานนท์ และคุณเล็กรออยู่หน้าห้องอย่างกระวนกระวายใจ ธณพแอบซุ่มมองอยู่ห่างๆด้วยความเป็นห่วง สักพักหมอออกจากห้องฉุกเฉิน คุณใหญ่ แป้งร่ำ คุณเล็กกับชานนท์ต่างกรูเข้าไปถามอาการคุณหญิง

"เสียใจด้วยนะครับ เราช่วยเด็กไว้ไม่ได้ แต่แม่ปลอดภัยแล้ว"

คุณ ใหญ่ถอนใจโล่งอก ธณพถึงกับเข่าอ่อน ก่อนจะรวบรวมกำลังวิ่งเข้ามาคว้าคอเสื้อหมอ เขย่าอย่างบ้าคลั่ง หาว่าหมอไม่ช่วยลูกของเขา คุณใหญ่โกรธที่ธณพยังกล้ามาเสนอหน้าให้เห็น ปรี่จะลุยใส่ ชานนท์กับคุณเล็กรีบล็อกเขาไว้ ส่วนแป้งร่ำดึงธณพออกห่าง ขอร้องให้กลับไปเสีย

"ไม่...ผมจะรอลูกผม...ผมจะรอลูก" ธณพคร่ำครวญ

"ไอ้ ณพ...ไสหัวไปเลย จะไปตายที่ไหนก็ไป" คุณใหญ่ ฮึดฮัดจะเอาเรื่อง  ชานนท์กับคุณเล็กต้องช่วยกันดึงตัวไว้ แป้งร่ำรีบลากธณพออกมาจนพ้นสายตาคุณใหญ่

"ใจเย็นๆนะคะคุณณพ รอให้คุณใหญ่หายโกรธแล้วค่อย..."

ธณพ ไม่รอให้แป้งร่ำพูดจบ ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "ไม่มีทาง... ผมรู้จักคุณใหญ่ดี เขาฆ่าผมแน่...คนอย่างคุณใหญ่ ถ้าอยากฆ่าใครก็ต้องฆ่าให้ได้...ทุกคน"

ooooooo

คืน วันเดียวกัน ขณะเปากำลังนอนหลับ ยุทธกับสมุนนักโทษลอบเข้าไปให้ห้องขังเปา เอาถุงดำคลุมหัวแล้วรุมอัดเขาจนน่วมก่อนจะลากออกไปยังมุมเปลี่ยวของเรือนจำ ยุทธกระชากถุงดำออก

เปาจ้องหน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ฉันไปทำอะไรให้แก"

"ไม่ต้องทำอะไรให้ ข้าก็ฆ่าเอ็งได้...ตามใบสั่ง"

เปาต้องการรู้ว่าใครสั่ง ยุทธไม่ตอบ หันไปพยักพเยิดให้สมุนเข้าไปล็อกเปาจากด้านหลัง แล้วควักแปรงสีฟันที่ตรงด้ามถูกฝนจนแหลมราวกับมีด

"เจ็บนิดเดียวไอ้ตี๋ ข้าน่ะมือโปร ฉึกเดียวเข้าเส้นเลือดใหญ่ ลงนรกรวดเร็วทันใจ...โอเค?"

ยุทธ ดันหน้าเปาให้เงยขึ้นจนเห็นคอหอย เงื้อมือที่ถือแปรงสีฟันขึ้นสุดแขน ทันใดนั้น มีเสียงตะโกนให้หยุดดังขึ้นจากมุมมืดด้านหลัง ยุทธหันขวับไปมอง เห็นลุงพงศ์นักโทษขาใหญ่เดินเข้ามาหา หน้าตาดุดัน เปาเห็นชายคนนั้นยังไม่ชัดนัก

"เอาอีกแล้วนะไอ้ยุทธ ทำแต่ความชั่วแบบนี้ แล้วเมื่อไหร่เอ็งจะได้ไปผุดไปเกิดสักทีวะ" ลุงพงศ์เข้ามายืนตรงหน้า คราวนี้เปาเห็นเขาเต็มตา ร้องเรียก "ลุงพงศ์" ลั่นด้วยความดีใจ ลุงพงศ์นิ่วหน้า สงสัย

"ผม...เปา...เปาไงครับ"

"คุณ หนู" ลุงพงศ์ร้องเรียกด้วยความดีใจ โผกอดเปาท่ามกลางความงุนงงของยุทธและสมุน ลุงพงศ์สั่งให้ทั้งคู่กราบขอโทษคุณหนูของเขาเดี๋ยวนี้ สองคนรีบทำตาม เปาไม่อยากให้มากราบตนเอง แต่ลุงพงศ์ไม่ยอม ยุทธโอดครวญว่าเขาแค่ทำตามใบสั่งฆ่า อย่าถือโทษโกรธกันเลย

"ใครสั่งเอ็งมาวะไอ้ยุทธ"

"ไม่ รู้...ลูกพี่ข้างนอกสั่งมาอีกที รู้แต่ว่าไอ้คนสั่งมันรวยมากจ่ายไม่อั้น งานนี้ฉันซวยแน่ ป๋าต้องช่วยเคลียร์นะ" ยุทธมีท่าทีหวั่นๆ ลุงพงศ์ถามเปาว่าไปทำอะไรไว้ถึงมีคนอยากฆ่า

"ลุงบอกผมก่อนดีกว่าว่า...มันเกิดอะไรขึ้นกับพ่อแม่ผม"

ลุง พงศ์หน้าเศร้าขึ้นมาทันที จากนั้นลุงพงศ์พาเปามาคุยกันลำพังสองต่อสอง เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับพ่อแม่ของเปาให้ฟังว่าเหตุการณ์ครั้งนั้นไม่ใช่ อุบัติเหตุ มันถูกจงใจจัดฉากขึ้น คุณท่านทั้งสองคนรู้ตัวตลอดเวลาว่ามีคนปองร้าย ไอ้คนที่คิดจะทำร้ายคุณท่าน เป็นหุ้นส่วนร่วมธุรกิจกับเพื่อนของพ่อแม่เปา

"มันโกงเพื่อนของคุณ ท่านจนสิ้นเนื้อประดาตัวต้องมาพึ่งบารมีของคุณท่านทั้งสอง คุณท่านมีเมตตาก็ให้ความช่วยเหลือและหาทนายมือดีจะสู้คดีกัน แต่น่าสงสาร กำลังจะชนะคดี เพื่อนคุณท่านก็ล้มป่วยด้วยโรคลูคีเมียตายไปเสียก่อน ส่วนสามีก็ถูกมันสั่งเก็บ"

เปาฟังแล้วคุ้นๆอย่างบอกไม่ถูก ลุงพงศ์เล่าอีกว่าคุณท่านทั้งสองเห็นลูกสาวของเพื่อนต้องกำพร้าพ่อแม่ และยังโดนฮุบสมบัติ เลยทนไม่ได้อาสาจะให้การในศาลต่อสู้กับฝ่ายโน้น แต่ในที่สุดท่านทั้งสองก็ต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย พอเล่าถึงตรงนี้ ลุงพงศ์ตาวาวด้วยความแค้น

"พวกมันจงใจทำให้เหมือนเป็นอุบัติเหตุ คุณผู้หญิงเสียชีวิตในรถ คุณผู้ชายอยู่ไอซียูเป็นเดือน ตอนแรกเหมือนอาการจะดีขึ้น มีสติสั่งให้ผมเขียนจดหมายและส่งคุณหนูไปอยู่กับอาซิ่ม แม่บ้านเก่าแก่ที่ย้ายกลับไปอยู่เซี่ยงไฮ้"

"แล้วทำไมลุงถึงมาอยู่ที่นี่"

"ก็ ข้อหาขับรถประมาททำให้ผู้อื่นถึงแก่ความตาย มันโยนความผิดให้ผม สิ้นคุณท่านทั้งสองแล้ว ผมก็หมดสิ้นทุกอย่าง...เฮ่อ...อยู่คุกยังมีข้าวกินก็เลยทำตัวดีช่วยงานในคุก จนกลายเป็นป๋าอย่างที่คุณหนูเห็น" ลุงพงศ์ยิ้มเยาะให้กับชะตาชีวิตตัวเอง "แต่คุณหนู...จะมาอยู่อย่างผมไม่ได้นะครับ คุณหนูต้องออกไป"

"ฉันจะออกไปได้อย่างไร...เอ่อ...ลุงพอจะจำได้ไหมว่าเพื่อนของพ่อแม่ผมเขาเป็นใคร"

"จำชื่อไม่ได้ครับ...แต่จำนามสกุลได้ เพราะตระกูลนี้เป็นพวกเศรษฐีรวยมาก...นามสกุล วรรัตน์"

เปา จำได้ว่านี่คือนามสกุลของแป้งร่ำ ถามอีกว่าคนที่ทำร้ายพ่อกับแม่ของเขาเป็นใคร ลุงพงศ์พอจะจำได้ไหม ลุงพงศ์ จำได้ขึ้นใจว่าพวกนั้นชื่อยิ่งยศกับรุ่งรัตน์ รัตตภาคย์ ได้ยินนามสกุลนี้เปายิ่งแค้นหนัก

ooooooo

คุณใหญ่เห็นน้องสาว นอนเหม่อลอย น้ำตาไหลพรากอยู่บนเตียงคนไข้ ทนไม่ไหวฮึดฮัดจะตามไปเอาเรื่องธณพอีก คุณหญิงขอร้องให้หยุดจองเวรกันได้แล้ว

"มันทำถึงขนาดนี้...มันกล้าทำกับพี่ ทำกับใหญ่ รัตตภาคย์ ขนาดนี้ มันไม่สมควรจะมีชีวิตอยู่"

"เขาทำกับหญิงค่ะ...ไม่ใช่พี่ใหญ่"

"ทำกับน้องพี่ก็เท่ากับหยามหน้าพี่"

คุณ หญิงกลั้นน้ำตาต่อไปไม่ไหว ปล่อยโฮ "เลิกห่วงหน้าตัวเองเสียทีเถอะค่ะพี่ใหญ่ เผื่ออะไรๆมันอาจจะดีขึ้นบ้าง...ที่รัตตภาคย์ของเรามันวุ่นวายแบบนี้ ไม่ใช่เพราะพี่ใหญ่ห่วงแต่หน้าตัวเองหรอกหรือคะ...หรือจะให้โทษว่าเป็นเพราะ บ้านเราไปทำเวรทำกรรมอะไรกับใครเขาไว้คะ"

"ไม่จริง ไม่ใช่อะไรทั้งนั้น แต่เป็นเพราะคนอื่นมันเลว มันชั่ว มันทรยศ มันหักหลัง" คุณใหญ่โวยลั่นด้วยความโกรธ คุณหญิงเหนื่อยใจกับพี่ชายเหลือเกิน ได้แต่เบือนหน้าร้องไห้...

ขณะเดียวกัน แป้งร่ำเห็นว่าวันนี้ที่บ้านปลอดคน คุณใหญ่ กับชานนท์ไม่อยู่ไปเยี่ยมคุณหญิง เลยขอให้อามุ่ยพาไปเยี่ยมเปา ระหว่างที่แป้งร่ำวิ่งกลับไปเอากระเป๋าถือที่ห้องนอน เกิดเวียนหัว หน้ามืดเป็นลมล้มลงกับพื้น คุณระเบียบเข้ามาเห็น ตกใจ รีบพาไปส่งโรงพยาบาลทันที

ในเวลาต่อมา หมอสั่งเจาะเลือดตรวจหาสาเหตุที่แป้งร่ำดูซีดเซียวและหน้ามืดบ่อยๆอย่าง ละเอียด ผลเลือดต้องรออีกสองถึงสามวันถึงจะรู้ จากนั้นจึงอนุญาตให้กลับบ้านได้ แป้งร่ำเห็นว่าไหนๆก็มาโรงพยาบาลแล้ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเที่ยว ชวนคุณระเบียบแวะเยี่ยมคุณหญิง...

อีก ด้านหนึ่งภายในห้องพักฟื้น คุณหญิงเอามือลูบท้องร้องไห้คิดถึงลูก พึมพำขอโทษลูกที่ดูแลไม่ดี จังหวะนั้นมีเสียงประตูห้องเปิด คุณหญิงเบือนหน้าหนีอย่างรำคาญ ออกตัวว่าต้องการพักผ่อนไม่อยากให้ใครรบกวน เสียงธณพเรียกคุณหญิงดังขึ้นจากด้านหลัง คุณหญิงหันขวับไปมองอย่างเอาเรื่อง แต่พอเห็นสภาพสะบักสะบอมของธณพแล้ว ที่กะจะโวยใส่เลยเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเย็นชาแทน

"ยังจะกล้ามาอีกหรือ? รีบหนีไปซะก่อนจะไม่มีชีวิตอยู่"

"ตอนนี้ผมก็เหมือนกับคนที่ตายไปแล้ว...ตายทั้งเป็น" ธณพพูดอย่างปลงๆ

"ทุกอย่างมันจบแล้ว...จบสิ้นแล้ว ต่อไปนี้ คุณอย่ามายุ่งเกี่ยวกับพวกเราอีก...ไปซะ"

"ผม คงจะไปไม่ได้ถ้าไม่ได้พูดกับคุณ...คุณจะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่ แต่ผมอยากจะบอกว่าผมไม่เคยแม้แต่คิดจะทำให้คุณโกรธผม เกลียดผม ผมหวังแต่จะทำให้คุณมีความสุข...ในทุกๆเรื่องเท่าที่คนอย่างผมจะทำให้คุณ ได้...ที่สำคัญ...ผมไม่เคยคิดจะ...ทำร้ายคุณเลยแม้แต่นิดเดียว"

"เหรอ?...แม้แต่นิดเดียวหรือ?" น้ำเสียงคุณหญิงเหมือนแดกดันอยู่ในที

"ครับ...ผม รู้ดีว่าพูดไปคุณก็คงไม่เชื่อ ผมเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น แต่เชื่อผมนะครับ...ว่า คุณคือผู้หญิงที่ผมรักสุดหัวใจ" ธณพพูดจบ เดินคอตกจากไป คุณหญิงนั่งนิ่ง น้ำตาไหลพราก

สักพัก คุณระเบียบพาแป้งร่ำซึ่งนั่งรถเข็นเปิดประตูห้องเข้ามา คุณหญิงรีบปาดน้ำตา ตกใจว่าแป้งร่ำเป็นอะไรไปทำไมต้องนั่งรถเข็น แป้งร่ำว่าไม่มีอะไร แค่มาเจาะเลือดตรวจ

"เฮ่อ...ดูสิ...คนป่วยมาเยี่ยมคนป่วย" คุณระเบียบถอนใจเฮือก

ooooooo

คุณ ใหญ่หงุดหงิดเหลือเกินกับเรื่องวุ่นๆในบ้าน กำชับชานนท์ว่าอย่าให้ข่าวพวกนี้รั่วออกไปถึงหูฝ่ายตรงข้ามให้เอาไปโจมตีเรา ได้ แล้วนึกขึ้นได้ ถามชานนท์ ว่าเรื่องเปาไปถึงไหนแล้ว ชานนท์ไม่รู้อะไรเลย ธณพเป็นคนจัดการทั้งหมด คุณใหญ่ตวาดลั่น ว่าอย่าพูดชื่อธณพให้เขาได้ยินอีกเด็ดขาด

"เอ่อ...ครับ...ผมจะรีบเช็กดูครับ"

"ชั่ว จริงๆ...ทำไมรอบตัวพี่มันถึงมีแต่คนชั่วๆ" คุณใหญ่ บ่นอย่างเจ็บแค้นใจ ขณะที่ชานนท์รีบโทร.ติดต่อกับคนของตัวเองเพื่อจัดการเรื่องเปาให้เรียบ ร้อย...

ยุทธได้รับการติดต่อจากลูกพี่นอกเรือนจำอีกครั้ง เร่งให้เขากำจัดเปาให้เร็วที่สุด ยุทธรีบมาปรึกษาลุงพงศ์ว่าจะทำอย่างไรดี ไหนบอกเขาว่าจะเคลียร์เรื่องนี้ให้ ลุงพงศ์อยากรู้จริงๆว่าใครสั่งฆ่าเปา

"ไม่ ต้องรู้แล้ว รู้อย่างเดียวว่าตอนนี้ถ้าคุณหนูของป๋าไม่ตาย ฉันก็ตาย...เพราะฉะนั้น..." ยุทธหน้าเหี้ยมขึ้นมาทันที ส่วนลุงพงศ์สีหน้าเป็นกังวลแทนคุณหนูของตนเอง

ooooooo

แป้ง ร่ำนอนหลับๆตื่นๆทั้งคืน ฝันร้ายว่าเปาโดนฆ่าตาย คาดไม่ถึงเลยว่าพอตื่นเช้าขึ้นมาฝันร้ายเมื่อคืนจะกลายเป็นความจริง ทางเรือนจำโทร.มาแจ้งข่าวร้ายว่าเปาตายแล้ว แป้งร่ำช็อก กรีดร้องลั่นบ้านว่าไม่จริง ปล่อยโทรศัพท์หลุดจากมือร้องไห้โฮ คุณระเบียบตกใจ ปราดเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไร

"เปายังไม่ตาย...เปาต้องไม่ตาย"

แป้ง ร่ำพูดได้แค่นั้น ก็ทรุดฮวบเป็นลม ชานนท์รีบเข้ามารับเธอไว้ได้ทัน มองหน้าผู้หญิงที่เขาหลงรักแล้วรู้สึกผิด แต่เพื่อให้ได้ครอบครองตัวเธอ เขายอมทำทุกอย่างแม้แต่เรื่องเลวๆ...

ข่าวการตายของเปารู้กันทั่ว ทั้งบ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยแทบคลั่งจะตามไปเล่นงานคุณใหญ่ ระบบกับระบือต้องช่วยกันล็อกตัวไว้ เอื้อยกับอ้ายกอดคอกันร้องไห้ระงม เสียใจไม่แพ้อามุ่ย คุณระเบียบก็ไม่ต่างจากพวกสาวๆ เสียน้ำตาให้กับการตายของเปาเช่นกัน...ส่วนคุณหญิงยังนอนพักรักษาตัวอยู่โรง พยาบาล พอทราบข่าวจากคุณเล็กว่าเปาตายแล้ว สองพี่น้องโผกอดกันร้องไห้...

ด้าน แป้งร่ำร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด ชานนท์จะเช็ดน้ำตาให้แต่เธอเบือนหน้าหนี ตัดสินใจลุกพรวดพราดตรงไปยังห้องทำงานคุณใหญ่ เปิดประตูผลัวะเข้าไปหน้าเครียด

คุณใหญ่เหลือบมองแล้วก้มหน้าทำงาน ต่อ  ตำหนิเธอว่าจะเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูก่อน แป้งร่ำเป็นหมูไม่กลัวน้ำร้อน ต่อว่าเขาว่าทำไมต้องส่งเปาไปตาย เปาต้องตายเพราะถูกส่งไปเข้าคุก คุณใหญ่ไม่พอใจ ลุกขึ้นจ้องหน้าแป้งร่ำเขม็ง

"ใครกันแน่...ที่ทำให้มันต้องตาย"

"คุณใหญ่หมายความว่าอย่างไรคะ"

"ก็หมายความอย่างที่ฉันพูด...ไปคิดดูดีๆว่าใครกันแน่...

ที่เป็นต้นเหตุให้มันต้องตาย...ออกไปได้แล้ว"

แป้ง ร่ำกลับออกไปอย่างงงๆชานนท์ซึ่งแอบฟังอยู่หน้าประตูห้องทำงานรีบหลบ แป้งร่ำวิ่งผ่านเขาไปโดยไม่ทันเห็น ตรงขึ้นห้องนอน ทิ้งตัวลงบนเตียงหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้มากอด

"เปา...ไหนเธอสัญญาว่าเราจะไปด้วยกัน...เธอทิ้งฉันทำไม...เธอทิ้งฉันไปอีกแล้วหรือเปา" แป้งร่ำร้องไห้คร่ำครวญอย่างน่าสงสาร

ooooooo

วัน ถัดมาแป้งร่ำชวนอามุ่ยไปรับศพเปาที่เรือนจำ เจ้าหน้าที่เรือนจำขนศพเปาที่ผ้าคลุมมิดชิดออกมาสอง สาวปล่อยโฮทันที  แป้งร่ำขอเจ้าหน้าที่ดูหน้าเปาเป็นครั้งสุดท้าย

"ถึงดูก็จำไม่ได้หรอกคุณ...โดนรุมตีจนเละไปหมด"

อา มุ่ยยิ่งร้องไห้เสียงดังลั่น แป้งร่ำแค้นคุณใหญ่มาก... หลังจากจัดการเรื่องศพเปาเรียบร้อย แป้งร่ำกับอามุ่ยพากันกลับบ้าน ยังไม่ทันจะนั่งให้หายเหนื่อย โดนคุณใหญ่เรียกไปเล่นงาน

"ฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าห้ามทุกคนไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้เปาอีกเด็ดขาด"

"แม้แต่ศพของเปาเชียวหรือคะ" แป้งร่ำเถียงเสียงแข็ง จ้องหน้าคุณใหญ่ไม่วางตา

"อาคุณใหญ่ ลื้อมันใจคอโหดเหี้ยมอำมหิต"

คุณ ใหญ่หันขวับมองอามุ่ย คุณระเบียบรีบเอามือปิดปากอามุ่ยแล้วลากออกจากห้องรับแขก อามุ่ยดิ้นไปพลาง สาปแช่งคุณใหญ่ไปด้วย คุณใหญ่โดนแช่งเลยฉุนขาด ไล่ทุกคนออกไปให้หมด ศจีกับกานดาไม่รอให้พูดซ้ำรีบเผ่นก่อนเพื่อน จังหวะนั้น คุณเล็กประคองคุณหญิงเข้ามาพอดี

คุณใหญ่ร้องทักทายน้องสาวที่เพิ่ง กลับจากโรงพยาบาล แล้วจะเดินเข้าไปหา คุณหญิงไม่อยากเสวนาด้วย หันหลังกลับ บอกให้น้องชายพาออกไปอีกทาง คุณใหญ่ยัวะตะโกนไล่หลัง

"ไอ้พวกอวดดี...เชิญ...เชิญอวดดีกันให้ตลอดก็แล้วกัน"

ooooooo

หลัง จากแผนป่วนบ้านรัตตภาคย์สำเร็จด้วยดี ศจีกับวิฑิตนอนหัวเราะสะใจอยู่บนเตียงในห้องเช่าของ วิฑิตอย่างมีความสุข   วิฑิตสมน้ำหน้าคุณใหญ่คุยโวว่าเล่นกับใครไม่เล่นดันมาเล่นกับคนอย่างเขา

"อ๊ะ...พี่ ฑิตคนเดียวที่ไหน น้องจีด้วยสิคะ นี่ถ้าไม่ได้ ฝีมือระดับสวยร้ายขั้นเทพอย่างน้องจีล่ะก็...พวกมันคงไม่มีวัน แสบถึงทรวงแบบนี้หรอกจริงไหม"

"จริงสิจ๊ะ...น้องจีของพี่ฑิตสวยร้ายขั้นเทพจริงๆ"

วิ ฑิตก้มจะจูบ ศจีหันหน้าหนี ผลักวิฑิตหน้าหงาย เธอไม่ปลื้มกับการตบรางวัลแบบนี้ ขอเปลี่ยนเป็นเงินแทน วิฑิตทำอิดออด ศจีงอน ถ้าเขาไม่อยากให้ก็ไม่ต้องให้ เดี๋ยวเธอไปหาป๋ารวยๆเองก็ได้แล้วลุกพรวด  วิฑิตรวบตัวไว้เอื้อมไปหยิบเงิน ยื่นให้สามพันบาท ศจีบ่นอุบว่าเงินแค่นี้จะซื้ออะไรได้

"น่านะ...แล้วพี่ฑิตจะรีบหาเงินมาให้ศจีเยอะๆ"

ศจี ทำฮึดฮัด จังหวะนั้น มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น วิฑิตคิดว่าเด็กเอาข้าวผัดมาส่งรีบลุกไปเปิดประตู แต่ต้องตกใจ แทบช็อก เมื่อเห็นกานดายืนยิ้มอยู่หน้าห้อง

"ฑิต...ฑิตจริงๆด้วย พี่ตามหาฑิตอยู่ตั้งนาน" กานดาโผกอดวิฑิตด้วยความคิดถึง เหลือบมองข้ามไหล่เขาไปเห็น ศจียืนยิ้มเยาะอยู่ในห้อง ถามวิฑิตว่าศจีมาทำอะไรที่นี่ วิฑิต อึกๆอักๆไม่รู้จะตอบอย่างไร ศจีปราดเข้ามาเกาะแขนวิฑิตเย้ย กานดาซึ่งๆหน้า

"ต๊าย...คุณดาเห็นตำตาอย่างนี้ยังจะถาม...ศจีกะพี่ฑิตคงมานั่งสมาธิกันมั้งคะ" ศจีหัวเราะร่วน

กานดา โกรธจัดปราดเข้าตบศจีไม่ยั้ง ทั้งคู่ตบตีกันอุตลุด ศจีเสียเปรียบเรียกวิฑิตให้ช่วย วิฑิตเข้ามากระชากกานดาตบผัวะ กานดาโมโหสุดขีด หันไปเล่นงานศจีอย่างบ้าคลั่ง ศจีสู้ไม่ได้วิ่งหนีไปที่ระเบียงห้องด้านหลัง กานดาคว้าไม้กวาดพุ่งใส่ ศจีหนีจนสุดระเบียงแล้วเบี่ยงตัวหลบ วิฑิตวิ่งมาด้านหลังผลักกานดาตกระเบียง ร่วงลงไปตายคาที่ เขาหน้าตื่นอ้างว่าไม่ได้ ตั้งใจ ศจีกลับแสยะยิ้ม ชมว่า "เก่งมาก"

ooooooo

แป้งร่ำ  คุณหญิง  คุณเล็ก  และอามุ่ยเอาดอกไม้ ไปเคารพศพเปาแสดงความไว้อาลัย  แป้งร่ำพักผ่อนน้อย บวกกับร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง เลยเป็นลมล้มพับอยู่ตรงนั้น คุณเล็กต้องช่วยประคองกลับบ้าน...

ทันทีที่คุณใหญ่ทราบว่าคุณหญิง คุณเล็ก แป้งร่ำกับอามุ่ยไปเคารพศพเปา โกรธจัด อาละวาดเสียงลั่นบ้านว่าสั่งนักสั่งหนาแล้วไม่ใช่หรือว่าห้ามทุกคนไปยุ่ง เกี่ยวกับเปาอีก

"แต่มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เราจะทำให้เปาได้นะคะพี่ใหญ่" คุณหญิงชักเคือง

"ไม่ได้...ฉันสั่งอะไรก็ต้องทำตามนั้น"

คุณ เล็กกับคุณหญิงไม่พอใจมาก ต่างต่อว่าพี่ชายว่าใจร้าย แล้วออกจากห้องไปพร้อมกัน คุณใหญ่ฉุนขาดพานโทษว่าเป็นเพราะเปาคนเดียวทำให้น้องๆของเขาแข็งข้อ ทันใดนั้น มือถือของชานนท์ดังขึ้น ลูกน้องโทร.มารายงานว่ากานดาตายแล้ว คุณใหญ่รู้ข่าวถึงกับอึ้ง ชานนท์อาสาจะตามลากคอคนร้ายที่ทำให้กานดาตายมาให้ได้ แต่คุณใหญ่กลับบอกว่าไม่ต้อง เสียเวลาเปล่าๆ ชานนท์ใบ้กิน

"ตายๆไปเสียได้ก็ดี อยู่ไปก็ได้แต่ไถเงินลูกเดียว...นนท์...

เรื่องลงพื้นที่ว่าไง...เตรียมงานเรียบร้อยดีหรือยัง...คราวนี้ต้องลุย หนักหน่อยนะ...ใกล้เลือกตั้งแล้ว"

ชานนท์พยักหน้ารับคำ เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้เขารู้จักประมุขบ้านรัตตภาคย์ลึกซึ้งขึ้นอีกเยอะ...

แป้ง ร่ำนอนหลับหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียง โดยมีคุณระเบียบนั่งลูบผมด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะลุกออกจากห้อง แป้งร่ำค่อยๆลืมตาล้วงไปใต้หมอนหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้มากอด น้ำตาไหลพราก คร่ำครวญว่าทำไมเปาถึงไม่มาพาเธอไปด้วย สักพัก คุณใหญ่เปิดประตูห้องเข้ามา แป้งร่ำเหลือบมองอย่างเย็นชาแล้วเบือนหน้าไปทางอื่น ยังคงกอดผ้าพันคอไว้อย่างนั้น คุณใหญ่ถามเสียงแข็งว่าไม่สบายเป็นอะไร

"เปล่าค่ะ...สบายดี" แป้งร่ำตอบเสียงแข็งกลับไปเช่นกัน คุณใหญ่ฉุนจับไหล่แป้งร่ำให้หันมามอง

"ฉันสั่งแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับไอ้เปาอีก...

ถึงแม้มันจะตายไปแล้วก็ตาม...ตราบใดที่เธอยังเป็นผู้หญิงของฉัน เธอต้องทำตามคำสั่งฉันทุกอย่าง...เข้าใจไหม"

แป้ง ร่ำจ้องหน้าเขาแบบไม่เกรงกลัว คุณใหญ่เห็นแล้วขัดใจมาก ผลักเธอไปพ้นหน้าแล้วลุกออกไป แป้งร่ำกอดผ้าพันคอ ไว้แนบอก ร่ำร้องหาเปา...

ส่วน ที่มุมซ่องสุม เหล่าคนรับใช้บ้านรัตตภาคย์ต่างอยู่ ในอาการโศกเศร้า เปาเพิ่งตายไม่กี่วัน กานดาก็มาด่วนจากไปอีกคน คุณระเบียบสงสารคุณๆที่ตอนนี้ต้องเหลือกันแค่สามคนพี่น้องเท่านั้น...

ศจี ทำเป็นตกใจเมื่อรู้ข่าวการตายของกานดา บีบน้ำตา ร้องไห้สะอึกสะอื้น คุณหญิงกับคุณเล็กเอือมระอากับการเสแสร้ง ชวนกันลุกหนี แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นพี่ชายเดินเข้ามา คุณใหญ่ชวนน้องๆกินข้าวเย็นด้วยกัน คุณหญิงกับคุณเล็กปฏิเสธว่าไม่หิวแล้วเดินออกไปหน้าตาเฉย ศจีปรี่เข้ามาออดอ้อนคุณใหญ่ว่ากินกับเธอก็ได้ คุณใหญ่จ้องศจีเขม็ง ศจีนึกได้ว่าลืมร้องไห้ รีบบีบน้ำตา

"ถึงแม้ศจีจะโศกเศร้าขนาดไหน แต่ศจีก็ต้องพร้อมจะปรนนิบัติคุณใหญ่เสมอค่ะ"

ศจีสะอื้นอยู่กับคุณใหญ่แท้ๆ  แต่กลับแอบหลิ่วตาให้ชานนท์ สมกับเป็นนังมารร้ายจริงๆ

เรื่องย่อ เธอกับเขาและรักของเรา ตอนที่ 19

หลังจากกินมื้อเย็นอย่างฝืดคอกับศจีเพียงสองคน คุณใหญ่เข้าไปนั่งหน้าเครียดอยู่ในห้องทำงาน ทันใดนั้น ไฟตรงโถงทางเดินหน้าห้องดับ รู้สึกเหมือนมีอะไรแวบๆที่ประตูห้องทำงาน คุณใหญ่หยิบมีดตัดจดหมายมาถือ ค่อยๆเดินไปดู ไม่เห็นอะไรผิดปกติก็โล่งใจ ขณะจะเดินกลับ ไฟหน้าห้องสว่างขึ้น คุณใหญ่หันขวับ ล็อกคอใครบางคนไว้ทันที ระบือดิ้นรนร้องลั่น คุณใหญ่ คลายมือออกถามเสียงดุว่ามาทำอะไร

"ระบือมาเปลี่ยนหลอดไฟครับ หลอดไฟมันขาด"

คุณใหญ่หงุดหงิดที่ระบือทำให้ตกใจ ตวาดไล่เสียงดัง ระบือลนลานออกไปทันที...

ใน เวลาไล่เลี่ยกัน แป้งร่ำนอนหลับอยู่ในห้อง อยู่ๆสะดุ้งพรวดลุกขึ้นนั่ง กวาดตามองไปรอบๆเห็นหน้าต่างห้องเปิดอยู่ ลมพัดผ้าม่านปลิว เธอเดินที่หน้าต่างมองอย่างสงสัย

"เปา...ใช่เธอหรือเปล่า" แป้งร่ำพึมพำอยู่คนเดียว

ooooooo

ธณพ เปลี่ยนข้างไปอยู่กับท่านสุพจน์แทน เพราะรู้ดีว่าถ้าไม่มีผู้มีอิทธิพลทัดเทียมกับคุณใหญ่ หนุนหลัง เขาคงไม่รอดเงื้อมือคุณใหญ่แน่ๆ ธณพมาขอเข้าพบท่านสุพจน์ ซึ่งต้อนรับขับสู้เขาอย่างดี

"ขอบใจมากที่ยอมมาช่วยงานฉัน เชื่อฉันสิว่าณพตัดสินใจไม่ผิดหรอก เรามีเป้าหมายเดียวกันนั่นก็คือ เด็ดหัวไอ้ใหญ่...ใช่ไหม" ท่านสุพจน์หัวร่อร่าชอบใจ แล้วถามถึงมือดีที่ธณพจะดึงมาร่วมมือด้วย

"เรียบร้อยครับ...ผมเอาเขาออกมาแล้ว" ธณพพร้อมแล้วที่จะเอาคืนเจ้านายเก่า...

หน้า เจดีย์เก็บอัฐิพ่อกับแม่ของเปา มีมือของใครคนหนึ่งยื่นไปแตะรูปถ่ายของทั้งคู่ พอเห็นหน้าชัดๆกลับเป็นเปานั่นเอง เขาสาบานต่อหน้าอัฐิของพ่อกับแม่ว่าจะแก้แค้นให้ท่านทั้งสอง จังหวะนั้น เปาได้ยินเสียงเหมือนมีคนมา รีบหาที่ซ่อน สักพัก เห็นแป้งร่ำเดินนำชานนท์เข้ามาวางดอกไม้หน้าเจดีย์เก็บอัฐิพ่อและแม่ของเธอ ชานนท์คิดว่าเสร็จแล้วจึงชวนกลับ แต่แป้งร่ำบอกให้รอเดี๋ยว แล้วเดินไปนั่งลงวางดอกไม้หน้าเจดีย์เก็บอัฐิเปา  เอามือแตะรูปเขาอย่างรักใคร่  เปาแอบมองเหตุการณ์อยู่ตลอด

"ทำไมแป้งถึงรู้สึกว่าเปายังอยู่...จริงๆนะคะ ทำไมแป้งรู้สึกเหมือนกับว่าเปายังไม่ตาย"

"คุณแป้ง...เปาตายไปแล้วครับ...เปาตายจากพวกเราไปแล้ว ทำใจเถอะนะครับ...ลืมเปาซะ"

"ไม่ มีวันหรอกค่ะ...ไม่มีวันไหน...ที่แป้งจะลืมเปาได้" แป้งร่ำจ้ำพรวดๆออกไปทันที ทิ้งให้ชานนท์ยืนอึ้ง มองรูปถ่ายเปาอย่างเคืองๆ ก่อนจะรีบเดินตามแป้งร่ำ เปามองตามหญิงคนรักตาละห้อย

จังหวะนั้น ธณพเข้ามาจับไหล่เปาไว้แล้วพาออกไปอีกทางหนึ่ง เปายังติดใจสงสัยไม่หายว่าธณพช่วยเขาออกจากคุกทำไม ธณพบอกปัดว่าไม่ใช่เขาแต่เป็นท่านสุพจน์ต่างหาก

"นายก็รู้ว่าท่านสุ พจน์มีอิทธิพลขนาดไหน ท่านจัดให้แพะรับบาปแทนนาย ไอ้นั่นมันโดนตีจนหน้าเละไม่มีใครจำได้ ตอนนี้ใครๆก็นึกว่านายตายไปแล้วทั้งนั้นล่ะเปา"

เปางง ทำไมท่านสุพจน์ถึงช่วยเขา พอรู้เหตุผลว่าเป็นเพราะท่านสุพจน์ต้องการใช้เขาเด็ดหัวคุณใหญ่ เปามองหน้าธณพเหมือนจะถามว่านี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ธณพถอนใจเฮือก เล่าว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับคุณหญิงเป็นเพราะเขาเอง เปาถึงกับอึ้ง

"คุณใหญ่คงไม่ไว้ชีวิตฉันแน่ เหมือนกับนายที่ทุบหัวใจคุณใหญ่จนแหลกเรื่องคุณแป้งร่ำ...คุณใหญ่รู้แล้วว่านายกับคุณแป้งร่ำ..."

เปา ถึงบางอ้อทันทีว่าทำไมเขาถึงถูกสั่งเก็บ ธณพถามเปาว่าจะเอาอย่างไร จะยอมโดนล่าหรือจะเป็นผู้ล่า เปานิ่งคิดอยู่ อึดใจ ตอบตกลงร่วมมือกับธณพและท่านสุพจน์กำจัดคุณใหญ่

"ดีมาก...พรุ่งนี้...คุณใหญ่จะลงพื้นที่ เป็นโอกาสดีที่นายจะลงมือ ส่วนอาวุธฉันเตรียมแล้ว จัดการให้เรียบร้อย อย่าให้พลาด"

เปา พยักหน้ารับคำ...ตกดึกคืนนั้น เปาเข้าประจำที่บนตึกเก่าใกล้บริเวณที่คุณใหญ่ลงพื้นที่พร้อมกับปืนไรเฟิล ติดลำกล้อง รอปลิดชีพคุณใหญ่ด้วยสีหน้ามุ่งมั่น

ooooooo

รุ่ง ขึ้น คุณใหญ่ออกพบปะชาวบ้านตามที่ธณพให้ข่าวกับเปา โดยมีชานนท์คอยประกบพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน    เปากระชับปืนไรเฟิลในมือเล็งไปยัง

คุณใหญ่เตรียมเหนี่ยวไก อยู่ๆแป้งร่ำก็โผล่เข้ามาบังเป้าหมาย เปาหยุดกึก ไม่คิดว่าคุณใหญ่จะเอาแป้งร่ำมาโชว์ตัวช่วยเรียกคะแนนเสียง

เปา มองแป้งร่ำผ่านกล้องติดปืนไรเฟิลด้วยความคิดถึง ทันใดนั้น มีเสียงดังปัง กลุ่มของคุณใหญ่แตกฮือ ชานนท์โอบแป้งร่ำไว้ทันที ขณะที่บอดี้การ์ดโดดคร่อมตัวคุณใหญ่ ชาวบ้านวิ่งหนีตายกันโกลาหล ชานนท์เหลียวซ้ายแลขวาสำรวจทั่วบริเวณ เปารีบหลบ บอดี้การ์ดเข้าเคลียร์พื้นที่แล้วประกาศลั่น

"ไม่มีอะไรครับ...โปรดอยู่ในความสงบ...แค่ลูกโป่งแตก"

ทุก คนพากันโล่งอก คุณใหญ่หน้าตึงเมื่อเห็นชานนท์ โอบกอดแป้งร่ำไว้ไม่ยอมปล่อย เปาก็มองภาพเดียวกันนั้นอย่างเซ็งๆ ภารกิจลอบสังหารคุณใหญ่ครั้งนี้ล้มเหลวไม่เป็นท่า...

ในเวลาเดียวกัน ที่บ้านรัตตภาคย์ อามุ่ยโดนศจีกับอ้ายจะรุมทำร้าย ดีที่คุณเล็กเข้ามาเห็นเสียก่อน ศจีกับอ้ายผลักอามุ่ยล้มคว่ำแล้วเผ่นแน่บ อามุ่ยขาเจ็บ คุณเล็กเลยต้องช่วยปฐมพยาบาลให้ แทนที่จะได้รับคำขอบใจ อามุ่ยกลับว่าเขาว่าทำแผลเก่งสู้เปาก็ไม่ได้ แล้วหลอกด่าเขาว่าไม่เอาไหน คุณเล็กยอมรับว่าตนเองไม่เอาไหนจริงๆ และโทษตัวเองที่เป็นต้นเหตุให้เปาต้องตาย...

หลังกลับจากหาเสียง ชานนท์เตือนคุณใหญ่ว่าลงพื้นที่คราวหน้าต้องระวังตัวให้มากกว่านี้ ครั้งนี้อาจจะเป็นแค่ลูกโป่ง แต่ถ้ามันกลายเป็นลูกปืนขึ้นมาคุณใหญ่คงแย่

"คู่แข่งพี่เขาจะกล้าทำอะไรพี่...พี่มีนนท์ยืนอยู่ข้างๆทั้งคน รับรองว่าเขาไม่กล้า...จริงไหม"

คุณ ใหญ่ยิ้มๆตบไหล่ชานนท์แล้วผละจากไป ชานนท์ คิดตามคำพูดของคุณใหญ่ แล้วรู้ซึ้งในความเจ้าเล่ห์ร้ายกาจของคุณใหญ่ว่าทำไมถึงเอาตัวเขามาคอยประกบ ข้างกาย...

ธณพรีบมารายงานความผิดพลาดที่เกิดขึ้นให้ท่านสุพจน์ทราบ ท่านสุพจน์โกรธ กำชับว่าครั้งหน้าจะต้องไม่พลาดอย่างนี้อีก ธณพรับคำ เดินออกจากห้องทำงานของเจ้านายคนใหม่ สวนกับวิฑิตพอดี ธณพมองผ่านไม่สนใจ ผิดกับวิฑิต รีบเข้าไปถามท่านสุพจน์ว่าธณพมาทำอะไรที่นี่

"ก็แกมัน ไม่ได้เรื่อง ฉันก็ต้องหามือดีมารับใช้สิวะ แน่จริงก็เก็บไอ้ใหญ่ให้ได้ ไม่แน่จริงก็หลบไปให้คนอื่นเขาโชว์ฝีมือ" ท่านสุพจน์ว่าแล้วออกจากห้อง ปล่อยให้วิฑิตยืน เจ็บแค้นใจอยู่คนเดียว...

คุณหญิงคิดถึงเรื่อง วุ่นๆที่เกิดขึ้นในบ้านรัตตภาคย์แล้วถอนใจ บ่นกับแป้งร่ำว่าความสุข รอยยิ้มและเสียงหัวเราะที่บ้านเราเคยมีไม่รู้ว่าตอนนี้หายไปหมด กลายเป็นน้ำตา การทะเลาะเบาะแว้งเข้ามาแทน

"ก็คงจะเพราะผมน่ะสิพี่หญิง ผมมันไม่เอาไหน วันๆสร้างแต่เรื่องอย่างที่พี่ใหญ่ว่าจริงๆ"

แป้ง ร่ำขอร้องคุณเล็กว่าอย่าโทษตัวเองอย่างนั้น คุณเล็กว่าถ้าเขาเก่งอย่างเปาหรืออย่างชานนท์บ้านเราคงไม่เป็นแบบนี้ คุณหญิงปลอบใจน้องชายว่า คงเป็นเพราะพวกเราเคยไปทำอะไรไม่ดีกับใครไว้ เวรกรรมเลยตามสนอง คุณใหญ่ยืนฟังอยู่ อีกมุมหนึ่ง นึกถึงคำสาปแช่งของพ่อแป้งร่ำขึ้นมาทันที

ooooooo

ธณพเรียก เปามาพบตอนสายของวันถัดมา บอกว่าพรุ่งนี้คุณใหญ่มีคิวจะไปร่วมงานพิธีที่ศาลเจ้าแห่งหนึ่งตอน 9 โมง 9 นาที งานนี้เปามีโอกาสเข้าจัดการแบบประชิดตัว แล้วกำชับว่าอย่าให้พลาดอีก...

จากนั้น เปาแวะเอาพวงมาลัยดอกมะลิไปไหว้อัฐิพ่อกับแม่ของเขา บอกกับวิญญาณพ่อกับแม่ให้เอาใจช่วยเขาด้วย ถ้างานนี้สำเร็จ ไม่แน่เราสามคนพ่อแม่ลูกอาจจะได้อยู่พร้อมหน้า กันเสียที แป้งร่ำกำลังเคารพอัฐิพ่อกับแม่ของเธอ ได้ยินเสียงเปา กวาดตามองหาแต่ไม่เห็นมีใคร ตะโกนเรียกหาเปาลั่น

ชานนท์ถือช่อดอกไม้ ตามมาสมทบมองแป้งร่ำงงๆ แป้งร่ำปราดเข้ามาเกาะแขน ละล่ำละลักบอกชานนท์ด้วยความตื่นเต้นดีใจว่าเปาอยู่ที่นี่ เธอได้ยินเสียงเปา เขายังไม่ตาย ชานนท์ถึงจะไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เพื่อความไม่ประมาท กวาดตาสำรวจไปรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใครสักคน ปลอบแป้งร่ำว่าเปาตายไปแล้ว

"ไม่จริงค่ะ...เปายังไม่ตาย แป้งได้ยินเสียงเปามาจากตรงแถวนี้จริงๆ แป้งไม่ได้เพี้ยน แป้งไม่ได้บ้า"

แป้งร่ำเดินไปหยุดยืนใกล้ที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของเธอประกอบคำพูด ชานนท์ถอนใจเซ็งยื่นดอกไม้ให้

"เราไหว้คุณพ่อคุณแม่แป้ง แล้วก็เปากันดีกว่า...เปาไม่ได้อยู่ตรงนี้หรอกครับ เปาอยู่ตรงนู้น"

ชา นนท์ชี้ไปทางที่เก็บอัฐิเปา แป้งร่ำจำใจรับดอกไม้ ไหว้อัฐิพ่อกับแม่แล้วเดินไปยังที่เก็บอัฐิเปา ชานนท์เหลือบมองไปยังบริเวณที่แป้งร่ำบอกว่าได้ยินเสียงเปาแล้วต้องแปลกใจ ที่เห็นพวงมาลัยดอกมะลิวางอยู่หน้าที่เก็บอัฐิพ่อแม่ของเปา เขาตวัดสายตามองไปรอบๆอีกครั้ง จังหวะนั้นแป้งร่ำร้องเรียกชานนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง   ชานนท์สะดุ้งเฮือก   รีบเหยียบพวงมาลัยดอกมะลิไว้จนมิด แล้วชวนเธอกลับทันที...

ครู่ต่อ มา ชานนท์กับแป้งร่ำแวะกินข้าวกลางวัน บังเอิญชานนท์สั่งเสี่ยวหลงเปามากิน แป้งร่ำเห็นแล้วคิดถึงเปาขึ้นมาถึงกับกลั้นน้ำตาไม่อยู่ วิ่งพรวดพราดออกจากร้านอาหาร ชานนท์จ่ายเงินแล้วรีบวิ่งตามไม่นานนัก ทั้งคู่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ แป้งร่ำขอโทษชานนท์ที่เสียมารยาท

"ช่างเถอะครับ...ว่าแต่คุณแป้งยังไม่ได้บอกผมเลยว่าคุณแป้งเป็นอะไรถึงได้ร้องไห้"

จังหวะนั้น คุณเล็กปรี่เข้ามาถามแป้งร่ำโดยไม่สนใจชานนท์ว่าไปไหนมา แป้งร่ำมัวแต่อึกๆอักๆ

ชานนท์เลยตอบคำถามแทนว่า "คุณแป้งร่ำไปกินข้าวกับพี่มา...นายเล็ก"

"ใครถามคุณ แล้วใครเป็นน้องคุณ...ผมไม่มีพี่ที่มันแอบแทงข้างหลังน้องอย่างคุณ"

ชา นนท์ไม่พอใจฮึ่มๆใส่ คุณเล็กปรี่เข้าหาอย่างไม่เกรงกลัว จังหวะนั้นเสียงศจีสาระแนขึ้นว่าศึกชิงนางคู่นี้ช่างน่าดูจริงๆ ทั้งสามคนหันขวับไปมอง เห็นศจีเดินนวยนาดเข้ามากับอ้าย แป้งร่ำสั่งให้ศจีหุบปากเดี๋ยวนี้ ศจียังลอยหน้าลอยตาว่าแป้งร่ำไม่หยุดโดยมีอ้ายเป็นลูกคู่ คุณเล็กทนไม่ไหว

"ศจี...ถ้าเธอไม่หยุดพูดจางี่เง่า...ฉันจะจับเธอโยนออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

"ก็ ลองดูสิ...ศจีจะไปฟ้องคุณใหญ่ อย่าลืมสิว่าตอนนี้ มีเพียงศจีคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของคุณใหญ่...เพราะคุณใหญ่ได้ยก น้องแป้งร่ำให้คุณชานนท์เอาไปทำเมียแล้ว"

ศจีพูดขาดคำ ฝ่ามือแป้งร่ำก็ฟาดผัวะเข้าเต็มหน้าเธอกรี๊ดสนั่น ลุยใส่แป้งร่ำทันที สองหนุ่มช่วยกันห้ามอุตลุด เสียงคุณใหญ่สั่งให้หยุดทะเลาะกันดังขึ้น ทุกคนต่างชะงัก จากนั้นคุณใหญ่เรียกทั้งหมดไปชำระความที่ห้องทำงานของเขา ศจีไม่รอช้าฟ้องคุณใหญ่ฉอดๆว่าโดนแป้งร่ำตบ แถมด่าเธอว่าเป็นหมูเป็นหมา

คุณ เล็กช่วยพูดแก้ต่างให้แป้งร่ำ แต่คราวนี้คุณใหญ่ กลับเข้าข้างศจี ต่อว่าแป้งร่ำต่างๆนานา แล้วพานเล่นงานชานนท์ หาว่าดูแลแป้งร่ำอย่างไรให้ไประรานศจี ชานนท์ชักฉุน

"ถ้าอย่างนั้นพี่ใหญ่ก็ยกคุณแป้งร่ำให้ผมจริงๆเสียทีสิครับ...ให้ผมแต่งงานกับคุณแป้งร่ำแล้วผมจะดูแลเธอให้เป็นอย่างดี"

คุณ ใหญ่เจอไม้นี้เข้าไปถึงกับใบ้รับประทาน แป้งร่ำเซ็งสุดๆ ขณะที่คุณเล็กไม่พอใจโวยวายลั่นว่าเห็นแป้งร่ำเป็นของเล่นหรืออย่างไร นึกจะยกให้ใครก็ให้กันง่ายๆแล้วคว้าข้อมือแป้งร่ำออกจากห้อง

"นายเล็ก...ฉันยังไม่ได้สั่งให้ออกไป...กลับมาเดี๋ยวนี้"

คุณ เล็กไม่สนใจคำสั่งของพี่ชาย จูงมือแป้งร่ำเดินหนี คุณใหญ่เสียหน้าที่น้องชายไม่ฟังตน คุณเล็กดึงมือแป้งร่ำออกมาได้สักพัก แป้งร่ำขืนตัวไว้ บอกให้เขาปล่อยมือเธอได้แล้ว

"โทษทีนะแป้ง มันไม่ไหวแล้วจริงๆทำไมเดี๋ยวนี้ชีวิตมันไม่สนุกเหมือนเมื่อก่อนเลย จำตอนที่เราไปมีเรื่องที่ผับได้ไหม เรา แป้ง พี่หญิง พี่นนท์แล้วก็...เปา...มีความสุขสุดๆเลย...ไม่น่าเชื่อว่าความสุขแบบนั้นมัน จะไม่มีเหลืออยู่อีกต่อไปแล้วนะแป้ง"

แป้งร่ำเข้าใจความรู้สึกนี้ดี น้ำตาซึมโผกอดคุณเล็ก เศร้าใจไปด้วยกัน

เช้าวันงานที่ศาลเจ้า เสียงกลองเชิดสิงโตดัง กระหึ่ม เจ้าภาพกุลีกุจอพาคุณใหญ่ ชานนท์กับแป้งร่ำเข้ามาในงาน คณะเชิดสิงโตแห่แหนมาถึงบริเวณพิธีเป็นที่สนุกสนาน โดยมีแป๊ะยิ้มเชิดตามมาติดๆ สักพัก มีการจุดประทัดดังสนั่น แป้งร่ำตกใจ รีบเอามืออุดหู ชานนท์ได้ทีเข้ามาโอบเธอไว้

จังหวะนั้น แป๊ะยิ้มเห็นคุณใหญ่ยืนอยู่โดยไม่มีชานนท์ ตามประกบ ปราดเข้าหาพร้อมกับปืนในมือ ชานนท์เหลือบเห็น พุ่งใส่แป๊ะยิ้มเป็นจังหวะเดียวกับที่เขาเหนี่ยวไกปืน กระสุนถากแขนคุณใหญ่เลือดอาบ ผู้คนในงานวิ่งหนีกันวุ่นวาย บอดี้การ์ด ปรี่เข้าหาแป๊ะยิ้ม แต่เขารู้ทันคว้าแป้งร่ำมาเป็นตัวประกัน

แป้งร่ำ ดิ้นรนไม่ยอม แป๊ะยิ้มสั่งให้อยู่นิ่งๆ แป้งร่ำชะงัก รู้สึกคุ้นๆ คุณใหญ่ตะโกนสั่งบอดี้การ์ดจับตัวคนร้ายให้ได้ แป๊ะยิ้มล็อกแป้งร่ำไว้แน่น ยิงปืนขึ้นฟ้าขู่ ชานนท์เตือนคุณใหญ่ ระวังแป้งร่ำจะเป็นอันตราย

"แกเป็นใคร? ต้องการอะไร?...ปล่อยผู้หญิงเดี๋ยวนี้" คุณใหญ่มองอย่างเอาเรื่อง

แป๊ะ ยิ้มไม่สนใจ พาแป้งร่ำถอยหนี ชานนท์กับบอดี้การ์ดอีกสองคนขยับเข้าใกล้ แป๊ะยิ้มเลยยิงขาบอดี้การ์ดคนหนึ่งล้มลง ชานนท์หันไปมอง พอหันกลับมาอีกที แป๊ะยิ้มพาแป้งร่ำหนีไปแล้ว ชานนท์สั่งบอดี้การ์ดอีกชุดที่เพิ่งมาถึง ตามตัวแป้งร่ำกลับมาอย่างปอลดภัย ส่วนคนร้ายจะจับเป็นหรือตายก็ช่างเขาไม่สน

ด้าน แป๊ะยิ้มลากตัวแป้งร่ำมายังรถมอเตอร์ไซค์ซึ่งจอดอยู่แถวพงหญ้ารกๆ ทันใดนั้น แป้งร่ำสะบัดมือหลุด แล้วกระชากหัวแป๊ะยิ้มออก เผยให้เห็นว่าคนคนนั้นก็คือเปานั่นเอง แป้งร่ำโผกอดเปาด้วยความดีใจ

"เปา...ใช่ นายจริงๆ นายยังไม่ตายๆ...นายพาฉันไปด้วยนะเปา เราจะไปด้วยกัน เราจะไม่พรากจากกันอีกแล้ว สัญญาสิ...สัญญา" แป้งร่ำทั้งกอดทั้งหอมเปาให้หายคิดถึง "ฉันจะไม่ยอมอยู่คนเดียวโดยไม่มีเธออยู่ข้างๆฉันเด็ดขาด"

เปาซึ้งใจ มากดึงแป้งร่ำมากอดไว้แนบอกด้วยความรักสุดหัวใจ รับปากเธอว่าเราสองคนจะไปด้วยกัน เปาถอดชุดแป๊ะยิ้มออก ทั้งคู่พากันขึ้นมอเตอร์ไซค์หนี บอดี้การ์ดวิ่งมาทางด้านหลัง รัวปืนใส่ แต่ไม่ทันเสียแล้ว เปากับแป้งร่ำหนีไปไกลแล้ว ชานนท์มองตามด้วยความเจ็บใจ...

ท่านสุพจน์ยัวะจัดที่แผนสังหารคุณ ใหญ่ล้มเหลวอีกครั้ง ยิ่งได้รู้จากธณพว่าคนที่มาขัดขวางเปาคือชานนท์ ท่านสุพจน์โกรธควันแทบออกหู วิฑิตเสนอหน้าเข้ามาอาสาจะช่วยจัดการคุณใหญ่อีกแรง ท่านสุพจน์รำคาญ ตะโกนสั่งให้ลูกน้องมาลากตัววิฑิตออกไป

"เดี๋ยวสิครับ...โบราณว่าสองหัวดีกว่าหัวเดียว มีคุณณพแล้วมีวิฑิตอีกคน มันไม่ดีกว่าหรือครับท่าน"

ท่าน สุพจน์คิดคล้อยตาม สั่งให้ทั้งสองคนร่วมมือกัน ธณพไม่ค่อยพอใจนักแต่เก็บอาการไว้เมื่ออยู่ต่อหน้าท่านสุพจน์ แต่พอลับหลัง เขาเตือนวิฑิตว่าเราสองคนต่างคนต่างอยู่จะดีกว่า เพราะชาตินี้ เขาไม่มีวันทำงานร่วมกับงูเห่าอย่างวิฑิตเด็ดขาด...

ในเวลาต่อมา เปาพาแป้งร่ำมายังกระท่อมร้างชานเมืองซึ่งเป็นที่กบดานของเขา ใจจริงแล้วเปาไม่อยากดึงแป้งร่ำให้มาลำบากด้วย แต่แป้งร่ำยืนยันว่าไม่ว่าเปาจะอยู่ที่ไหน จะลงนรกหรือขึ้นสวรรค์ เธอก็จะอยู่ข้างเขาเสมอ และเราสองคนจะเป็นอนาคตให้กันและกัน เปาดึงมือแป้งร่ำมาจูบ แล้วกอดเธอไว้แน่น ทั้งคู่มีความสุขกันมากไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรก็ตาม

ระหว่าง ที่นอนกอดเปา แป้งร่ำถามว่าทำไมเขาถึงคิดจะฆ่าคุณใหญ่ เปาไม่อยากพูดถึงอ้างว่ามันเลวร้ายเกินกว่าคนบริสุทธิ์อย่างเธอจะรับรู้ แป้งร่ำยังข้องใจ แต่ไม่ซักอะไรอีก

ooooooo

ค่ำมืดแล้ว ชานนท์กับเหล่าบอดี้การ์ดของคุณใหญ่ยังตามหาแป้งร่ำไม่เจอ   ยิ่งมืดค่ำการค้นหายิ่งลำบากมากขึ้น คุณใหญ่ยัวะจัดที่ชานนท์ทำงานไม่ได้เรื่อง

"ลำบากแค่ไหนก็ต้องหาให้เจอ...ถ้าแค่นี้ทำไม่ได้ นนท์ก็อย่าหวังว่าพี่จะยกแป้งร่ำให้นนท์"

ชา นนท์เจ็บใจมาก ออกจากห้องทำงานคุณใหญ่มานั่งดื่มเหล้าดับอารมณ์ที่เคาน์เตอร์บาร์ภายในบ้าน รัตตภาคย์ ศจีมาเจอพอดี ปรี่เข้ามาลูบหน้าลูบหลังยั่วยวน ชานนท์รีบแกะมือปลาหมึกของศจีออก

"หยุดได้แล้วครับ...ถ้าพี่ใหญ่มาเห็นเข้าจะไม่ดี"

ศจีกลับเห็นเป็นเรื่องสนุก   ชานนท์ทนไม่ไหวลุกขึ้น

รวบ มือศจีแล้วผลักอย่างแรง บอกว่าอย่ามาเสียเวลากับเขาเลย ผู้หญิงที่เขายอมยกทั้งชีวิตให้มีเพียงคนเดียวคือแป้งร่ำ ชานนท์ว่าแล้วเดินหนี

"นังแป้งร่ำหรือ...เชอะ...หมดเวลาของมันแล้วล่ะมั้ง...

คุณชานนท์รูปหล่อ" ศจียิ้มเหี้ยม...

ที่ กระท่อมร้างชานเมือง ธณพเอาเสื้อผ้ากับของใช้จำเป็น มาให้เปากับแป้งร่ำ บอกให้ทั้งคู่กบดานที่นี่อีกคืนหนึ่งก่อน แล้วพรุ่งนี้เขาจะหาที่อยู่ที่ปลอดภัยให้ ส่วนเรื่องคุณใหญ่ค่อยว่ากันทีหลัง แป้งร่ำขอร้องธณพกับเปาล้มเลิกความคิดจะฆ่าคุณใหญ่ ธณพทำไม่ได้ เพราะถ้าเขาไม่ฆ่าคุณใหญ่ เขาก็ต้องเป็นฝ่ายโดนคุณใหญ่ฆ่า แล้วเตือนแป้งร่ำว่าไม่ควรจะอยู่ที่นี่ แป้งร่ำไม่ไปไหนทั้งนั้น ถ้าเปาอยู่ที่ไหน เธอก็จะอยู่ที่นั่น

"แต่มันอันตรายมากนะครับ ที่สำคัญ เปาจะตกเป็นฝ่ายถูกพวกมันตามล่าเพราะคุณ"

แป้งร่ำเหลียวมองหน้าเปา สีหน้าเป็นกังวลขึ้นมาทันที...

ใน เวลาเดียวกัน ชานนท์ตัดสินใจตามลูกน้องในสังกัดของตัวเองออกตามล่าคนร้ายอีกครั้งและ ตั้งใจจะเอาตัวแป้งร่ำกลับมาให้ได้ภายในคืนนี้ ลูกน้องรับคำสั่งแล้วรีบกระจายกำลังค้นหาทันที...

ธณพอยู่คุยกับเปา และแป้งร่ำสักพัก ก็ขอตัวกลับ ก่อนไปธณพอยากให้แป้งร่ำคิดทบทวนอีกครั้งเรื่องจะอยู่กับเปา แป้งร่ำกอดเปาแทนคำตอบ แม้ธณพจะไม่เห็นด้วย แต่ก็เคารพในการตัดสินใจของเธอ

ระ หว่างที่ธณพขับรถกลับเข้าเมือง สวนกับรถของชานนท์ กับลูกน้อง ธณพไม่ทันเห็นรถชานนท์ แต่ชานนท์จำรถของธณพได้ สั่งลูกน้องให้ขับตรงไปยังทิศทางที่ธณพขับมา...

แป้งร่ำกับเปาเติม ความหวานให้กันอย่างมีความสุขอยู่ในกระท่อมร้างห่างไกลผู้คนราวกับจะชดเชย ให้กับเวลาที่ขาดหายไป โดยไม่รู้เลยว่าภัยกำลังใกล้เข้ามาทุกที

ooooooo

คืน เดียวกันนั้น ศจีฉลองกับวิฑิตอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เต้นระบำเริงร่าสุดฤทธิ์ที่กำจัดขวากหนามอย่างกานดาสำเร็จ อีกไม่นานแป้งร่ำก็คงจะตายตามไปอีกคน วิฑิต ปรามว่าอย่าเพิ่งดีใจขนาดนั้น

"เรา ควรจะเก็บความดีใจไว้หลังจากที่ไอ้ใหญ่มันตายอีกคนสิจ๊ะ...ถึงจะถูก ถ้าน้องศจีช่วยพี่ฑิตจัดการกับไอ้ใหญ่ได้ล่ะก้อ มีหวังเจ้านายพี่ตบรางวัลอย่างงาม...ที่สำคัญ พี่ไม่มีวันยอมให้ใครมาจัดการไอ้ใหญ่ทั้งนั้น พี่ต้องเป็นคนเดียวที่เด็ดหัวมันให้ได้... คอยดู"

ศจีคิดตามคำพูดของ วิฑิตอย่างถี่ถ้วนแล้ว ตัดสินใจได้ว่าระหว่างเศรษฐีอย่างคุณใหญ่กับนายกิ๊กก๊อกอย่างวิฑิต เธอควรจะเลือกคุณใหญ่ ยิ่งตอนนี้กานดากับแป้งร่ำไม่อยู่เป็นก้างขวางคอเธออีกแล้ว หนทางจะเป็นคุณผู้หญิงของบ้านรัตตภาคย์เห็นรำไร ขืนเลือกวิฑิต เธอคงเป็นผู้หญิงโง่ที่สุดในโลก

ooooooo

ขณะเดียวกัน เปานั่งพิงฝากระท่อมร้างมองแป้งร่ำซึ่งนอนหลับหนุนตักเขาอยู่อย่างรักใคร่ ทันใดนั้น มีเสียงกรอบแกรบเหมือนมีอะไรเคลื่อนไหวดังขึ้นแถวหน้ากระท่อม เปาคว้าปืนขึ้นมากระชับในมือ รีบดับตะเกียง กวาดสายตาสำรวจไปรอบๆกระท่อมแต่ไม่เห็นใคร เปาโล่งใจ แต่ยังไม่วางใจเต็มที่...

ด้านชานนท์กับลูกน้องยังคงมุ่งมั่นแกะรอย มาจนเห็น กระท่อมร้างอยู่ไกลๆ ทุกคนตรงไปที่นั่นทันที ไม่นานนัก ชานนท์ กับลูกน้องล้อมกระท่อมร้างไว้ทุกด้าน ภายในกระท่อมมืดและเงียบกริบราวกับไม่มีสิ่งมีชีวิต ชานนท์พยักพเยิดให้ลูกน้องเปิดประตู แสงจากไฟฉายส่องไปที่แคร่ซึ่งมีผ้าห่มคลุมอยู่ ชานนท์ ปรี่เข้าไปกระชากผ้าห่มออกแล้วเล็งปืนใส่ ใต้นั้นมีแต่ข้าวของเครื่องใช้สภาพใหม่ๆวางอยู่ ชานนท์ตะโกนสั่งลูกน้อง

"มันคงยังอยู่แถวนี้...ไป"

ทุก คนกระจายกำลังกันค้นหา ขณะที่เปาจูงมือแป้งร่ำวิ่งหนีสุดชีวิต ชานนท์กับพวกไล่ล่าใกล้เข้ามาทุกที แป้งร่ำสะดุดก้อนหินหกล้ม เปารีบพยุงลุกขึ้นแต่เธอล้มลงอีก เปาเป็นห่วงว่าแป้งร่ำจะไม่ไหว เธอกัดฟันยันตัวลุกขึ้นวิ่งต่อ ลูกน้องชานนท์ เห็นหลังแป้งร่ำกับเปาวิ่งหนีไวๆชักปืนยิงใส่ ชานนท์ตวาดลั่น

"เฮ้ย...จะบ้าหรือวะ...คุณแป้งร่ำอยู่กับมันนะเว้ย... จับเป็นเท่านั้น"

ลูก น้องหน้าจ๋อย เร่งฝีเท้าไล่ตาม แป้งร่ำกับเปาหนีกระเซอะกระเซิงมาจนถึงริมทางรถไฟข้ามแม่น้ำสายหนึ่ง สองหนุ่มสาวหันมองหน้ากันว่าจะเอาอย่างไรดี เปาไม่อยากให้ แป้งร่ำต้องมาตกระกำลำบากกับตนเอง ขอร้องให้เธอรอคนของคุณใหญ่ที่นี่

"ทำไม?...นายกลัวฉันเป็นตัวถ่วงหรือ...นายไม่อยากให้ฉันไปด้วยหรือ"

เปาดึงแป้งร่ำเข้ามากอด "ผมสงสารคุณ...ผมเป็นห่วงคุณ"

"ไม่ ต้อง...ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะไปกับนาย" แป้งร่ำพูดเสียงเฉียบ เปาคว้ามือแป้งร่ำจะหนีต่อแต่ต้องชะงัก มีเสียงสั่งให้หยุดดังขึ้นด้านหลัง แป้งร่ำหันกลับมามอง เห็นชานนท์กับลูกน้องยืนจังก้าพร้อมกับอาวุธครบมือ ชานนท์บอกแป้งร่ำให้เดินมาหาตนเอง แล้วสั่งคนร้ายว่าอย่าขยับ ยกมือขึ้นช้าๆ

เปา ซึ่งยืนหันหลังให้ชานนท์ ค่อยยกมือขึ้นตามคำสั่ง แทนที่แป้งร่ำจะเดินมาหาชานนท์ กลับเอาตัวขวางเปาไว้ ขอร้องชานนท์ว่าอย่าทำอะไรเปาเลย ชานนท์งง เปาค่อยๆหันมาเผชิญหน้า ชานนท์ตะลึงที่เห็นว่าเปายังไม่ตาย เปาจนมุมแล้ว จึงบอกให้ แป้งร่ำกลับไปกับชานนท์ แป้งร่ำไม่ยอม เป็นตายร้ายดีอย่างไรเธอจะไม่มีวันแยกจากเขาอีก จังหวะนั้น เสียงหวูดรถไฟดังมาแต่ไกล แป้งร่ำคิดอะไรขึ้นมาได้คว้ามือเปาวิ่ง

ลูก น้องชานนท์เล็งปืนจะเหนี่ยวไก ชานนท์ร้องห้ามเสียงหลงว่าอย่ายิง แป้งร่ำกับเปาวิ่งหนีไปที่ทางรถไฟ พอได้ จังหวะ ทั้งคู่วิ่งข้ามทางรถไฟไปอีกฝั่งแล้วโดดลงสู่แม่น้ำเบื้องล่าง ชานนท์อ้าปากค้างตกตะลึง จะวิ่งตามก็ทำไม่ได้ เพราะติดขบวนรถไฟ รอจนโบกี้สุดท้ายแล่นผ่าน เปากับแป้งร่ำหายไปแล้วมองลงไปยังแม่น้ำมืดมิดเบื้องล่างพบแต่ความว่างเปล่า ชานนท์ เจ็บใจสุดๆ

ooooooo

ระบือเห็นอามุ่ยเอาแต่นั่งเหม่อ ลอยไม่ยอมแตะอาหารเช้า เลยใส่หน้ากากผีโผล่พรวดเข้ามาหยอกเล่น อามุ่ยมองเซ็งๆไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว คว้าหม้อแถวนั้นกระหน่ำตี ระบือร้องลั่นรีบถอดหน้ากาก

"เป็นคนอยู่ดีๆไม่ชอบ อยากกลายเป็นผีนักใช่ไหม... อาบือ"

"แหม...อามุ่ย ฉันเห็นอามุ่ยอารมณ์ไม่ดี ก็อยากให้ ขำๆ"

"ขำเตี่ยลื้อสิ...แต่นึกๆแล้ว อั๊วก็อยากเป็นผีเหมือนกันนะ"

ระบือ ตำหนิว่าทำไมถึงพูดบ้าๆแบบนั้น อามุ่ยยอมบ้าถ้าเป็นผีแล้วจะได้เจอเปา ระบืออึ้ง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอามุ่ย จะรักเปามากขนาดนี้...

ชานนท์ ยังออกตามหาแป้งร่ำกับเปาตั้งแต่เมื่อคืนยันรุ่งเช้า   คุณใหญ่โทร.มาถามข่าวเรื่องแป้งร่ำว่าไปถึงไหนแล้ว พอรู้ว่าคนร้ายที่ยิงคุณใหญ่และลักพาตัวแป้งร่ำหนีเงื้อมือชานนท์ ไปได้คือเปา คุณใหญ่ทั้งโกรธทั้งแค้นอัดแน่นในอกจนแทบจะระเบิด ไม่ว่าจะอย่างไร เขาจะต้องฆ่าเปาด้วยมือตัวเองให้ได้...

ฝ่ายเปากับ แป้งร่ำหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปซ่อนตัวในป่าละเมาะ แป้งร่ำเพิ่งจะได้หลับเมื่อตอนเกือบรุ่งสาง ส่วนเปานั่งเฝ้าระวังภัยไม่ยอมหลับยอมนอน มองแป้งร่ำที่นอนหนุนตักเขาด้วยความสงสาร ก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ แป้งร่ำสะดุ้งตื่นตกใจ เหลียวซ้ายแลขวาเรียกหาเปาลั่น เปาโอบกอดเธอไว้ ปลอบใจว่า

"ผมอยู่นี่...ไม่เป็นอะไรแล้วๆ"

แป้งร่ำร้องไห้ ด้วยความหวาดกลัว เปาจะพาเธอไปส่งบ้าน ไม่อยากให้เธอเอาชีวิตมาทิ้งกับฆาตกรและคนขี้คุกอย่างเขา แถมยังเป็นวายร้ายที่กำลังโดนตามล่า แป้งร่ำไม่สนว่าเปาจะเป็นอะไร รู้แต่ว่าเขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่เธอรัก เปาซึ้งใจ บอกว่าเธอก็เป็นผู้หญิงคนเดียวที่เขารักเช่นกัน

"เราจะรักกัน...จนถึงวันที่เราตายจากกันนะเปา...สัญญาสิ"

เปารับปาก ทั้งสองยิ้มให้กัน แป้งร่ำกอดเปาตอบอย่างรักเหลือเกิน...

ธณพ เห็นสภาพของกระท่อมร้างก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องแน่ๆ รีบกลับขึ้นรถสีหน้าเป็นกังวล จังหวะนั้น เสียงมือถือของเขาดังขึ้น ธณพรับสาย ถึงกับถอนใจโล่งอกที่ได้ยินเสียงเปา ไม่นานนัก ธณพมาถึงบ้านพักชั่วคราวของเปาแถวชานเมือง เหลือบมองแป้งร่ำก่อนจะขอคุยกับเปาเป็นการส่วนตัว

พอได้อยู่กับเปาเพียงลำพัง ธณพเตือนว่าถ้าขืนเปายอมให้แป้งร่ำติดหนึบอยู่อย่างนี้ นอกจากจะเด็ดหัวคุณใหญ่ไม่สำเร็จแล้ว ตัวเปาเองอาจจะเป็นฝ่ายโดนคุณใหญ่เด็ดหัว เปาถอนใจเฮือก

"ฉันเข้าใจแล้วก็เห็นใจนายนะ...ไอ้ความรักนี่มันร้ายกาจจริงๆ แต่ถึงอย่างไรนายก็ต้องตัดสินใจ"

เปา เครียดสุดๆชกต้นไม้แถวนั้นอย่างเหลืออด แป้งร่ำแอบฟังอยู่ไม่ห่าง น้ำตาซึม รีบกลับมาคอยที่ห้องพัก สักพักเปาตามเข้ามา แป้งร่ำถามว่ามือไปโดนอะไรมา เปาโกหกว่าไม่มีอะไร แป้งร่ำทนอัดอั้นใจไม่ไหวโผกอดเปา ร้องไห้โฮ

"เปา...อย่าทิ้งฉันนะ...อย่าส่งฉันคืนให้คุณใหญ่นะ...ฉันขอร้อง อย่าทิ้งฉันเลยนะเปา"

เปากอดแป้งร่ำไว้แน่น สงสารหญิงคนรักสุดๆ แต่ก็หนักใจไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี

ooooooo

ศจี ตัดสินใจเอาแผนของวิฑิตมาเปิดเผยให้คุณใหญ่ทราบ แต่เธอต้องแต่งเรื่องเสียใหม่เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือ และเป็นการกันตัวเองออกจากเรื่องนี้ไปพร้อมๆกัน

"คือ...เมื่อวันก่อน เพื่อนศจีมีเรื่องกลุ้มใจ ศจีเลยออกไปหา...เอ่อ...ที่ผับ แล้วบังเอิญศจีก็เห็นไอ้วิฑิตมันนั่งคุยกับใคร อยู่ก็ไม่รู้ ท่าทางน่ากลัว ศจีตกใจมากเลย เพราะศจีแอบได้ยินมันวางแผนกันจะฆ่าคุณใหญ่น่ะค่ะ...คุณใหญ่ต้องระวังตัว

นะคะ...ศจีเป็นห่วงคุณใหญ่เหลือเกิน คนอะไร...ร้ายกาจจริงๆ"

ศจีเข้ามากอดแขนออดอ้อน คุณใหญ่สีหน้าครุ่นคิดไม่ปักใจเชื่อเรื่องที่ศจีเล่านัก...

ธณพ เข้ามารายงานเรื่องเปาให้ท่านสุพจน์ฟังว่า ช่วงนี้ เปาคงต้องกบดานสักระยะหนึ่งก่อน แต่รับรองว่าเปาจะต้องเด็ดหัวคุณใหญ่มาให้ท่านสุพจน์ได้แน่ๆ

"เอา...แต่อย่าให้มันนานนักนะ ฉันไม่ชอบอะไรนานๆ โดยเฉพาะเรื่องไอ้ใหญ่"

ธณพรับคำ วิฑิตแอบฟังอยู่ตลอด ได้ยินว่าเปายังไม่ตาย ตาวาวโรจน์ขึ้นมาทันที...

ศจี เหิมเกริมหนักข้อขึ้นทุกที เห็นคุณระเบียบถือเสื้อผ้า ของแป้งร่ำผ่านหน้า เธอรีบคว้าเอาไปทันที คุณระเบียบขอคืน จะเอาไปรีดเตรียมไว้ให้แป้งร่ำ ศจีแหวใส่ทันทีว่าจะเตรียมไว้ ทำไม แป้งร่ำหายสาบสูญไปอย่างนี้ อาจจะกลายเป็นแป้งฝุ่นไปแล้วก็ได้ คุณระเบียบไม่พอใจต่อว่าว่า

"คุณศจี...คุณนี่ใจร้ายใจดำจริงๆ"

"หุบปากนะ อย่าบังอาจมาพูดกับคุณศจีอย่างนี้นะ อย่าลืมสิว่าตอนนี้  คุณศจีคนเดียวเท่านั้นที่เป็นผู้หญิงของคุณใหญ่ ในบ้านรัตตภาคย์"

คุณหญิงเข้ามาพอดี "แน่ใจหรือศจี...เธอลืมฉันที่เป็นน้องสาวคนเดียวของพี่ใหญ่ไปได้อย่างไร"

ศจีหน้าจ๋อย นึกแช่งคุณหญิงว่าน่าจะตายตามกานดาไปอีกคน หรือไม่ก็หายสาบสูญแบบแป้งร่ำ...

คุณ หญิงกับคุณเล็กไม่แตะข้าวปลาอาหารที่คุณระเบียบยกมาวางให้สักอย่าง ทั้งคู่เป็นห่วงแป้งร่ำไม่รู้ว่าป่านนี้จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร จังหวะนั้น ชานนท์เดินผ่านมาพอดี คุณหญิงรีบปราดเข้าไปถามว่ามีข่าวคืบหน้าเรื่องแป้งร่ำบ้างไหม ชานนท์ยังไม่มีความคืบหน้าอะไรเลย คุณเล็กลุกพรวดทันที

"กระจอก...ไม่มีน้ำยา"

"นายเล็ก" ชานนท์ปรามเสียงเขียว

"ทำไม...หรือว่าไม่จริง"

คุณ หญิงเตือนน้องชายว่าหยุดได้แล้ว แค่นี้ยังมีปัญหาไม่พออีกหรือ คุณเล็กจำใจทิ้งตัวลงนั่งอย่างเซ็งๆ ชานนท์รับปากคุณหญิงว่าจะตามตัวแป้งร่ำกลับมาให้ได้ คุณหญิงยิ้มให้กำลังใจ เชื่อว่าชานนท์ต้องตามแป้งร่ำกลับมาได้แน่ๆ ชานนท์ก็มั่นใจอย่างนั้นเหมือนกัน...

ที่มุมซ่องสุมบ้านรัตตภาคย์ คุณระเบียบนั่งร้องไห้เป็นกังวลกับเรื่องวุ่นๆที่เกิดขึ้นกับเจ้านายไม่หยุด หย่อน ระบบลูบหลังปลอบใจเมียรักว่าอะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด ใครทำอะไรไว้ก็ต้องได้รับผลกรรมอย่างนั้น คุณระเบียบเอ็ดเสียงเขียวว่า ทำไมพูดจาถึงเจ้านายแบบนั้น ระบบขอให้คุณระเบียบเลิกหลอกตัวเองได้แล้ว

"แม่ เบียบ...ก็รู้อยู่เต็มอกว่าในอดีตที่ผ่านมา คุณท่านทำอะไรกับใครไว้บ้าง โดยเฉพาะกับพ่อแม่คุณแป้งร่ำ....แม่เบียบจำไม่ได้หรือ วันที่พ่อแม่คุณแป้งร่ำมายืนสาปแช่งคุณท่านที่หน้าบ้าน ตัวแม่เบียบเองก็อยู่ด้วย คุณท่านทำให้พ่อแม่คุณแป้งร่ำหมดเนื้อหมดตัว แถมยังทำให้คุณแป้งร่ำเป็นกำพร้า"

"แต่ต่อมาคุณใหญ่ก็ช่วยเลี้ยงดูคุณแป้งร่ำเป็นอย่างดีนะ" คุณระเบียบเถียงแทนเจ้านาย

"บาป บุญมันหักล้างกันได้ที่ไหนล่ะแม่ระเบียบ ทำบาปก็ต้องได้บาป ไอ้ที่คิดจะทำบุญล้างบาปน่ะไม่ได้หรอก" ระบบตบไหล่เมียรัก บอกให้ทำใจ คุณระเบียบยังทำใจไม่ได้ซบระบบ ร้องไห้โฮ

อามุ่ยแอบฟังอยู่ นึกสงสารแป้งร่ำที่โดนคนในตระกูลนี้ทำร้ายเหมือนกับเปา จากนั้น อามุ่ยเดินเรื่อยเปื่อยมาถึงหน้าห้องทำงานคุณใหญ่ นึกอะไรขึ้นมาได้ เหลียวซ้ายแลขวา พอเห็นว่าปลอดคน เอาหูแนบประตูไม่ได้ยินเสียงอะไร เธอค่อยๆ แง้มประตูดู เห็นไม่มีใครอยู่รีบผลุบเข้าไปข้างใน

หมวยสาวเดินสำรวจไปรอบๆห้อง แล้วไปหยุดที่โต๊ะ

ทำ งาน เห็นมีดตัดซองจดหมายจะเอื้อมมือไปจับ ทันใดนั้น เสียงคุณใหญ่คุยกับชานนท์ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง อามุ่ยหน้าตาตื่นรีบซ่อนตัว คุณใหญ่กับชานนท์เดินเข้ามาในห้อง แล้วนั่งลงคุยกัน คุณใหญ่ถามว่าเรื่องของแป้งร่ำมีอะไรคืบหน้าบ้างไหม

"ผมส่งคนออกตามหาคุณแป้งร่ำแล้ว และตั้งค่าหัวเปาไว้ด้วยครับ"

อา มุ่ยตกใจ พึมพำเรียก "อาเปา" อยู่ๆ คุณใหญ่ลุกพรวดขึ้น ชวนชานนท์ไปดักจับไอ้งูเห่าที่คอยจะแว้งกัดเขาอยู่ตลอดเวลาด้วยกัน ชานนท์งงแต่ก็รีบลุกตามคุณใหญ่ออกไป อามุ่ยรอจนทุกอย่างเงียบสนิท ค่อยๆโผล่ออกจากที่ซ่อน ดีใจที่รู้ว่าเปายังไม่ตาย

ooooooo

เปา ใส่หมวกแก๊ปดึงลงมาปิดๆใบหน้า ถือถุงใส่ ของกินเข้ามาในบ้านพัก ตกใจไม่เห็นแป้งร่ำอยู่ในห้อง เปาทิ้งของไว้แล้วออกตามหาไปทั่วบริเวณ เห็นแป้งร่ำนั่งอยู่กับพระธุดงค์รูปหนึ่ง เปาถอนใจ โล่งอก เดินเข้ามานั่งลงข้างๆ ก้มกราบพระรูปนั้น แป้งร่ำขอร้องหลวงพ่อช่วยห้ามเปาด้วย

พอเห็นเปาหน้าตึง แป้งร่ำรีบออกตัว "เปา...ฉันไม่อยากให้นายต้องทำบาป นายเคยทำบาปโดยไม่ได้ตั้งใจมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ครั้งนี้นายกำลังตั้งใจจะทำบาป...ฉันยอมให้นายทำแบบนั้นไม่ได้หรอก"

"เวร ย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร...อาตมาคงจะไปกำหนดการกระทำอะไรของใครไม่ได้ แต่การให้อภัยถือเป็นทานบารมีอันยิ่งใหญ่ เป็นการยุติกงเกวียนกำเกวียนทั้งหลายไม่ให้หมุนตามเราอีกต่อไป"

หลวง พ่อเทศน์ให้เปาฟัง แต่เขากลับนั่งนิ่ง แป้งร่ำไม่รู้ว่าคุณใหญ่ทำอะไรเปาไว้ แต่อยากให้เปาให้อภัยเขาได้ไหม เปาไม่ตอบ ก้มกราบลาพระธุดงค์แล้วลุกออกไปทันที ไม่สนใจเสียงเรียกของแป้งร่ำ...

เปา นั่งเหม่อใจลอยคิดถึงเรื่องราวต่างๆที่ผ่านมา สักพักแป้งร่ำเดินเข้ามานั่งใกล้ๆ ขอร้องเขาว่าอย่าโกรธเธอเลย ที่เธอทำอย่างนั้นก็เพราะหวังดี เธอแค่อยากให้เขายอมหยุด เรื่องต่างๆจะได้จบเสียที เปารู้ดีว่าแม้เขาจะหยุด แต่คุณใหญ่ไม่มีทางหยุดแน่ๆ แป้งร่ำอาสาจะไปพูดกับคุณใหญ่ให้เอง

"ไม่มีทาง...ผมรู้จักเขาดี"

"เธอจะรู้จักคุณใหญ่ดีไปกว่าฉันได้อย่างไร"

"รู้สิ...คุณต่างหากที่ไม่รู้จักคุณใหญ่เท่าที่ผมรู้"

แป้ง ร่ำเอะใจ ถามว่าพูดอย่างนี้หมายความว่าอย่างไร เปาทำเฉยไม่ตอบ เฉไฉไปคว้าถุงใส่ของใช้ที่เพิ่งซื้อมา แล้วถามเธอว่ายังขาดอะไรอีกไหม แป้งร่ำถอนใจเซ็ง ที่เปาเปลี่ยนเรื่องพูดดื้อๆ ไม่อยากเซ้าซี้ถามอะไรอีก หยิบมีดโกนหนวดจากถุงใส่ของขึ้นมา หันมองเปายิ้มๆ อาสาจะโกนหนวดให้

ooooooo

ใน เวลาเดียวกัน ที่ฟาร์มจระเข้ ศจีมองจระเข้ตัวเขื่องในบ่อพากันโดดงับไก่ที่คนดูแลโยนให้ด้วยสีหน้าสยอง หันไปถามคุณใหญ่ว่าชวนเธอมาที่นี่ทำไม น่าจะพาไปเดินช็อปปิ้งสนุกกว่าตั้งเยอะ

"ช็อปปิ้งน่าเบื่อออกศจี ที่นี่สนุกกว่าแน่นอน...เชื่อฉันสิ" คุณใหญ่ยิ้มน่ากลัว

ศจี ไม่เข้าใจว่าสนุกกว่าตรงไหน สักพัก ลูกน้องคุณใหญ่ ลากวิฑิตเข้ามา ศจีชักใจไม่ดีแต่เก็บอาการ ทีแรกวิฑิตทำปากดีด่าคุณใหญ่ฉอดๆ เพราะคิดว่าบารมีของท่านสุพจน์จะคุ้มหัวเขาได้ แต่คุณใหญ่กลับไม่เกรงกลัวท่านสุพจน์ แถมขู่จะเอาชีวิตไอ้คนที่คิดจะลอบฆ่าเขา วิฑิตเห็นคุณใหญ่เอาจริงถึงกับเข่าอ่อน

"คุณ...คุณใหญ่...อย่าทำผม...ไม่จริง อย่าไปเชื่อศจี"

ศจี ตาเหลือก กลัวโดนหางเลขไปด้วย ปราดเข้ามาเกาะแขนคุณใหญ่หาว่าวิฑิตพูดจาเพ้อเจ้อ วิฑิตทำฮึดฮัด คุณใหญ่ สั่งให้ลูกน้องทั้งสองคนของตนลากวิฑิตไปที่บ่อจระเข้ วิฑิต กลัวลนลานร้องขอชีวิตลั่น ทันทีที่คุณใหญ่พยักหน้า ลูกน้องช่วยกันจับวิฑิตโยนลงบ่อ  จระเข้รุมทึ้งวิฑิตอย่างสยดสยอง ศจีแทบเป็นลม ขณะที่ชานนท์มองคุณใหญ่ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเขาเหี้ยมโหดได้ถึงขนาดนี้...

ขณะแป้งร่ำนั่งซบ ไหล่เปามองดาวบนฟ้าอย่างมีความสุขอยู่ที่บ้านพักชั่วคราว อยู่ๆแป้งร่ำก็ถามเปาว่าเคยมีแฟนมากี่คนแล้ว เปามีแป้งร่ำเป็นแฟนคนแรกและคนเดียวเท่านั้น ไม่เคยมีหญิงคนอื่นมาก่อน แป้งร่ำสารภาพว่าเปาไม่ใช่เป็นแฟนคนแรกของเธอ พอเห็นเปานิ่งอึ้งไป

แป้ง ร่ำรีบออกตัวว่าอย่าเพิ่งหึง แฟนคนแรกของเธอปิ๊งกันตั้งแต่เรียนอนุบาล เธอโดนรังแกแล้วเขาเข้ามาช่วยไว้ เปามองยิ้มๆ ถามว่าจำหน้าแฟนคนนั้นได้หรือเปล่า แป้งร่ำจำได้แม่นว่าหน้าตี๋ๆตัวอ้วนๆ เราสองคนเจอกันแค่วันเดียว วันรุ่งขึ้นพ่อของเธอประสบอุบัติเหตุ เธอเลยต้องย้ายไปอยู่กับป้า และต้องลาออกจากโรงเรียน เราไม่ได้เจอกันอีกเลยตั้งแต่วันนั้น เปาว่าเขาคนนั้นคงต้องคิดถึงแป้งร่ำมาก

"ฉันก็คิดถึงเขามากเหมือนกัน เราสัญญาว่าจะเอาผ้าเช็ดหน้ามาคืนให้กัน...แต่ฉันก็แย่มากดันทำผ้าเช็ดหน้า เขาหาย...อยากรู้จัง ป่านนี้เขาจะเป็นอย่างไรบ้าง...เปา...นายมีอะไรหลายอย่างเหมือนเขา...รู้ ไหม?...หลายครั้งเลยที่ฉันแอบนึกว่านายเป็นเขาคนนั้น"

เปาอยากบอก แป้งร่ำใจแทบขาดว่าเขาคือเด็กตี๋อ้วนกลมคนนั้น แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่ได้บอก แป้งร่ำขอร้องเปาว่าอย่าจากเธอไปไหนอีก ชีวิตของเธอต้องเจอแต่การพลัดพรากทั้งพ่อ แม่และคนรัก ถ้าต้องแยกจากเปาอีกครั้ง เธอคงมีชีวิตต่อไปไม่ได้ ขอให้เขารู้ไว้ด้วยว่า เขาคือเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอยังอยากมีชีวิตอยู่เหมือนกัน เปาฟังแล้วยิ้มชื่นใจ กอดเธอไว้แนบอก แป้งร่ำค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองชายคนรัก

เปา หุบยิ้มเมื่อเห็นแป้งร่ำมีเลือดไหลออกจากจมูก เขารีบเช็ดเลือดให้ ถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า แป้งร่ำส่ายหน้า คงเป็นแค่เลือดกำเดาธรรมดา เปาเอ็ดว่าทีหลังอย่าออกไปเดินตากแดดอีก

"โห...อย่าดุได้ไหมคะ...คุณพ่อ"

เปา เป็นห่วง ถ้าเธอเป็นอะไรไป เขาจะไม่ให้อภัยตัวเองเด็ดขาด แป้งร่ำเอามือแตะจมูกตัวเองดู คุยว่าไม่มีเลือดไหลอีกแล้ว เปาสบายใจขึ้น กอดเธอไว้แน่น

ooooooo

คุณหญิงกับคุณเล็กโวยใส่พี่ชายเสียง ลั่นว่าแป้งร่ำหายไปหลายวันแล้ว ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มีข่าวคืบหน้าอะไรเลย คุณเล็กจะไปแจ้งความให้ตำรวจช่วยตามหา แต่คุณใหญ่ไม่ยอม  อ้างว่าเรื่องนี้เขาจัดการเองได้ ไม่อยากให้บ้านรัตตภาคย์ตกเป็นข่าวฉาวโฉ่ คุณเล็กถึงบางอ้อทันที

"ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง กลัวจะเสียคะแนน...คนอะไรห่วงแต่ตัวเอง"

คุณ ใหญ่ตวาดน้องชายเป็นเชิงปราม คุณเล็กไม่สน เดินหนี คุณหญิงเห็นด้วยกับคำพูดของน้องชาย ลุกขึ้นหนีไปอีกคน คุณใหญ่ เคืองจัด หันไปกำชับชานนท์ว่าต้องตามแป้งร่ำกลับมาให้ได้...

ปุ๊ลูกน้องคนสนิท ของท่านสุพจน์เตือนเจ้านายว่าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าธณพจะไม่หักหลังเรา เพราะเขาเคยเป็นลูกน้องคนสนิทของคุณใหญ่มาก่อน ท่านสุพจน์คิดคล้อยตาม สั่งให้ปุ๊ เตรียมคนของเราตามประกบไว้ตลอดเวลา ใครเร็วกว่าคนนั้นก็ลงมือฆ่าคุณใหญ่ได้ทันที...

ศจีเกรงว่าถ้าคุณ ใหญ่รู้ระแคะระคายว่าเธอมีส่วนร่วมกับวิฑิตป่วนบ้านรัตตภาคย์ เธออาจจะลงเอยเป็นเหยื่อจระเข้แบบเดียวกับวิฑิตก็ได้ จึงตัดสินใจเปลี่ยนฝ่ายมาขอพึ่งบารมีท่านสุพจน์แทน ท่านสุพจน์คุยโวว่าอยู่กับเขาแล้วรับรองว่าคุณใหญ่ ไม่กล้าทำอะไรเด็ดขาด

"จริงหรือคะท่าน...ศจีฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ท่านจะให้ศจีรับใช้อะไร ศจียินดีทุกอย่างค่ะ"

ศจี กราบอกท่านสุพจน์อย่างอ่อนช้อย ท่านสุพจน์หัวเราะ สะใจที่คนของคุณใหญ่แปรพักตร์มาอยู่กับเขาอีกคนหนึ่งแล้ว และในที่สุด   เขาจะต้องได้เห็นคุณใหญ่ไม่เหลือใครข้างกายแม้แต่คนเดียว...

เลือด ไหลออกทางจมูกของแป้งร่ำเริ่มเป็นบ่อยขึ้น สายวันนี้ก็เช่นกัน ขณะแป้งร่ำกำลังวักน้ำลูบหน้า เลือดไหลออกมาอีก เสียงเปาเรียกแป้งร่ำดังขึ้นหน้าบ้านพัก แป้งร่ำไม่อยากให้เปารู้ รีบเช็ดเลือดจนหมดคราบ แล้วเดินมาหาเปาซึ่งเพิ่งกลับจากซื้อของกิน ทั้งสองหนุ่มสาวกินอาหารกันอย่างมีความสุข ถึงแม้จะเป็นแค่ของข้างถนน โดยไม่รู้ว่าเวลาแห่งความสุขของทั้งคู่เหลือน้อยลงทุกที

ooooooo

เรื่องย่อ เธอกับเขาและรักของเรา ตอนที่ 20

เปาเพิ่งสังเกตเห็นหน้าแป้งร่ำซึ่งกำลังนอนซบ อกตนเองหน้าตาดูซีดเซียว ร้องทักว่าไม่สบายหรือเปล่า แป้งร่ำพูดกลบเกลื่อนว่าไม่ได้เป็นอะไรแค่เพลียๆเท่านั้น เปาตำหนิตัวเองที่ลากคนรักมาลำบาก แป้งร่ำเอามือปิดปากเขาไว้

"หยุดพูดเลย...หนวกหู คนเขาจะนอนแล้ว" แป้งร่ำว่าแล้วกอดเปาแน่น หลับตา

เปา ได้ยินเสียงผิดปกติดังขึ้นด้านนอกบ้านพัก  รีบคว้าปืนขึ้นมาทันที แป้งร่ำอ้าปากจะถามว่ามีอะไร เปาส่งสัญญาณให้ เธออยู่เงียบๆ  แล้วค่อยๆย่องไปแอบมองตรงหน้าต่างห้อง  เห็นลูกน้องของชานนท์คนหนึ่งวิ่งลับๆล่อๆฝ่าความมืดยามค่ำผ่านไป เปาไม่รอช้าหันมาคว้ามือแป้งร่ำหนีออกด้านหลังบ้านพัก

อึดใจต่อมา ชานนท์กับลูกน้องถีบประตูห้องพักเข้าไปแต่ไม่เจอใคร จึงสั่งให้ลูกน้องไล่ตาม กำชับว่าห้ามทำร้ายผู้หญิง เด็ดขาด ด้านเปากับแป้งร่ำหนีพวกชานนท์มาถึงริมน้ำ แป้งร่ำหมดแรงทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นมีเลือดไหลออกจมูกเป็นทาง เปาตกใจกอดแป้งร่ำไว้ด้วยความเป็นห่วง จังหวะนั้น มีเสียงดังขึ้น

"หยุดได้แล้ว...เปา"

เปา กับแป้งร่ำหันไปมองตามเสียง เห็นชานนท์กับลูกน้อง ยืนคุมเชิงอยู่ ชานนท์เห็นสภาพแป้งร่ำแล้วตกใจเช่นกัน ขยับจะเดินมาหา  เปาเล็งปืนใส่เป็นเชิงขู่ไม่ให้เข้ามา  ชานนท์ยกมือ โชว์ให้ดูว่าไม่มีอาวุธ แล้วสั่งให้ลูกน้องลดปืนลง พยายามพูดเกลี้ยกล่อมเปาส่งแป้งร่ำให้เขาพาไปหาหมอ เพราะถ้าขืน เปาเอาเธอไปด้วยรังแต่จะทำร้ายเธอเปล่าๆ เปาสงสารแป้งร่ำจับใจ คิดคล้อยตามคำพูดของชานนท์ แป้งร่ำคัดค้านลั่น

"ไม่นะเปา...ถ้านายส่งฉันคืน...คุณใหญ่ต้องฆ่านายแน่"

"ไม่หรอกครับ...ไปกับผมนะคุณแป้งร่ำ แล้วผมจะปล่อย เปาไป"

แป้ง ร่ำไม่ยอม กอดแขนเปาไว้แน่น ร้องไห้คร่ำครวญว่าอย่าทิ้งเธอไป ทันใดนั้น แป้งร่ำมีเลือดไหลออกจมูกอีก ชานนท์เร่งเปาส่งแป้งร่ำมาให้เขาเร็วๆ เปาทนเห็นหญิงคนรักอยู่ในสภาพเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ มองหน้าแป้งร่ำแล้วเหลือบมองชานนท์ซึ่งค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ แป้งร่ำรู้ทันทีว่าเปาคิดจะทำอะไร ร้องไห้โฮต่อว่าเปาว่าใจร้าย เปาหัวใจแทบสลาย ตัดใจส่งแป้งร่ำให้ชานนท์ แป้งร่ำดิ้นรนขัดขืนไม่ยอมไปกับชานนท์

"ผมฝากคุณแป้งร่ำด้วย"

ชา นนท์พยักหน้า มองเปาด้วยสายตาเย็นเฉียบ ก่อนจะคว้าปืนซึ่งเหน็บไว้ข้างหลัง ยิงใส่อกเปาทันที เปากระเด็นหงายหลังตกน้ำ แป้งร่ำกรีดร้องลั่น สะบัดหลุดจากชานนท์วิ่งไปริมน้ำร้องเรียกเปาสุดเสียง แต่เขาหายไปกับสายน้ำ ชานนท์ปรี่เข้ามารวบตัวเธอไว้ แป้งร่ำรวบรวมแรงเท่าที่มีตบหน้าเขาผัวะ
"ใจร้าย...คุณทำอย่างนี้ได้อย่างไร...แป้งไม่นึกเลยว่าคุณจะใจร้ายอย่างนี้"

"ก็เพราะผมรักคุณไงคุณแป้ง...คุณไม่เคยรู้หรอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยอมทำอะไรลงไปบ้าง   เพื่อที่จะได้เป็นเจ้าของคุณ"

"ไม่มีวัน...ฉันรักเปาคนเดียว..." แป้งร่ำร้องตะโกนหาเปา ด้วยน้ำตานองหน้า

ooooooo

หลัง จากคุณหญิง คุณเล็กกับคุณระเบียบรู้ข่าวว่าเจอตัวแป้งร่ำแล้ว ตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ทั้งสามคนดีใจรีบมาเยี่ยม เห็นแป้งร่ำนอนใจลอยให้ น้ำเกลืออยู่บนเตียงคนไข้ โดยมีชานนท์เฝ้าอยู่ไม่ห่าง คุณหญิงถามชานนท์ว่าหมอว่าอย่างไรบ้าง ชานนท์เองก็รอผลวินิจฉัยจากหมออยู่เหมือนกัน

"ปล่อยให้แป้งตายไปเสียดีกว่า"

คุณ หญิงตกใจที่อยู่ๆแป้งร่ำก็โพล่งขึ้นมาอย่างนั้น เรียกชานนท์ออกไปคุยกันลำพังนอกห้องพักฟื้น ถามว่าตกลงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับแป้งร่ำกันแน่  ชานนท์โกหกว่าไม่มีอะไร  คนร้าย ต้องการทำร้ายคุณใหญ่แต่ไม่สำเร็จ  เลยจับตัวแป้งร่ำไปเป็นตัวประกัน  ตอนนี้แป้งร่ำคงยังช็อกอยู่จึงพูดอะไรไม่อยู่กับร่องกับรอย

"เป็นเพราะพี่ใหญ่แท้ๆ แป้งเลยต้องรับเคราะห์" คุณหญิงถอนใจ เหนื่อยใจ

ชา นนท์ไม่เห็นคุณใหญ่มาเยี่ยมแป้งร่ำเลยถามหา คุณหญิงเองก็อยากรู้เหตุผลเหมือนกัน ดังนั้น ทันทีที่กลับถึงบ้านรัตตภาคย์ คุณหญิงตรงไปที่ห้องทำงานคุณใหญ่ ถามเขาว่า ทำไมถึงไม่ไปเยี่ยมแป้งร่ำ คุณใหญ่กลับย้อนถามว่าทำไมเขา จะต้องไปเยี่ยมด้วยก็แค่คนป่วยคนหนึ่ง

"แน่ ใจหรือคะว่าแป้งร่ำเป็นแค่คนป่วยสำหรับพี่ใหญ่ เท่านั้น" คุณหญิงว่าแล้วผลุนผลันออกจากห้อง คุณใหญ่ยังโกรธแป้งร่ำไม่หาย ทำวางฟอร์มไปอย่างนั้น ทั้งที่จริงๆแล้ว เขาทั้งรักทั้งห่วงเธอมาก

ooooooo

ท่าน สุพจน์โกรธจนตัวสั่นเมื่อรู้ว่าชานนท์ขายหุ้นในบริษัทของตระกูลวัชรเดชให้ คุณใหญ่ ถึงกับตบตีลูกชายไม่ยั้ง แค้นมากจนความดันโลหิตพุ่งกระฉูด ทำให้เส้นเลือดในสมองซีกขวาแตก ส่งผลให้ร่างกายซีกซ้ายเป็นอัมพาต ต้องนอนรักษาตัวอยู่โรงพยาบาลในสภาพปากเบี้ยวพูดไม่ได้ ชานนท์รู้สึกผิดต่อพ่อมาก
"พ่อครับ...ผม...ผมขอโทษ"

ท่านสุพจน์นอนน้ำตาไหลทั้งโกรธทั้งช้ำใจ ชานนท์ เช็ดน้ำตาให้พ่อ ฟุบลงกอดเขาไว้อย่างเสียใจ...

ค่ำ วันเดียวกัน ชานนท์แจ้งให้คุณใหญ่ทราบเรื่องพ่อของเขา สีหน้าของคุณใหญ่ฉายแววดีใจ แต่พอเห็นสายตาของ ชานนท์ที่จับจ้องเขาอยู่ รีบปรับสีหน้าเป็นปกติ ปลอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

"ผู้ใหญ่อายุมากแล้วก็อย่างนี้ ยิ่งท่านดื่มเหล้าหนักด้วย...พี่เสียใจด้วยนะนนท์"

ชานนท์สวนทันควัน "ท่านยังไม่ตายครับ"

"หรือ จะให้พี่ยินดีกับนนท์ดีล่ะ...ยินดีที่ต่อไปนี้นนท์ จะได้เป็นเบอร์หนึ่งเสียที ไม่ต้องอยู่ใต้เงาคุณพ่ออีกแล้ว" คุณใหญ่มองชานนท์ยิ้มๆ ชานนท์มีเคือง รีบเปลี่ยนเรื่องพูด ทวงถามว่าเขาพาแป้งร่ำกลับมาแล้ว เมื่อไหร่คุณใหญ่ถึงจะยอมให้เธอแต่งงานกับเขาตามสัญญาเสียที คุณใหญ่กลับเฉไฉ ถามหาเปา

"ผมยิงเปาตายด้วยมือของผมเอง"

คุณ ใหญ่เห็นช่องทางที่จะยื้อแป้งร่ำ อ้างว่าตราบใด ที่ยังไม่เห็นศพเปา เขาก็จะยังไม่ยกแป้งร่ำให้แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย ชานนท์ชักไม่พอใจที่คุณใหญ่พยายามบ่ายเบี่ยงเรื่องแป้งร่ำ...

ในเวลา เดียวกัน หมอได้รับผลตรวจเลือดแล้วจึงเข้ามาหาแป้งร่ำที่ห้องพักฟื้น ถามหาญาติเพื่อจะแจ้งผลการวินิจฉัยโรคให้ทราบ แป้งร่ำโกหกหมอว่าเธอตัวคนเดียวไม่มีญาติ ที่ไหน มีอะไรให้หมอบอกกับเธอได้เลย หมอสีหน้าหนักใจ ก้มอ่านชาร์ตในมือ

"ตามประวัติมารดาของคุณเสียชีวิตด้วยโรคลูคีเมีย... กรรมพันธุ์คงเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้คุณได้รับถ่ายทอดโรคนั้นมาด้วย"

แป้งร่ำตกใจมาก แต่ฝืนทำเป็นแกร่ง "อย่าบอกเรื่องนี้ กับใครนะคะคุณหมอ...ฉันขอร้อง"

หมอ ปลอบแป้งร่ำว่าใจเย็นๆ เขาจะพยายามรักษาเธออย่างสุดความสามารถแล้วขอตัวออกไป แป้งร่ำน้ำตาร่วงยอมรับ สภาพ พึมพำว่าไม่ต้องรักษาเธอหรอก ปล่อยให้เธอตายไปดีกว่า

"ฉันจะได้ไปอยู่กับนายเสียที เราจะไปอยู่ด้วยกันจริงๆแล้ว...รอฉันหน่อยนะเปา" แป้งร่ำยิ้มทั้งน้ำตา โดยไม่รู้ว่าเปา ยังไม่ตาย เขาได้รับการช่วยเหลือจากธณพ พาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแถวชานเมือง

ooooooo

ขณะคุณหญิง กำลังขึ้นรถจะไปเยี่ยมแป้งร่ำ คุณระเบียบวิ่งตามมาเรียก พร้อมกับยื่นถุงใส่ของให้ เช้านี้ เธอไปเยี่ยมแป้งร่ำไม่ได้ รบกวนคุณหญิงฝาก ถุงนี้ให้แป้งร่ำด้วย เธอโทร.มาย้ำแล้วย้ำอีกว่าของชิ้นนี้สำคัญมากต้องเอาไปให้เธอให้ได้ คุณระเบียบว่าแล้วรีบกลับไปทำงานต่อ คุณหญิงมองถุงยิ้มๆ

"อะไรของแป้ง...สำคัญมาก"

เธอ หยิบผ้าพันคอไหมพรมในถุงขึ้นมาดู จำได้ว่าไหมพรมสีขาวกับสีชมพูเป็นไหมพรมที่เธอเห็นเปาซื้อ ถึงกับอึ้ง เพิ่งจะรู้เดี๋ยวนี้เองว่าเปาคือผู้ชายคนนั้นของแป้งร่ำ...

ครู่ต่อ มา คุณหญิงเอาถุงใส่ผ้าพันคอยื่นให้แป้งร่ำ แล้วโผกอดร้องไห้โฮ ขอโทษที่ไม่เคยรู้เรื่องแป้งร่ำกับเปามาก่อน ถ้าเธอรู้ว่าทั้งคู่รักกัน เธอจะไม่ยอมแต่งงานกับเปาเด็ดขาด

"แป้ง...แป้งเก็บเรื่องนี้ไว้ได้อย่างไร...แป้งทนทุกข์ ทรมานใจอยู่ได้อย่างไร"

ทัน ใดนั้น เสียงคุณใหญ่ดังขึ้น "ต้องได้สิ...ทำไมถึงจะทนไม่ได้...คนที่ทำผิด ไม่ซื่อสัตย์  ก็ควรจะทนทุกข์ทรมานใจ อยู่อย่างนี้ มันก็ถูกต้องแล้ว...น้องหญิง"

คุณหญิงต่อว่าพี่ชายว่าทำไมพูดแบบนี้ คุณใหญ่ว่าแค่นี้ยังน้อยไปเมื่อเทียบที่เขาโดนแป้งร่ำทรยศหักหลัง แป้งร่ำถามอย่างเหลืออดว่าเธอทรยศเขาตอนไหน ที่ผ่านมาเธอทำทุกอย่างตามคำสั่งของเขามาตลอด

"ก็ตอนที่เธอเป็นชู้กับไอ้เปาไง"

"แป้งจะเป็นชู้กับเปาได้อย่างไรในเมื่อแป้งไม่เคยเป็น อะไรกับใคร...โดยเฉพาะกับ...คุณใหญ่"

คุณ ใหญ่โกรธ ตบหน้าแป้งร่ำหนึ่งฉาด ชานนท์เข้ามาเห็นพอดี ปรี่ล็อกตัวคุณใหญ่ ต่อว่าว่าทำร้ายแป้งร่ำทำไม คุณใหญ่ ตวาดลั่นว่าทำไมจะทำไม่ได้ ในเมื่อแป้งร่ำเป็นผู้หญิงของเขา

"ไม่ใช่...คุณแป้งร่ำเป็นผู้หญิง ของผม พี่ใหญ่ยกคุณแป้งร่ำให้ผมแล้วแลกกับทุกอย่างที่พี่ใหญ่อยากได้ ผมยอมให้ พี่ใหญ่ไปหมดแล้ว"  ชานนท์ตวาดกลับอย่างเอาเรื่อง  แต่ทั้งคู่ ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงคุณหญิงกรีดร้อง พอหันไปมอง เห็นเลือดทะลักออกจากจมูกแป้งร่ำ ชานนท์กับคุณใหญ่ถึงกับตะลึง

เปาโชค ดีที่กระสุนของชานนท์ไม่ถูกจุดสำคัญ จึงรอดความตายได้เป็นครั้งที่สาม ขณะเปากำลังนั่งคิดถึงแป้งร่ำอยู่ในห้องพักฟื้น อามุ่ยดั้นด้นตามหาเขาจนเจอ โผกอดด้วยความดีใจ เปาแปลกใจว่าอามุ่ยตามมาถูกได้อย่างไร อามุ่ยคุยโวทันที

"ขนาดลื้ออยู่เมืองไทยอั๊วอยู่เซี่ยงไฮ้ อั๊วยังตามหาลื้อจนเจอ แล้วกะอีแค่นี้...มีหรืออามุ่ยจะหาไม่เจอ"

เปา ถอนใจ พูดอะไรไม่ออก อามุ่ยชวนเปากลับเซี่ยงไฮ้ด้วยกันขอร้องว่าอย่าอยู่ที่นี่อีกเลย เปาปฏิเสธเหมือนเดิมว่าไม่ไป เซี่ยงไฮ้ไม่ใช่บ้านของเขา ทุกสิ่งทุกอย่างของเขาอยู่ที่นี่

"อะไร...ทุกสิ่งทุกอย่างอะไรของลื้อ ความแค้นของลื้อกับไอ้คุณใหญ่น่ะหรือ...หรือว่าความรักของลื้อกับอาแป้งร่ำกันแน่?"

เปาได้ยินชื่อแป้งร่ำ อดไม่ได้ที่จะถามถึง อามุ่ยหมั่นไส้ ค้อนเปาขวับ...

ooooooo
ที่โรงพยาบาลซึ่งแป้งร่ำนอนรักษาตัวอยู่ คุณหญิงเห็นแป้งร่ำหลับแล้วด้วยฤทธิ์ยานอนหลับที่หมอให้จึงหันไปชวนพี่ชาย กับชานนท์กลับ  คุณใหญ่มองแป้งร่ำด้วยความเป็นห่วง แต่ทำวางฟอร์ม

"ไปได้แล้ว...ไม่เป็นอะไรมากหรอก"

"พี่ใหญ่ทราบได้อย่างไรครับ คุณหมอยังไม่บอกอะไรเราเลย" ชานนท์มองคุณใหญ่อย่างขุ่นเคือง

คุณ หญิงเห็นท่าไม่ดีรีบห้ามทัพ "พอเถอะค่ะ...กลับได้แล้ว" จากนั้น เธอหยิบผ้าพันคอไหมพรมสุดรักของแป้งร่ำมาวางไว้ข้างหมอนแนบแก้มเจ้าของ ก่อนเดินตามชานนท์กับคุณใหญ่ออกไป...

เปารอจนดึกและปลอดคน จึงเข้าไปหาแป้งร่ำซึ่งยังคงนอนหลับอยู่บนเตียงคนไข้  เขี่ยผมที่ปรกใบหน้าเธอออกอย่างเบามือ อามุ่ยยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูห้อง เห็นภาพนั้นแล้วเศร้า หลบออกมารอหน้าห้องปล่อยให้คู่รักได้อยู่กันตามลำพัง อามุ่ยเดินเตร่ๆแถวโถงทางเดินได้พักหนึ่ง เห็นชานนท์เดินถือกระเช้าดอกไม้มาแต่ไกล เธอหน้าตื่นรีบวิ่งกลับไปที่ห้องแป้งร่ำ เตือนเปาว่าชานนท์มา ทั้งคู่รีบหลบออกไปทันที

ไม่นานนัก ชานนท์เปิดประตูห้องแป้งร่ำเข้ามา เอากระเช้าดอกไม้วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง จังหวะนั้นพยาบาลเคาะประตูห้องแล้วเปิดเข้ามา พร้อมด้วยผ้าพันแผลกับปลาสเตอร์ในมือ มองชานนท์งงๆ

"เอ่อ...ขอโทษค่ะ คุณ...คุณผู้หญิงกับคุณผู้ชายเมื่อกี้ไปไหนแล้วคะ...คุณผู้หญิงขอผ้าพันแผล บอกว่าคุณผู้ชายมีแผลเลือดออก แล้วนี่หายไปไหนเสียแล้ว"

พอรู้ รูปพรรณสัณฐานของทั้งคู่จากพยาบาล ชานนท์ รู้ทันทีว่าผู้ชายคนนั้นต้องเป็นเปา ซักอีกว่าสองคนนั่นมานานหรือยัง ได้ความว่ามาถึงก่อนเขาครู่เดียว ชานนท์วิ่งพรวดพราดออกจากห้อง กวาดตามองไปทั่วโถงทางเดิน แต่ไม่เจอเปา รีบคว้ามือถือขึ้นมาโทร.สั่งลูกน้องเตรียมกำลังออกไล่ล่าเปาอีกครั้ง...

ooooooo

เปา กับอามุ่ยวิ่งหนีมาหลบแถวมุมมืดห่างจากโรงพยาบาลไม่ไกล เปามีเลือดออกจากแผลถูกยิงเปรอะเสื้อไปหมด อามุ่ยเป็นห่วงจะพาเขาไปหาหมอ แต่เปาไม่ยอมแถมไล่อามุ่ยกลับเซี่ยงไฮ้ อย่ามาติดสอยห้อยตามเขาเลยมันอันตราย อามุ่ยไม่กลับ เปาเป็นชีวิตจิตใจของเธอ และยิ่งเห็นเขาได้รับบาดเจ็บแบบนี้ ต่อให้ต้องตายเธอก็ไม่ทิ้งเขาเด็ดขาด เปามองอามุ่ยอย่างซึ้งใจ แต่ไม่วายหนักใจอยู่ดี

ในเมื่อเปาไม่ยอมไปหาหมอ   อามุ่ยจึงต้องแวะร้านขายยาซื้ออุปกรณ์ในการทำแผลมาให้ พักใหญ่เธอเดินหัวเสียออกมา เพราะคนขายมัวแต่ชักช้าไม่ทันใจ เลยพานตำหนิเปาที่ไม่ยอมไปโรงพยาบาล  เปาอ้างว่าไม่เป็นอะไรมาก  อามุ่ยเข่นเขี้ยวแค้นใจชานนท์มาก

"อาชานนท์นะอาชานนท์ บังอาจมาทำอาเปาของอั๊ว ฮึ่ม...อย่าให้อั๊วเจอเชียว...น่าดู"

ทัน ใดนั้น รถของชานนท์เบรกเอี๊ยดที่ริมถนนอีกฝั่งหนึ่ง ชานนท์กับลูกน้องกรูกันลงจากรถ ที่หมายคือเปากับอามุ่ยซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พวกนั้นวิ่งข้ามถนนตัดหน้ารถคันอื่น เสียงรถเบรก เสียงด่าทอและเสียงบีบแตรดังลั่น เปาหันขวับไปมองเห็นชานนท์ กับพวก รีบคว้ามืออามุ่ยหันรีหันขวางจะหนีไปทางไหนดี

เป็นจังหวะเดียวกับมี รถคันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดตรงหน้า คนขับรถวิ่งลงไปซื้อของในร้านขายยา โดยทิ้งเพื่อนนั่งรออยู่ในรถ เปาปราดเข้าไปนั่งที่คนขับ แล้วไล่คนนั่งข้างๆลง คนนั่งทำท่าจะขัดขืน เปาชักปืนขู่ เขาถึงกับตาเหลือกลนลานลงจากรถแทบไม่ทัน เปาตะโกนบอกอามุ่ยซึ่งยืนอยู่ข้างรถให้กลับบ้านไป

อามุ่ยกลับโดดขึ้นรถด้านข้างคนขับ "ไม่...จะเป็นจะตายอั๊วก็ไม่สน อั๊วจะไปกับลื้อ"

เปา อ้าปากจะโวย แต่เหลือบไปเห็นชานนท์กับพวกเข้ามาใกล้เต็มที สั่งอามุ่ยคาดเข็มขัดนิรภัย แล้วขับรถทะยานออกไปทันที ชานนท์วิ่งตามแต่ไม่ทัน หันไปตะโกนสั่งลูกน้อง

"ไปสิ...ตามมันไปสิเว้ย"

ทุก คนวิ่งหน้าตั้งกลับไปขึ้นรถ ขับตามรถเปาไปอย่างรวดเร็ว ฉากการไล่ล่าบนท้องถนนอุบัติขึ้นอย่างระทึกใจ เปาซิ่งหนีสุดชีวิต ส่วนชานนท์กับพวกไล่ล่าสุดฤทธิ์เช่นกัน พอถึงถนนสายเปลี่ยวนอกเมือง ชานนท์ควักปืนออกมายิงกระหน่ำใส่รถเปาเป็นชุด กระสุนปืนพุ่งเฉียดอามุ่ยกับเปาไปแค่เส้นยาแดงผ่าแปด

อามุ่ยเจ็บใจ มาก ลูกสาวเจ้าพ่อมาเฟียเซี่ยงไฮ้อย่างเธอยอมให้ใครเล่นงานข้างเดียวไม่ได้ คว้าปืนของเปายิงโต้ตอบไปบ้าง คราวนี้ชานนท์กับพวกเป็นฝ่ายหลบกระสุนกันวุ่นวาย เปาร้องเอะอะ

"อามุ่ย...ลื้อจะบ้าหรืออามุ่ย"

"บ้าที่ไหน...ไม่รู้จักอามุ่ยเสียแล้วไอ้พวกนี้...ชิ...เตี่ยอั๊วเป็นมาเฟียนะเว้ย" อามุ่ยโวลั่น

เปา ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ส่ายหน้าด้วยความหนักใจ พลันมีหญิงชาวบ้านคนหนึ่งจูงลูกชายตัวน้อยๆวิ่งข้ามถนนตัดหน้า เปาเห็นแล้วกระแทกเบรกเต็มแรง เบรกล็อกทำให้รถหมุน อามุ่ยตกใจร้องลั่น แต่สุดท้ายแล้ว เปาเบรกรถได้ทันอย่างฉิวเฉียด หญิงคนนั้นกอดลูกน้อยไว้แน่น ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว เปามองแล้วคิดถึงตัวเขากับแม่ อามุ่ยโวยวายลั่น

"ไอ้หย่า...อยากตายหรือไงวะ...อาเปา...มันมาแล้ว"

เปา ตื่นจากภวังค์โบกมือไล่สองแม่ลูกให้หลบ เหลือบมองกระจกส่องหลัง เห็นรถชานนท์ไล่มาทันแล้ว เปาเข้าเกียร์ กระแทกคันเร่ง รถชานนท์แล่นมาเทียบข้างคนขับ ลูกน้องระดมยิงใส่รถเปาไม่ยั้ง เปาขับไปพลางยิงปืนโต้กลับไปเป็นระยะๆ จนกระสุนหมด เลยต้องใช้วิธีขับรถหลบหลีก

คนขับรถชานนท์มือไม่เจ๋งพอ โดนเปาเบียดจนเสียหลักพุ่งลงข้างทางจอดสนิท เปาหนีรอดไปได้อีกครั้ง ชานนท์โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง ได้แต่ยืนมองตามรถเปาที่แล่นลับสายตาไปแล้ว

ฝ่าย เปาขับรถหนีมาไกลพอสมควร แต่ยังคงมองกระจกส่องหลังอย่างระแวดระวัง พูดกับอามุ่ยว่า พวกเราหนีได้แล้ว พวกนั้นตามไม่ทันแล้ว อามุ่ยไม่ต้องกลัวอะไรอีก เปายังคงขับรถต่อไปเรื่อยๆ

"เห็นไหมว่ามันอันตรายแค่ไหน...ลื้อนี่มันงี่เง่าจริงๆ อั๊วพูดอะไรก็ไม่เคยฟัง ต่อไปนี้อั๊วพูดอะไรก็หัดฟังบ้างได้ไหม?"

เปา ไม่ได้ยินเสียงโต้ตอบจากอามุ่ย ชักเอะใจหันไปมอง เห็นเธอพิงเบาะจ้องมองเขาอยู่ แต่พอเหลือบมองต่ำลงไปที่อกเธอเห็นเลือดไหลโชกจากคมกระสุน เปาตกใจ เบนรถ จอดข้างทาง

"อามุ่ย...ไม่ต้องกลัว...อั๊วจะพาลื้อไปหาหมอ หมอจะช่วยลื้อ ลื้อจะไม่เป็นอะไร"

"อั๊ว ไม่กลัว...อาเปา" อามุ่ยเอื้อมมือเปื้อนเลือดมาแตะที่แก้มเปา "อั๊วเชื่อลื้อ...ทุกอย่าง อั๊วอยากฟังลื้อ...พูดให้อั๊วฟัง...หน่อย...ได้ไหม...ว่า...ลื้อรักอั๊ว... ได้ไหม?" อามุ่ยเสียงขาดเป็นห้วงๆ เปาน้ำตาซึม

"อามุ่ย...อั๊วรักลื้อ"

อามุ่ยยิ้มอย่างมีความสุข มือยังจับแก้มเปาด้วยความรักหมดหัวใจ

"อาเปา...ของอั๊ว" พูดได้แค่นั้นมือเธอตกลงข้างตัวสิ้นใจ เปาโผกอดเธอแน่น แค้นสุดขีด อาฆาตคุณใหญ่กับชานนท์ที่ทำให้อามุ่ยต้องตาย

ooooooo

คุณ เล็กจะตามพี่สาวไปเยี่ยมแป้งร่ำ แต่คุณใหญ่ เรียกตัวไว้บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย คุณเล็กนั่งลงตรงหน้าพี่ชายอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก คุณใหญ่ขอร้องให้น้องชายลงพื้นที่กับเขาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง คุณเล็กเซ็ง ในเมื่อพี่ชายมีชานนท์แล้วทั้งคน ทำไมต้องลากเขาไปด้วย คุณใหญ่สวนทันทีว่า

"ชานนท์ไม่ใช่น้องชายฉัน...เรื่องอะไรฉันจะไป ผลักดันมันให้โง่...ฟังให้ดีนะ...รัตตภาคย์ คือ ฉัน น้องหญิงแล้วก็นายเท่านั้น นายเล็ก ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำมาก็เพื่อเราสามคนพี่น้อง ในฐานะที่นายเป็นน้องชายของฉัน นายต้องเป็นคนสืบทอดทุกสิ่งที่ฉันทำมา ฉันจะเปิดตัวนายในการลงพื้นที่ครั้งนี้"

คุณเล็กอ้าปากจะค้าน แต่คุณใหญ่อ้างว่า ทำสิ่งนี้เพื่อให้พ่อและแม่ของเราภูมิใจ คุณเล็กหนีไม่ออก จำใจรับปาก โดยไม่รู้ว่าครั้งนี้จะเป็นการลงพื้นที่กับพี่ชายครั้งสุดท้ายจริงๆ

ศจี ทำตัวราวกับปลิง ตามไปดูดเงินจากท่านสุพจน์ถึงโรงพยาบาล จับมือให้เขาเซ็นเช็คให้เสร็จสรรพ ตอนเธอจะกลับเดินสวนกับชานนท์ซึ่งมาเยี่ยมพ่อพอดี ศจีไม่วายโปรยเสน่ห์ใส่ แต่ชานนท์ไม่สนใจ ผลักศจีกระเด็น แล้วปรี่เข้าไปนั่งข้างเตียง ท่านสุพจน์เมินหน้าหนีลูกชาย

"ผมรู้ครับว่าผมทำในสิ่งที่ไม่ สมควร...แต่ผิดด้วยหรือครับที่ผมจะยอมทำทุกอย่างเพื่อสิ่งที่ผมอยากได้ที่ สุดในชีวิต...ผมรับรองว่า   ต่อไปผมจะหาทรัพย์สมบัติมาให้พ่อได้ มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ...แต่สำหรับคุณแป้งร่ำ...ผมคงไม่สามารถหาที่ไหนได้อีก แล้ว...แล้วผมจะมาเยี่ยมใหม่นะครับ"

ชานนท์ลุกออกไปสวนกับลูกน้องของ ท่านสุพจน์ ซึ่งรีบร้อนเข้ามารายงานเจ้านายว่า เขาเตรียมแผนการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว ท่านสุพจน์ฟังด้วยความสะใจ

ooooooo

ระหว่าง คุณใหญ่ลงพื้นที่พบปะกับชาวบ้าน เขาคอยแนะนำคุณเล็กให้พวกนั้นรู้จัก ชาวบ้านต่างรุมกรี๊ดขอถ่ายรูปสองพี่น้องกันยกใหญ่ เรียกคะแนนเพิ่มได้หลายกระบุง คุณใหญ่มองน้องชายอย่างเป็นปลื้ม

"ไง...เนื้อหอมไม่เบานะเรา...ต่อจากฉันก็ต้องเป็นนายแล้ว นายเล็ก"

คุณ เล็กไม่อยากเดินเส้นทางนี้ ทำหน้าเซ็งๆ ชานนท์ ได้ยินถึงกับอึ้ง ฉุกคิดถึงคำพูดของคุณใหญ่ที่เคยบอกตนเองว่า "ให้พี่กรุยทางให้ก่อน...แล้วนนท์ค่อยลงสนาม" เขารู้ซึ้ง แล้วว่าเป็นแค่คำพูดลวงๆ

ทันใดนั้น มีเสียงปืนดังขึ้นเป็นชุด คณะของคุณใหญ่ ต่างหมอบลงกับพื้น พวกบอดี้การ์ดกรูเข้าคุ้มกันคุณใหญ่ ชานนท์ ยังงงกับเหตุการณ์ตรงหน้า ลูกน้องท่านสุพจน์โผล่มาจากไหนไม่รู้คว้าแขนเขาไว้ ทันทีที่ลูกน้องของพ่อกระชากตัวชานนท์ออกจากจุดเกิดเหตุ มือปืนสองคนยิงกราดใส่กลุ่มของคุณใหญ่ คุณเล็กโดนกระสุนที่แขนเลือดอาบ คุณใหญ่เห็นน้องชายบาดเจ็บ สั่งให้บอดี้การ์ดรีบไปช่วย

บอดี้การ์ด สองคนปราดเข้าไปหิ้วปีกคุณเล็ก พร้อมกับยิงสกัด มือปืนเลยหันมายิงกลุ่มของคุณเล็กแทน ทั้งสามคนโดนกระสุนร่างพรุน  คุณใหญ่เห็นแล้วแทบคลั่ง คว้าปืนจากบอดี้การ์ดรัวใส่สองมือปืนไม่ยั้ง มือปืนคนหนึ่งโดนกระสุนเข้าเต็มๆ อีกคนเห็นท่าไม่ดี พยุงเพื่อนพากัน ล่าถอยกลับไป คุณใหญ่ปรี่เข้าไปประคองน้องชายที่หายใจรวยริน คุณเล็กมองพี่ชาย พยายามพูดด้วยเสียงแผ่วเบา

"พี่ใหญ่...พอ...ได้...แล้ว" ขาดคำ คุณเล็กสิ้นใจในอ้อมกอดพี่ชาย

คุณใหญ่ตะลึง กอดน้องไว้แน่น สีหน้าเคียดแค้นสุดๆ...
ในเวลาเดียวกัน คุณหญิงกำลังบ่นกับแป้งร่ำซึ่งยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลว่าทำไมพวกเรา ถึงได้เจอแต่เรื่องร้ายๆ เธอหวังว่าจากนี้ไปคงจะไม่มีอะไรร้ายแรงอีกแล้ว แต่ความหวังของคุณหญิงเป็นหมันเพราะคุณใหญ่ โทร.มาแจ้งข่าวร้ายว่าคุณเล็กตายแล้ว คุณหญิงโผกอดแป้งร่ำ สองสาวพากันร้องไห้โฮ...

ด้านชานนท์รู้ข่าวคุณเล็กตาย ตรงไปหาพ่อที่โรงพยาบาลทันที ต่อว่าว่าทำไมต้องทำอย่างนี้ ท่านสุพจน์ยังโต้ตอบกับลูกชายไม่ได้ ลูกน้องคนสนิทของท่านจึงตอบคำถามแทนว่าที่ท่านสุพจน์ทำไปทั้งหมดก็เพื่อตัว ชานนท์เอง เพราะคนอย่างคุณใหญ่ไม่เคยจริงใจกับใคร

"แต่คนที่รับเคราะห์คือนายเล็กนะครับพ่อ"

"แค่นั้นท่านก็ยังพอใจครับ...ที่ได้เห็นคุณใหญ่สูญเสียคนที่รัก...เหมือนที่ท่านต้องเสียคุณชานนท์ไป"

ชานนท์ไม่อยากจะเชื่อว่าพ่อของเขาเคียดแค้นคุณใหญ่ ขนาดนี้

บ้าน รัตตภาคย์เหมือนถูกสาป กานดาเพิ่งตายไปไม่นาน คุณเล็กก็มาด่วนจากไปอีกคนหนึ่ง แป้งร่ำเองก็ต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับบ้านได้เมื่อไหร่ แป้งร่ำทำใจกับเรื่องเจ็บป่วยของตัวเองได้แล้ว แต่เสียใจที่สุดตรงที่เธอไม่ได้ไปงานศพคุณเล็ก คุณระเบียบปลอบว่า

"คุณแป้ง...คุณหมอไม่อนุญาตให้คุณแป้งไปนะคะ...น่าสงสารคุณเล็กจริงๆ"

คุณ ระเบียบซับน้ำตาที่เริ่มไหล ทั้งคู่จับมือเพื่อเป“นกำลังใจซึ่งกันและกัน คุณระเบียบพูดอย่างปลงๆว่าไม่รู้เวรกรรมอะไรนักหนา บ้านรัตตภาคย์ถึงมีแต่เรื่องไม่หยุดหย่อน เตือนแป้งร่ำว่าต้องขยันกินยาจะได้หายป่วยกลับบ้านได้เสียที แล้วยื่นยาให้ แป้งร่ำทำทีรับยาไว้ แต่พอคุณระเบียบเผลอ เธอกลับแอบเอายาทิ้ง...

ตั้งแต่อามุ่ยตาย เปาต้องหนีไปกบดานอยู่แถบชานเมืองจึงไม่รู้ข่าวการตายของคุณเล็ก กระทั่งธณพมาบอกว่าท่านสุพจน์

ส่งคนไปยิงถล่มคุณใหญ่ แต่คุณเล็กกลับโชคร้ายรับเคราะห์แทน ถึงเปาจะสงสารคุณเล็ก แต่ก็สะใจที่คุณใหญ่ต้องเจ็บปวดกับการสูญเสียน้องชาย

"ใครทำอย่างไร...มันก็ได้อย่างนั้น"

"เปา...นายอยาก จะถอนตัวไหม?...อย่างที่นายพูด ใครทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้น ฉันเองก็ทำเรื่องเลวร้ายมามาก ชีวิตถึงได้เป“นแบบนี้...ถ้านายไม่อยากถลำลึกไปมากกว่านี้...ฉันจะ..."

"ชีวิตผมไม่มีอะไรจะเลวร้ายไปกว่านี้ พวกมันทำชีวิตผมพังไปนานแล้ว" เปาแค้นจัดขบกรามแน่น...

คุณ ใหญ่ยังไม่หยุดคิดแก้แค้นให้น้องชาย ทั้งๆที่คุณหญิง ขอร้องไว้แล้ว เขาคิดว่าคุณเล็กตายด้วยฝ•มือของเปา สั่งชานนท์ ตามล่าเปากลับมาให้ได้ ประกาศลั่นว่าใครที่บังอาจทำให้เขาเจ็บ มันต้องเจ็บยิ่งกว่า

ooooooo

หมอ อนุญาตให้ท่านสุพจน์กลับมาพักผ่อนต่อที่บ้าน ชานนท์รู้ข่าวดีรีบมาเยี่ยม ถึงท่านสุพจน์จะพูดไม่ได้ แต่สายตาที่มองลูกชายอ่อนโยนขึ้นมาก ชานนท์เลยอยู่เป“นเพื่อนพ่อครู่ใหญ่ก่อนจะขอตัวกลับ ขณะกำลังเดินมาที่รถ ศจีโผล่มาขวางไว้เข้ามายั่วยวนเขาเช่นทุกครั้ง ชานนท์ผลักเธอออกอย่างเอือมระอา

"ไปไกลๆเลย...ศจี" ชานนท์ว่าแล้วเดินหนี ศจีตะโกนไล่หลัง

"อยากได้นังแป้งร่ำก็ต้องกำจัดคุณใหญ่สถานเดียว...จริงไหมคะ"

ชานนท์รู้แก่ใจดีว่าที่ศจีพูดถูกแต่ทำไม่สนใจ เดินตรงไปขึ้นรถ ศจีมองตามยิ้มเลือดเย็น...

เปา รอจนคุณระเบียบกลับไปแล้ว ค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในห้องพักฟื้นของแป้งร่ำ เห็นเธอนอนกอดผ้าพันคอไหมพรมสุดรักสุดหวงหันหลังให้ประตู เปาย่องเข้าไปยืนข้างเตียง จังหวะนั้นมีเสียงดังขึ้นหน้าห้องเปารีบซ่อนหลังผ้าม่าน ชานนท์

ถือ ช่อดอกไม้เข้ามา แป้งร่ำได้ยินเสียงหันมามอง ชานนท์เห็นแต่ ไฟหัวเตียงดวงเล็กเปิดอยู่ รีบขอโทษที่มารบกวน ไม่คิดว่าแป้งร่ำนอนแล้ว เขาแค่จะเอาดอกไม้มาให้

"ยังไม่หลับหรอกค่ะ" แป้งร่ำลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

"ถ้าคุณหมอให้คุณแป้งออกจากโรงพยาบาลได้เมื่อไหร่ ผมจะแต่งงานกับคุณแป้งทันที ผมจะทำให้คุณแป้งมีความสุข

ทุกวัน...อย่างที่ผมเคยพูดไว้" ชานนท์พูดจริงจัง แป้งร่ำเฉยๆรู้ดีว่าจะไม่มีวันนั้น

"ขอบคุณนะคะคุณนนท์...แต่ชีวิตนี้แป้งไม่มีวันรักใครได้อีก...นอกจากเปา"

เปา ยิ้มปลื้ม ชานนท์โกรธแต่พยายามข่มอารมณ์ไว้ ย้ำกับเธอว่าเปาตายไปแล้ว แป้งร่ำส่ายหน้าถึงเปาจะตายจากโลกนี้ไปแล้ว แต่เขายังอยู่ในใจเธอเสมอ ชานนท์แอบเคือง

"ถึงอย่างไรผมก็จะรอ...รอวันที่คุณแป้งจะรักผม ...บ้างก็ยังดี...พักผ่อนนะครับ ผมไม่รบกวนแล้วพรุ่งนี้จะมาเยี่ยมใหม่" ชานนท์ว่าแล้วลุกออกไป

แป้งร่ำมองตามจนชานนท์ปิดประตูห้อง แล้วลงนอนกอดผ้าพันคอหันหลังให้ประตูเช่นเดิม เปาอยากจะออกไปกอดหญิงคนรักใจแทบขาด แต่ไม่อยากดึงเธอมาลำบากอีก ได้แต่ยืนมองอย่างเศร้าใจ...

ooooooo

ครู่ต่อมา เปาออกจากโรงพยาบาลจะกลับที่พัก ขณะกำลังจะข้ามถนน รถของคุณหญิงปาดมาจอดตรงหน้า มองเขาอย่างตะลึง เรียกให้ขึ้นรถไปด้วยกัน ระหว่างทางคุณหญิงพยายามถามว่าที่เปาต้องเป็นอย่างนี้เพราะพี่ชายเธอใช่ไหม แต่เปาเอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดอะไร

"ถึงเธอจะไม่ยอมพูด แต่ฉันก็พอเดาได้...เพราะพี่ใหญ่ ไม่ยอมหยุด ไม่รู้จักพอ ทุกอย่างเลยเป็นแบบนี้...ให้อภัยพี่ใหญ่ได้ไหมเปา...ฉันรู้ว่าฉันขอมากไป ถ้าเทียบกับสิ่งที่พี่ใหญ่ทำกับเธอ...แต่ชีวิตนี้...ฉันก็ไม่เหลือใคร แล้ว...นอกจากพี่ชายของฉัน"

"มันไม่ใช่แค่นั้น...คุณไม่รู้หรอกว่าผมต้องเจออะไรมาบ้าง ชีวิตผมไม่เหลือใครแม้แต่คนเดียว"

"ไม่ จริง...เธอยังมีแป้งร่ำ...จะมีประโยชน์อะไรที่เราจะอุทิศชีวิตทั้งชีวิตของ เราให้คนที่เราโกรธแค้นชิงชัง ถ้าเป็นฉัน...ฉันขอเลือกทุ่มเทเวลาที่เหลือทั้งชีวิตให้กับคนที่เรารักสุด หัวใจดีกว่า...เวลาของแป้งเหลือน้อยเต็มทีแล้วนะเปา"

เปาตะปบไหล่คุณ หญิง ถามเสียงดังว่าแป้งร่ำเป็นอะไร คุณหญิงบอกว่าแป้งร่ำเป็นลูคีเมีย เปาตกใจแทบช็อก สงสัยอยู่เหมือนกันเพราะเคยเห็นแป้งร่ำมีเลือดกำเดาไหลอยู่บ่อยๆแต่ไม่คิด ว่าจะร้ายแรงขนาดนี้ คุณหญิงเล่าอีกว่าหมอเพิ่งบอกเธอวันนี้เองว่าแป้งร่ำไม่ยอมรับการรักษาใดๆ ทั้งสิ้น

"แล้วทำไมคุณไม่ช่วยแป้งร่ำ" เปาตะคอกเสียงดังลั่น คุณหญิงหน้าเศร้าทันที

"แป้งเป็นลูคีเมียระยะสุดท้ายจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน...

ฉัน ดีใจที่สุดเลยที่เธอยังมีชีวิตอยู่เพราะถ้าแป้งรู้คงจะมีความสุขมาก และคงจะมีความสุขมากที่สุดถ้าได้ใช้ช่วงเวลาที่เหลือกับเธอ...ว่าไงเปา เธอพร้อมจะทิ้งความโกรธแค้นทั้งหลายเพื่อไปใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับคนที่ เธอรักแล้วเขาก็รักเธอสุดหัวใจหรือยัง"

เปานิ่งอึ้ง คิดหนักว่าจะทำอย่างไรดี

ooooooo

คุณ หญิงตัดสินใจจะช่วยคู่รักเปากับแป้งร่ำให้สมหวัง   จึงเข้าไปพบพี่ชายที่ห้องทำงานแต่เช้า ขอร้องให้เขาปล่อยทั้งคู่ไป   คุณใหญ่ไม่ยอมอ้างว่าต้องการแก้แค้นให้คุณเล็ก  คุณหญิงหาว่าเขาต้องการแก้แค้นให้ตัวเองมากกว่า แล้วกล่อมคุณใหญ่ให้อภัยเปาเพื่อเป็นกุศลให้น้องชาย

"ถ้าพี่ใหญ่ยัง ไม่หยุด วันหนึ่ง หญิงอาจจะต้องเสียพี่ใหญ่ ไปอีกคน หรือไม่หญิงก็อาจจะต้องจากพี่ใหญ่ไปเหมือนนายเล็ก... หรือมันก็เป็นไปได้ว่าสุดท้ายแล้วรัตตภาคย์ของเราอาจจะไม่เหลือใครแม้แต่คน เดียว" คุณหญิงสีหน้าจริงจัง คุณใหญ่ถึงกับอึ้ง

ชานนท์แอบฟังอยู่ หน้าห้องทำงานได้ยินเต็มสองหู ร้อนใจเหลือเกินว่าถ้าคุณใหญ่เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาจริงๆ เขาจะเสียแป้งร่ำให้เปาไม่ได้เด็ดขาด รีบหลบมุมดักรอคุณหญิง พอเห็นเธอเดินมา เขารีบพุ่งเข้าไปถามทันทีว่าไปเจอเปาที่ไหนมา คุณหญิงนิ่วหน้าแปลกใจว่าชานนท์รู้ได้อย่างไร

"เอ่อ...ต้องขอโทษด้วย บังเอิญเมื่อกี้พี่ได้ยินน้องหญิงพูดกับพี่ใหญ่" ชานนท์โกหกหน้าไม่อาย

"ก็ดีค่ะ...พี่นนท์จะได้ช่วยพูดกับพี่ใหญ่อีกคน เผื่อพี่ใหญ่ จะเห็นด้วยกับหญิง"

"ว่า แต่...ตอนนี้เปาอยู่ที่ไหนครับ" ชานนท์เห็นคุณหญิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัย รีบโกหกว่าที่ถามหาเปาเพราะเป็นห่วง คุณหญิงไม่ติดใจอะไร บอกว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าเปาอยู่ที่ไหน รู้แค่เขาจะเป็นฝ่ายติดต่อเธอเอง ชานนท์มีความหวังขึ้นมาทันที จากนั้น เขากลับไปหาคุณใหญ่เพื่อดูท่าทีว่าคุณใหญ่จะเปลี่ยนใจเรื่องเปาหรือไม่ พอเห็นว่าคุณใหญ่ยังยืนยันคำเดิมว่าไม่มีวันปล่อยเปาเด็ดขาด ชานนท์พอใจมาก

ooooooo

ระบบ ระบือ คุณระเบียบ และเอื้อยคิดถึงและเป็นห่วงแป้งร่ำมาก คุณหญิงเลยอาสาพามาเยี่ยม แต่ละคนมีของฝากติดไม้ติดมือมาให้แป้งร่ำเพื่อเป็นกำลังใจให้เธอหายไวๆ ของฝากจากเอื้อยเป็นผ้าพันคอสีเจ็บเผื่อแป้งร่ำจะได้เปลี่ยนเอาผ้าพันคอผืน เก่าไปซักเสียบ้าง ของระบบกับคุณระเบียบเป็นสายสิญจน์

"นี่ขอรับ...เป็นของดีของมงคล คุณแป้งจะหายวันหายคืน"

"ส่วนของระบือ...ซุปร้อนๆครับ ระบือหัดต้มซุปเอง อาจจะไม่อร่อยเท่ากับของ...เอ่อ...ช่างเถอะครับ แต่ระบือก็ตั้งใจทำสุดฝีมือเลยครับ"

แป้ง ร่ำมองของฝากของทุกคนแล้วอดคิดถึงเปาไม่ได้ ของทั้งสามสิ่งนี้เหมือนที่เปาเคยทำให้เธอทั้งสิ้น แป้งร่ำรับของฝากด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ ขอบใจในน้ำใจของทุกคน เอื้อยยิ้มแฉ่ง

"อย่างนี้คุณแป้งคงได้กลับบ้านเร็วๆนี้แน่ๆเลยใช่ไหมคะ"

แป้งร่ำหลบตา ก่อนจะฝืนยิ้ม "จ้ะ...ก็คงอย่างนั้น"

ระบบ ระบือ เอื้อย และคุณระเบียบต่างส่งเสียงเฮลั่นด้วยความดีใจ มีเพียงคุณหญิงเท่านั้นที่นั่งนิ่งเพราะเธอรู้ความจริง อยู่คนเดียวว่าแป้งร่ำจะไม่ได้กลับบ้าน...

ไม่นานนัก คณะของคุณหญิงพากันกลับไปหมด แป้งร่ำนั่งอยู่บนเตียงคนเดียว  คิดถึงเปาเหลือเกิน  ลูบไล้ผ้าพันคอไหมพรมที่เปาถักให้ด้วยความเศร้าใจ อยู่ๆเลือดหยดใส่หลังมือ แป้งร่ำเอามือเช็ดจมูก มีเลือดเปรอะมือเต็มไปหมด เธอไม่ได้ตกใจอะไร แม้จะทำใจยอมรับสภาพ แต่เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่...

ชา นนท์ไม่ละความพยายาม ยังคงทวงสัญญาเรื่องแป้งร่ำจากคุณใหญ่อยู่ตลอด ครั้งนี้ก็เช่นกัน ชานนท์ตั้งใจว่าเลือกตั้งเสร็จเมื่อไหร่ เขาจะขอแป้งร่ำแต่งงานทันที คุณใหญ่ฟังด้วยสีหน้าเฉยชาไม่พูดอะไรแถมเดินหนีไปดื้อๆ  ชานนท์มองตามไม่พอใจ...

ธณพฟังเปาเล่าเรื่องที่คุณหญิงแนะนำแล้วเห็น ดีด้วย เขาขอให้เปาล้มเลิกความคิดที่จะแก้แค้นคุณใหญ่แล้วเอาเวลาที่เหลืออุทิศให้ แป้งร่ำ เปาโชคดียังมีคนที่เปารักและรักเปารออยู่ ไม่เหมือนเขา ทั้งชีวิตยังไม่เคยรู้จักคำว่าความสุขสมหวังกับคนที่เขารักเลย เปามองธณพอย่างเห็นใจ ธณพตบไหล่เขาเบาๆ

"คิดให้ดีๆ...ว่าชีวิตนี้ นายอยากอุทิศให้ใครกันแน่ ระหว่างคุณใหญ่หรือคุณแป้งร่ำ"

เปาคิดคล้อยตามคำพูดของธณพ

ด้านธณพเองก็อยากวางมือจากเรื่องคุณใหญ่และอยากช่วยเปาให้หลุดพ้นจากเรื่อง นี้เช่นกัน จึงไปหาท่านสุพจน์เพื่อขอถอนตัว ท่านสุพจน์ฉุนขาดใช้มือขวาซึ่งยังพอมีแรง ปัดแก้วน้ำใกล้ตัวตกแตกกระจาย

ลูกน้องคนสนิทของท่านสุพจน์โวยแทนเจ้านายว่า "คุณณพพูดอะไร...ท่านโกรธมากรู้ไหม"

"ผมทราบดีครับท่านว่ามันไม่สมควรที่จะพูดกับท่านแบบนี้"

"รู้ ว่าไม่ควรแล้วมาพูดทำไม...เสียแรงที่ท่านสุพจน์ อุตส่าห์ช่วยไอ้เปานั่นออกจากคุก ไม่อย่างนั้นมันคงโดนไอ้ใหญ่สั่งเก็บกลายเป็นผีเฝ้าคุกไปแล้ว" ลูกน้องท่านสุพจน์ต่อว่าแทนเจ้านายซึ่งยังพูดไม่ได้

"เปาเองก็ยินดี ทำงานตอบแทนท่าน แต่ทั้งผมและเปาก็ทำงานพลาดมาหลายครั้งจนเปาบาดเจ็บยังทำงานให้ท่านไม่ได้ อีกทั้งผมก็ทราบว่าท่านได้หาคนมาช่วยทำงานนี้แล้วด้วย ผมกับเปาจึงอยากจะขอถอนตัวจากนี้เป็นต้นไปครับ"

พูดแล้วธณพอดหวั่นใจไม่ได้เมื่อเห็นสายตาโกรธแค้นของท่านสุพจน์...

จาก นั้นไม่นาน  ขณะคุณหญิงกำลังยืนมองร้านกาแฟที่ตัวเองปลุกปั้นมากับมือต้องปิดตัวลงด้วย ความเสียดาย  ธณพเข้ามาขอคุยธุระด้วย  คุณหญิงนิ่งคิดอยู่อึดใจก่อนจะอนุญาต

"ผม ขอโทษ ในเรื่องไม่ดีที่ผ่านมา...คุณหญิงจะเชื่อผมหรือไม่ก็ตาม แต่ผมคงจะมีแต่ความทุกข์ไปตลอดชีวิตถ้าไม่ได้บอกคุณหญิงว่าเรื่องราวที่เกิด ขึ้นนั้น...มันไม่ได้เกิดจากเจตนาของผม   ตลอดเวลาผมมีแต่ความรักและเทิดทูนคุณหญิงเท่านั้น ไม่เคยคิดร้าย ไม่เคยคิดทำลายคนที่ผมรักเลย แม้แต่นิดเดียว"

คุณหญิงมองอย่างไม่ เชื่อ แต่ก็ยอมอภัยให้เขา "ไม่ใช่ เพราะคำพูดพวกนั้นหรอกนะ แต่เป็นเพราะฉันอยากที่จะให้อภัย เผื่อว่าบุญกุศลครั้งนี้จะทำให้เกิดสิ่งดีๆกับบ้านรัตตภาคย์ของเรา บ้าง...ที่สำคัญ...เผื่อว่าพี่ใหญ่กับเปาจะยอมอภัยให้แก่กัน"

"ครับ...ถึง อย่างนั้นผมก็ต้องขอบคุณที่คุณหญิงยอมให้อภัยผมและผมก็หวังว่าคุณใหญ่กับเปา จะยอมให้อภัยกัน...ผมรบกวนเวลาคุณหญิงมากแล้ว ผมขอตัวก่อน...ลาก่อนนะครับ"

คุณ หญิงนั่งนิ่ง ปล่อยให้ธณพเดินคอตกห่างออกไปเรื่อยๆ สักพัก เธอลุกขึ้นเดินออกไปอีกทางหนึ่งดูราวกับทั้งคู่ ไม่มีวันจะได้กลับพบเจอกันอีก  ทันทีที่ธณพเลี้ยวมุมตึกเจอลูกน้องท่านสุพจน์ยืนขวางอยู่ เล็งปืนเก็บเสียงใส่แล้วเหนี่ยวไกเปรี้ยงๆๆธณพล้มลงจมกองเลือด ลูกน้องท่านสุพจน์เข้ามาดูผลงาน

"ถุย...คิดจะถอนตัวเหรอ...ไอ้ณพ...ไปลงนรกเถอะเอ็ง"

ooooooo

คืนวันเดียวกันนั้น คุณหญิงเดินเข้าบ้านด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ทันใดนั้น มือถือของเธอดังขึ้น ดูหน้าจอ

มือ ถือเห็นเป็นเบอร์ของเปา ดีใจมาก รีบกดรับสายส่งเสียงเรียกเปาลั่น ชานนท์เดินอยู่แถวนั้นชะงัก รีบหลบมุมแอบฟัง เปาขอร้องให้เบาเสียงลงหน่อยเดี๋ยวใครได้ยิน แล้วนัดให้เธอออกไปพบ

"ที่ไหนล่ะ...ตกลง ฉันจะรีบไป"

"เดี๋ยวก่อน...คุณช่วยทำอะไรให้ผมอย่างหนึ่งได้ไหม... เข้าไปในห้องนอนของผม หยิบกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าใต้หมอนติดมาให้ด้วย"

คุณ หญิงทำตามที่เปาขอร้อง แล้วรีบขึ้นรถตรงไปยังจุดนัดพบ โดยไม่ทันสังเกตว่าชานนท์ลอบสะกดรอยตาม แต่โชคดีที่รถของชานนท์เจอคนข้ามถนนตัดหน้า เลยทำให้คลาดกับรถของคุณหญิง...

ใน เวลาต่อมา เปามาพบคุณหญิงตามนัด เธอส่งกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้าให้ เปารีบหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมามองอย่างชื่นใจ ปิดฝาแล้วกอดกระป๋องไว้แน่น คุณหญิงมองออกว่าสิ่งนี้ต้องสำคัญกับเปามาก

"เล่าให้ฉันฟังหน่อยได้ไหม"

เปา มองคุณหญิงอย่างชั่งใจแล้วตัดสินใจเล่าให้ฟังว่า "เราสองคนแลกผ้าเช็ดหน้ากันเมื่อเกือบ 20 ปีที่แล้ว เราสัญญากันว่าพรุ่งนี้จะเอามาแลกคืน แต่เราก็ไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกเลย"

"ทำไมล่ะเปา"

"พ่อ แม่ของเขาถูกเพื่อนรักโกงจนหมดตัว ทำให้เขาต้องย้ายโรงเรียน พ่อแม่ของผมให้ความช่วยเหลือ ต่อมาแม่ของเขาซึ่งป่วยเป็นลูคีเมียก็ตายจากไป และในที่สุดทั้งพ่อของเขาและพ่อแม่ของผมก็ต้องตายด้วยอุบัติเหตุ...ที่จงใจ ให้เกิดขึ้น... ครอบครัวนั้นตามเก็บพวกเรา"

"ใครมันช่างใจร้ายได้ขนาดนี้"

เปาเปิดกระป๋องใส่ผ้าเช็ดหน้า หยิบรูปครอบครัวรัตต

ภาคย์ ที่ยับยู่ยี่เปื้อนเลือดส่งให้ คุณหญิงมองภาพนั้นแล้วตกใจแทบช็อก ปากคอสั่นพึมพำว่านี่ไม่ใช่เรื่องจริงใช่ไหม เปายืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่แสนจะเจ็บปวดทรมานของเขา คุณหญิงปล่อยโฮทันที ขอโทษขอโพยเปาไม่หยุดปาก

"ตอนแรกผมก็ตั้งใจจะทำ ทุกอย่างเพื่อล้างแค้น...แต่คำพูดของคุณทำให้ผมหยุดคิด...พวกคุณไม่มีค่าพอ ที่ผมจะอุทิศชีวิตให้จริงๆ...ผู้หญิงคนนั้นต่างหาก เด็กผู้หญิงคนนั้นที่ผมรอคอย

ที่จะเจอมาทั้งชีวิต"

"อะ...อะไรนะ...เธอหมายความว่า..." คุณหญิงละล่ำละลักถาม

"แป้งร่ำ...คือผู้หญิงที่ผมรอคอย"

คุณ หญิงตะลึง คาดไม่ถึงว่าครอบครัวแป้งร่ำก็โดนครอบครัวของเธอทำร้ายเช่นกัน เธอฟูมฟายอย่างหนัก อยากรับผิดชอบแทนครอบครัวตัวเอง ขอให้เปาฆ่าเธอชดใช้ความผิด เปาส่ายหน้า

"ผมรู้ว่านับจากวันนี้ คุณก็คงต้องอยู่อย่างรู้สึกผิดไปตลอด...แค่นี้มันก็เจ็บปวดพอแล้ว ส่วนพี่ชายคุณ ผมเชื่อว่าในที่สุด เขาก็จะต้องมีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุขจากการที่เขาได้ทำร้ายใครต่อใครมา ทั้งชีวิต...ช่วยพาแป้งร่ำไปเจอผมได้ไหม... ผมจะพาแป้งร่ำไปด้วยกัน" เปาขอร้องคุณหญิงสีหน้าจริงจัง

ooooooo

เนื่องจากสะกดรอยตาม รถคุณหญิงไม่ทัน ชานนท์ เลยตัดสินใจกลับมารอเธอที่บ้านรัตตภาคย์  รออยู่นาน   สองนานด้วยความกระวนกระวายใจกว่าคุณหญิงจะกลับ  ชานนท์อยากจะเค้นคอถามเธอเรื่องเปาแต่ก็ไม่กล้า  ได้แต่ตะล่อมถามว่าเปาติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

เปาโทร.มาแล้วแต่คุณ หญิงยังไม่มีอารมณ์จะเล่าให้ฟัง วันนี้เธอเหนื่อยมาทั้งวัน ขอตัวไปพักผ่อน พรุ่งนี้จะเล่าให้ฟัง คุณหญิงพูดจบ จ้ำพรวดๆเข้าตึกใหญ่ ชานนท์จำใจต้องกลับไปมือเปล่า...

คุณหญิงตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องช่วย เปากับแป้งร่ำให้ได้ คืนนั้น เธอตัดสินใจมาพบพี่ชายที่ห้องทำงานของเขา ถามอย่างตรงไปตรงมาว่าเคยรู้เรื่องครอบครัวแป้งร่ำบ้างไหม คุณใหญ่ ชักสีหน้าไม่พอใจ

"พี่ใหญ่ทราบใช่ไหมคะ...เพราะครอบครัวเราทำร้าย ครอบครัวแป้ง   พี่ใหญ่ถึงพยายามทำดีกับแป้งร่ำมาโดยตลอดใช่ไหมคะ...แล้วพี่ใหญ่ทราบเรื่อง ครอบครัวเปาบ้างไหมคะ"

คุณใหญ่ได้ยินชื่อเปาก็ของขึ้นทันที "ทำไม?...ไอ้เปามันทำไม?"

"เปาไม่ได้ทำอะไรหรอกค่ะ...ครอบครัวเราต่างหากที่ทำร้ายครอบครัวเปาเหมือนกับที่ทำกับแป้ง"

"ไม่จริง...น้องหญิงเอาอะไรมาพูด"

"เรื่อง จริงไงคะ...หญิงกำลังพูดเรื่องจริง...ส่วนเรื่องนายเล็กโดนยิงก็ไม่ใช่ฝีมือ เปา เพราะเขายังบาดเจ็บอยู่...เชื่อหญิงเถอะค่ะ...เลิกแล้วต่อกันเถอะนะคะพี่ ใหญ่ แค่นี้ก็ไม่รู้ว่าพวกเราต้องชดใช้เวรกรรมกันไปอีกนานแค่ไหนแล้ว...ที่สำคัญ นึกเสียว่าเห็นแก่แป้ง ปล่อยให้แป้งได้มีความสุขจริงๆสักครั้งในชีวิต...ก่อนที่แป้งจะต้องจากพวก เราไป...แป้งป่วยหนักค่ะ

พี่ใหญ่...แป้งเป็นลูคีเมีย"

คุณหญิงกลั้นน้ำตาไม่อยู่ ร้องไห้โฮ คุณใหญ่ตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

ooooooo

คุณ ใหญ่ชวนคุณหญิงไปเยี่ยมแป้งร่ำแต่เช้า คุณระเบียบนั่งฟุบหลับอยู่ข้างๆเตียงแป้งร่ำ งัวเงียลืมตาขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงประตูห้องเปิด แต่ต้องหายง่วงเป็นปลิดทิ้งที่เห็นคุณใหญ่ยืนอยู่กับคุณหญิง

คุณระเบียบลุกพรวด "เบียบไม่ทราบว่าคุณใหญ่จะมา..."

คุณ ใหญ่รีบปรามคุณระเบียบว่าเบาเสียงลงหน่อย เดี๋ยวแป้งร่ำตื่น คุณระเบียบเงียบเสียงทันที คุณใหญ่เห็นตามเนื้อตัวแป้งร่ำมีรอยช้ำเป็นจ้ำๆแล้วสงสารจับใจ คุณระเบียบรีบรายงานอาการป่วยของแป้งร่ำ

"คุณแป้งกินอะไรไม่ได้เลยค่ะ...เรี่ยวแรงก็ไม่มี อาเจียนก็บ่อย ถามคุณหมอก็ไม่ยอมบอกว่าเป็นอะไร คุณใหญ่ถามคุณหมอทีสิคะ"

คุณ ใหญ่ฟังแล้วใจหาย ลูบผมแป้งร่ำเบาๆสักพัก แป้งร่ำรู้สึกตัวตื่น เห็นคุณใหญ่มาเยี่ยม ขยับจะลุกนั่ง คุณใหญ่รีบบอกว่าไม่ต้องลุก แป้งร่ำพยายามจะยกมือไหว้

"แป้ง...จะทำอะไร" คุณหญิงร้องถามด้วยความเป็นห่วง

"แป้ง...อยากขอโทษ...คุณใหญ่..."

คุณใหญ่อึ้ง พูดอะไรไม่ออก ได้แต่เอื้อมมือไปจับมือ แป้งร่ำไว้

คุณใหญ่เห็นสภาพของแป้งร่ำแล้วตัดสินใจจะปล่อยให้เธอไปกับเปาตามที่คุณหญิง ขอร้อง เขาเรียกชานนท์มาพบและแจ้งการตัดสินใจครั้งนี้ให้รับรู้ ชานนท์ เดือดจัด โวยวายลั่นหาว่าเขาเพี้ยน คุณใหญ่ยืนยันว่าตนเองไม่ได้บ้า ชานนท์ปรี่เข้ามาเกาะโต๊ะทำงานจ้องหน้าคุณใหญ่เขม็ง

"ไม่ได้บ้าหรือ ครับ...เมื่อกี้พี่ใหญ่เพิ่งบอกว่าจะไม่ยกแป้งร่ำให้ผม แต่จะปล่อยคุณแป้งร่ำให้ไอ้เปา...นี่พี่ใหญ่รู้ตัวหรือเปล่าครับว่าพูดอะไร ออกมา"

"แล้วนนท์รู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดจาไม่สุภาพกับพี่" คุณใหญ่จ้องหน้าชานนท์ตอบ

ชา นนท์มองคุณใหญ่อย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ทวงสัญญาที่เคยบอกเขาว่าจะยกแป้งร่ำให้ถ้าเขาหลีกทางไม่ลงเลือกตั้งแข่งกับ คุณใหญ่ และยังบอกให้เขาขายหุ้นในบริษัทของพ่อให้ จนพ่อของเขาเครียดหนัก เส้นเลือดในสมองแตกกลายเป็นอัมพาต คุณใหญ่นั่งนิ่งข่มอารมณ์สุดๆ ชานนท์เห็นคุณใหญ่ เอาแต่นั่งเฉยๆยิ่งโกรธ พูดเสียงกร้าวใส่อย่างไม่เกรงกลัว

"แล้วพี่ใหญ่ก็ลืมไปแล้วหรือครับ ว่าพี่ใหญ่เคยโกรธ เคยเกลียด เคยแค้นไอ้เปาขนาดไหน...พี่ใหญ่ลืมไปแล้วหรือที่พี่ใหญ่บอกว่าอยากจะฆ่ามัน ด้วยมือของพี่ใหญ่เอง...พี่ใหญ่ ความจำเสื่อมไปแล้วใช่ไหม?"

คุณใหญ่ ไม่พอใจ ลุกพรวดตบโต๊ะดังปัง ตะคอกใส่หน้าชานนท์ว่าหุบปากได้แล้ว ทั้งสองคนยืนประจันหน้ากันอย่างไม่มี ใครยอมใคร คุณใหญ่หยิบมีดตัดจดหมายขึ้นมาชี้หน้าชานนท์

"ทำไมฉันจะจำไม่ ได้...ฉันจำได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่นายพูดมา...ว่าแต่นายเถอะ ความจำเสื่อมใช่ไหมถึงลืมไปแล้วว่าฉันไม่เคยบังคับอะไรนายเลยสักนิด นายเป็นคนยอมรับเงื่อนไขทุกอย่างเองต่างหาก"

"แล้วไงครับ...แล้วจู่ๆ พี่ใหญ่ก็จะมาเบี้ยวหน้าตาเฉยไม่ยกคุณแป้งร่ำให้ผมเสียอย่างนั้น ผมไม่ใช่เด็กอมมือที่พี่ใหญ่จะมาหลอกได้ง่ายๆ ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมยอมทำตามที่พี่ใหญ่ ต้องการก็เพื่อคุณแป้งร่ำคนเดียวเท่านั้น...จนถึงขนาดนี้แล้วยังคิดจะเอา เรื่องไอ้เปามาหลอกผม คิดว่าผมจะเชื่อหรือ...ที่แท้พี่ใหญ่ ก็อยากจะเก็บคุณแป้งร่ำเอาไว้เองใช่ไหม?" ชานนท์ขบกรามแน่น

คุณใหญ่โกรธควันแทบออกหู เอามีดตัดจดหมายชี้หน้าชานนท์อีกครั้ง

"ถึงฉันจะยกแป้งร่ำให้นาย...แต่ชาตินี้นายก็ไม่มีวันได้แป้งร่ำไปอยู่ดี"

คุณใหญ่ตบมีดลงบนโต๊ะ เดินออกจากห้อง ชานนท์หยิบมีดตัดจดหมายขึ้นมามองอย่างเจ็บแค้นใจ

"ไอ้ใหญ่...แกรู้จักฉันน้อยไป"

ชา นนท์ฉุกคิดถึงคำพูดของศจีที่เคยบอกไว้ว่าถ้าเขาอยากได้แป้งร่ำต้องกำจัดคุณ ใหญ่ให้ได้เสียก่อน ชานนท์ข่มความโกรธแค้น คิดหาทางกำจัดคุณใหญ่...

หลัง จากคุณหญิงนัดแนะกับแป้งร่ำแล้ว รีบกลับบ้านมาเก็บของใช้จำเป็นของแป้งร่ำใส่กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก ขณะเธอเดินไปขึ้นรถ ชานนท์ปรี่เข้ามาถามว่าจะไปไหน คุณหญิงอึกๆอักๆ

"เอ่อ...จะไปออกกำลังกายน่ะค่ะ...หญิงไปก่อนนะคะพี่นนท์"

คุณหญิงว่าแล้ววิ่งปรู๊ดออกไปทันที ชานนท์มองตามสงสัยท่าทางมีพิรุธของเธอ

ooooooo

ใน เวลาต่อมา คุณหญิงกับคุณระเบียบช่วยกันแต่งตัวให้แป้งร่ำ  ซึ่งนั่งพิงหัวเตียงสีหน้าเปื้อนยิ้ม คุณระเบียบถามคุณหญิงว่านึกอย่างไรถึงจะพาแป้งร่ำไปเที่ยว

"อ้าว แหม...คุณระเบียบก็...แป้งอยู่แต่ในโรงพยาบาลมาตั้งนานแล้ว ใจคอจะไม่ให้ออกไปดูโลกภายนอกบ้างหรือคะ" คุณหญิงพูดไปพลางปัดแก้มให้แป้งร่ำไปด้วย

"โธ่...คุณหญิงขา เบียบอยากให้คุณแป้งกลับบ้านไปอยู่ กับเบียบเร็วๆเสียด้วยซ้ำค่ะ...ว่าแต่คุณหมอยอมให้คุณแป้งออกไปได้แล้วหรือคะ"

คุณ หญิงพยักหน้าแล้วแต่งหน้าให้แป้งร่ำจนเสร็จ ยื่นกระจกเงาบานเล็กๆให้ส่องดูว่าฝีมือแต่งหน้าของเธอใช้ได้ไหม แป้งร่ำส่องกระจกดูแล้วยิ้ม ขอบคุณคุณหญิงสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง คุณหญิงกล้ำกลืนน้ำตาไว้ ไม่อยากให้คุณระเบียบรู้ คุณระเบียบนึกขึ้นได้ถามว่า

"จริงสิคะ...ตกลงคุณหญิงจะพาคุณแป้งร่ำไปเที่ยวที่ไหนหรือคะ?"

แป้งร่ำมองหน้าคุณหญิง สองสาวไม่รู้จะตอบอย่างไรดีได้แต่ยิ้มๆ...จากนั้นคุณหญิงพาแป้งร่ำมานั่งรอเปาที่ชานชาลาสถานีรถไฟก่อนเวลานัด

"เดี๋ยวเปาก็จะมารับแป้งแล้วนะ...ดีใจไหม"

แป้งร่ำพยักหน้ายิ้มอย่างมีความสุข จับมือคุณหญิงมากุมไว้ "ขอบคุณนะคะคุณหญิง"

"เอา อีกแล้ว...ขอบคุณอยู่นั่นแหละแป้งเนี่ย...มันคงเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่หญิง จะทำให้แป้งได้...หญิงขอโทษแป้งจริงๆนะกับ...ทุกสิ่งที่ผ่านมา"

"คุณหญิงคะ...คุณใหญ่ คุณหญิง และก็...คุณเล็กมีพระคุณต่อแป้ง...แป้งเสียอีก...ที่ไม่เคยทำ...ประโยชน์อะไรให้ใครเลย"

คุณหญิงอึ้ง น้ำตาคลอเบ้า "แป้ง...หญิงจะคิดถึงแป้งตลอดไปนะ"

"ค่ะ...แป้งก็จะคิดถึงคุณหญิง...ไปจนวันตาย"

คุณหญิงร้องไห้โฮ โผกอดแป้งร่ำแน่น แป้งร่ำกอดเธอตอบเช่นกัน

ooooooo

ขณะ เดียวกัน ที่ห้องทำงานของคุณใหญ่ ประมุขบ้านรัตตภาคย์หมุนมีดตัดจดหมายในมือเล่น แต่ใจลอยคิดถึงแป้งร่ำ ภาพดีๆระหว่างเขากับเธอผุดขึ้นมาในความคิดคำนึงของคุณใหญ่ ทำให้รู้สึกหึงหวงแป้งร่ำขึ้นมาอีกครั้ง กระแทกมีดตัดจดหมายลงกับโต๊ะทำงาน แล้วพรวดพราดออกจากห้อง

สักพัก ชานนท์เข้ามาคว้ามีดเล่มนั้นไป เขาวางแผนกับปุ๊ลูกน้องของท่านสุพจน์ไว้แล้วตั้งแต่วันที่คุณใหญ่เบี้ยว สัญญา ปุ๊จะใช้มีดตัดหมายเล่มนี้สังหารเปาแล้วโยนความผิดให้คุณใหญ่ ยิงกระสุนนัดเดียวได้นกสองตัว เมื่อกำจัดคุณใหญ่ พ้นทางแล้ว แป้งร่ำก็จะเป็นของชานนท์แต่เพียงผู้เดียว...

เปาแวะเอาดอกไม้มาเคารพอัฐิพ่อกับแม่ของเขา ขอโทษท่านทั้งสองที่ไม่ได้ทำตามที่ให้สัญญาไว้

"แต่ อีกใจ ผมก็คิดว่าพ่อแม่อาจจะเห็นด้วยกับการตัดสินใจของผม...ผมตัดสินใจถูกต้องแล้ว ใช่ไหมครับ? เปาจ้องรูปถ่ายพ่อกับแม่หน้าเจดีย์เก็บอัฐิ จังหวะนั้นมีลมพัดผ่านเบาๆราวกับท่านรับรู้ เปาแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้า รู้สึกดีจริงๆ

คุณหญิงมองนาฬิกาข้อมือเห็นใกล้เวลานัด บอกแป้งร่ำว่าขอตัวกลับก่อน อ้างว่าไม่ต้องการเห็นภาพคนที่เธอรักสองคนเดินจากไป หวังว่าแป้งร่ำคงไม่คิดว่าเธอเห็นแก่ตัว แป้งร่ำเข้าใจความรู้สึกของคุณหญิง ยื่นมือให้ คุณหญิงโผกอดเธอแทน แล้วร้องไห้

"มีความสุขมากๆนะจ๊ะแป้ง...ขอให้แป้งกับเปามีความสุขที่สุด"

แป้งร่ำขอบคุณคุณหญิงอีกครั้ง มองตามเธอเดินจากไปโดยไม่รู้ว่านี่เป็นการร่ำลากันครั้งสุดท้าย...

เวลา ผ่านไป แป้งร่ำชักเป็นกังวล กวาดตามองหาเปาไปทั่วบริเวณว่างเปล่าของชานชาลา ยังไม่เห็นเปามาสักที หันไปหยิบผ้าพันคอที่เปาถักให้ขึ้นมากอด พอหันกลับมาอีกที เห็นเปาเดินเข้ามาจากอีกมุมหนึ่งไกลๆ น้ำตาแห่งความปีติคลอเบ้า เปาหยุดมองหญิงคนรักที่เขารอมาทั้งชีวิตอย่างมีความสุขเช่นกัน

แป้ง ร่ำค่อยๆลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนแรง สายตาจับจ้องเปาตลอด ทันใดนั้น รถไฟแล่นมาเทียบชานชาลา ผู้โดยสารลงจากรถไฟเดินกันขวักไขว่ แป้งร่ำและเปาถูกฝูงชนบดบังต่างชะเง้อมองหากันและกัน

อีกมุมหนึ่ง หน้าสถานีรถไฟ คุณใหญ่กำลังจะวิ่งข้ามถนน แต่ต้องชะงักฝีเท้าเพราะรถแล่นมาเร็ว แถมบีบแตรใส่ดังลั่น คุณใหญ่โมโหหันไปตะโกนด่าไล่หลัง

"ไอ้บ้าเอ๊ย..."

อารามรีบร้อนคุณใหญ่ข้ามถนนโดยไม่ทันมองรถอีกคันที่แล่นตามมาจึงโดนเฉี่ยวกระเด็น คุณใหญ่พยายามยันตัว

ลุกขึ้น กัดฟันเดินกะเผลกๆตรงไปยังชานชาลา...

ooooooo

เปา เดินแหวกฝูงชนเพื่อมาหาแป้งร่ำด้วยรอยยิ้ม สายตาคอยจับจ้องที่หญิงคนรักซึ่งตอนนี้เห็นอยู่ไม่ไกล แต่แล้วเขากลับรู้สึกผิดปกติ เหลือบเห็นปุ๊ลูกน้องของท่านสุพจน์เดินปะปนมากับผู้โดยสารเบื้องหน้าและ กำลังจะเดินสวนกับเขา พลันมีเสียงแป้งร่ำตะโกนเรียกเปาดังขึ้น

เปาละ สายตาจากปุ๊มองไปยังทิศทางที่แป้งร่ำอยู่ ปุ๊อาศัยจังหวะนั้น เสียบมีดเข้าท้องเปามิดด้าม เปาสะดุ้งเฮือกสีหน้าเจ็บปวด แป้งร่ำถูกกลุ่มผู้โดยสารบังสายตา มองไม่เห็นเปาเลยเดินมาหา ปุ๊แทงเปาซ้ำอีกครั้ง ชานนท์มองอยู่อีกมุมหนึ่งสีหน้าเหี้ยม

จากนั้น ปุ๊ควักมีดตัดจดหมายของคุณใหญ่ออกมา ล็อกคอเปามาใกล้ๆ ปักมีดตัดจดหมายเล่มนั้นกลางหลัง เปาสะดุ้งสุดตัวก่อนจะทรุดลงกับพื้น ปุ๊โยนมีดตัดจดหมายไว้ข้างๆเปาตามแผน แล้วผละจากไปอย่างเลือดเย็น เดินปะปนไปกับผู้โดยสารชุดสุดท้าย ทันทีที่ชานชาลาว่างเปล่า ภาพเปานอนจมกองเลือดปรากฏให้เห็น แป้งร่ำตกใจแทบช็อก ถลาเข้าไปประคองชายคนรัก น้ำตาเอ่อ ทำอะไรไม่ถูก

"เปา...นายต้องไม่เป็นอะไรๆ..."

แป้ง ร่ำร้องตะโกนขอความช่วยเหลือลั่น แต่ไม่เห็นใครอยู่แถวนั้นสักคน เธอพยายามประคองเปาลุกขึ้น บอกให้ เขาอดทนอีกหน่อย เดี๋ยวเธอจะพาไปหาหมอ เปาไม่พูดอะไร ชูผ้าเช็ดหน้าสองผืนที่มีอักษรตัวพีอยู่ที่มุมผ้าให้หญิงสาว แป้งร่ำคว้าผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนขึ้นมาคลี่ดูถึงกับตะลึง จำได้ทันที หันมองหน้าเปาซึ่งเป็นคนรักคนแรกที่เธอเฝ้ารอคอยมานานแสนนาน เปามองแป้งร่ำด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรัก

"ผมไม่เคยรักใคร...นอกจากคุณ...คนเดียว..."

แป้งร่ำร้องไห้โฮทั้งเสียใจและดีใจสุดๆในเวลาเดียวกัน

"ทำไมเธอไม่บอกฉัน...ทำไมเธอไม่เคยบอกฉัน"

"ผม...ขอ...โทษ...ที่พา...คุณ...ออกไป...ไม่ได้" เสียงเปาขาดเป็นห้วงๆ

"ทำไม จะไม่ได้...เราจะไปด้วยกัน เราจะไปอยู่ด้วยกัน ฉันจะพานายไปหาหมอ...เดี๋ยวนายก็หาย...เปา...เดี๋ยวนายก็หาย" แป้งร่ำพูดราวกับจะปลอบใจตัวเอง

"คุณ...รักผม...ไหม"

"ชีวิตนี้ฉันไม่เคยรักใคร...นอกจากนายคนเดียว"

เปา มีความสุขที่สุด ค่อยๆเอื้อมมือประคองหน้าแป้งร่ำ หอมแก้มเธอเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากไปในอ้อมกอดของหญิงที่เขารักสุดหัวใจ เหมือนฟ้าถล่มตรงหน้า แป้งร่ำกรีดร้องเรียกเปาลั่นกอดเขาไว้แนบอกร้องไห้ปิ่มว่าจะขาดใจ คร่ำครวญอย่างน่าเวทนา

"เปา...นายทิ้งฉันไปไม่ได้...นายสัญญากับฉัน ว่าเราจะไปด้วยกัน" แป้งร่ำเสียใจอย่างหนักจนกลายเป็นความโกรธเกรี้ยว "ใคร?...ใครมันใจร้ายทำกับนายแบบนี้"

ระหว่างนั้น คุณใหญ่เดินกะโผลกกะเผลกเข้ามาหยุดมอง เห็นสภาพเปาแล้วสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น แป้งร่ำหยุดกึกที่เห็นคุณใหญ่ เหลือบมองมีดตัดจดหมายของเขาตกอยู่ข้างๆ เปา เข้าใจผิดคิดว่าเป็นฝีมือเขา

"คุณใหญ่...คุณจะใจร้ายไปถึงไหน"

คุณ ใหญ่งงที่โดนแป้งร่ำต่อว่า เดินลากขาเข้าไปใกล้ๆ พอเห็นมีดตัดจดหมายของตัวเองหล่นอยู่ข้างๆเปา เขาถึงบางอ้อทันที พยายามอธิบายว่าไม่ใช่เขา แป้งร่ำไม่ฟังคว้ามีดตัดจดหมายขึ้นมาชี้หน้า สั่งให้คุณใหญ่หยุดอยู่ตรงนั้น อย่าเข้ามา

"แป้ง...ไม่ใช่ฉัน"

"คุณ ใจร้าย...ฟังเอาไว้นะ ตลอดเวลาที่ผ่านมา แป้งไม่เคยรักคุณเลย...ไม่เคยรักใครทั้งนั้น นอกจากเปาคนเดียว คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะได้หัวใจแป้งงั้นหรือ แป้งเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าคุณจะได้แต่ร่างกายแป้งไปเท่านั้น...เอาแต่ร่างกาย ของแป้งไปแล้วกันนะคะคุณใหญ่...ขอให้ชีวิตคุณมีแต่ความ ทุกข์ตลอดไป"

แป้ง ร่ำแช่งจบเงื้อมีดตัดจดหมายขึ้นสุดแขนแล้วปักอกด้านซ้ายตัวเองเต็มแรง คุณใหญ่ตกใจร้องเรียกแป้งร่ำลั่น ชานนท์ถึงกับทรุดลงกับพื้นอย่างคนหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่าง คุณใหญ่เองก็มีสภาพไม่ต่างจากชานนท์

แป้งร่ำซึ่งตัดสินใจปลิดชีพตัว เองเพื่อตามไปอยู่กับผู้ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ร่างของเธอที่จวนเจียนจะสิ้นลมโผเข้าซบร่างไร้วิญญาณของเปาที่อยู่ในอ้อมแขน เธอ...และเฮือกสุดท้าย ก่อนจะหมดลมหายใจตามเปาไปอีกคน เธอเห็นภาพตัวเอง และเปาในวัยเด็กที่ต่างก็เคยให้สัญญากันไว้ด้วยรอยยิ้มว่า

"พรุ่งนี้นะ...พรุ่งนี้"

ooooooo


-อวสาน-


ขอขอบคุณเนื้อหาข่าว คุณภาพดี โดย: หนังสือไทยรัฐ




หากถูกใจช่วยกด Like เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะค๊าาาา





ร่วมแสดงความคิดเห็น

ZONEZEED.COM ควมบันเทิงไม่เคยหลับไหล แหล่งรวมความบันเทิงบนโลกออนไล์
เว็บไซต์ โซนซี๊ด.คอม เป็นเว็บไซต์รวบรวมความบันเทิงออนไลน์ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความบันเทิงเยอะแยะมากมาย หลากหลายหมวดหมู่ หลายเรื่อง
หากเรื่องในหัวข้อใดมีส่วนพาดพิงหรือละเมิดลิขสิทธิ์ทำให้เกิดความเสียหายกรุณาแจ้งมาที่ zonezeed(แอ๊ด)windowslive.com เพื่อที่จะลบข้อมูลหรือแก้ไขให้ถูกต้อง

Copy right © 2009-2012 ZoneZeed.com is version 3.0 All right reserved. Website design by ZoneZeed.com
Best viewed with IE 6.0 or above | Opera | Firefox browser 1024 x 768 resolutions. เข้าสู่ระบบ