ออนไลน์ 1,914  คน     ค้นหาด่วน:  

มายาสีมุกย้อนหลัง ตอนที่2 (30 มีนาคม 2556)

มายาสีมุกย้อนหลัง ตอนที่2 (30 มีนาคม 2556)
อัพเดท : 01 เมษายน 2556,13:04
อ่าน : 17,164
หมวดหมู่ : ดูละครย้อนหลัง (แยกตามตอน)






มายาสีมุก ตอนที่ 2
       
       ชายสองคนอุ้มไข่มุกที่โดนถุงผ้าคลุมหัวออกมา ไข่มุกดิ้นพลิกข้อมือสะบัดสุดแรงจนหลุด แต่อีกคนยังจับไว้อยู่ ไข่มุกรีบดึงถุงที่คลุมหัวออก
       
       “เฮ้ย...พวกแกมาจับชั้นทำไม ปล่อยนะ บอกให้ปล่อย”
       คนร้ายอีกคนรัดตัวไข่มุกแรงขึ้น
       “ขึ้นรถ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว อย่าฤทธิ์มาก”
       คนร้ายช่วยกันรวบตัวไข่มุก อีกคนรวบมือไข่มุกไว้ด้านหลัง แล้วบิดข้อมือ ไข่มุกเจ็บจนร้อง
       “โอ้ย เจ็บนะ จะทำอะไรกันนี่ ปล่อยชั้น”
       คนร้ายอีกคนรีบเอามืออุดปาก เอาถุงคลุมหัวอย่างเร็ว
       “แหกปากเสียงดังดีนัก ขึ้นรถ ไป”
       ไข่มุกโดนมือปิดปากไว้ และถูกคนร้ายลากตัวจับยัดเข้าไปในรถตู้อย่างทุลักทุเล รถขับออกไป
       
       คีรินทร์ขับรถกลับบ้านเหลือบมองเห็นถุงที่ไข่มุกลืมไว้ก็หยิบมาดูแล้วส่ายหน้า
       “ขี้ลืมอีกต่างหาก ค่อยเอามาให้วันหลังดีกว่า”
       คีรินทร์ที่ทำท่าเหมือนจะวกรถกลับ แต่เปลี่ยนใจขับรถกลับบ้าน
       
       ไข่มุกที่โดนถุงคลุมหัว ร้องโวยวายอยู่ในรถ ชายอีกคนที่นั่งใกล้พยายามรวบมือมัดด้วยเชือก
       “อย่าดิ้นสิวะ อยากโดนอัดหรือไง”
       “ชั้นหายใจไม่ออก เอาถุงออกก่อน เดี๋ยวตายไป พวกแกทำไง”
       “เอาไงดีลูกพี่”
       “ลูกไม้ตื้นๆ อย่าไปสน”
       ไข่มุกทำเป็นไอจะตาย พูดติดขัด
       “ชั้นเป็น...โรคหืดหอบ...หาย...ใจ ไม่ออกแล้ว...จะตายแล้ว”
       “ท่าอาการมันหนักนะ ทำไงดีถ้ามันตาย”
       ชายคนขับชักอารมณ์เสีย
       “ตายไม่ได้ ตายก็อดเงินสิวะ เอ็งรีบมัดเร็วเข้า เสร็จแล้วค่อยเอาถุงคลุมหัวมันออก”
       คนร้ายรีบมัดไข่มุก ไข่มุกทำเสียงแห้ง ไอจะเป็นจะตายแล้วแกล้งนิ่งสลบ คนร้ายหน้าเสียเขย่าตัวไข่มุก
       “เฮ้ย นิ่งไปแล้ว เอาไงดีพี่”
       คนร้ายยังมัดมือไข่มุกไม่เสร็จ เอื้อมมือมาดึงถุงผ้าที่คลุมไข่มุกออก ไข่มุกฉวยจังหวะนั้นเบี่ยงตัวแล้วถีบคนร้ายจนกระเด็น หัวชนผนังรถจนมึน ชายคนขับหันมามอง รถเซไปเซมา สุดท้ายก็หยุดรถข้างทางจะลงมาช่วยจับไข่มุกเปิดประตูรถ พอดีจังหวะคนขับรถเปิดประตูรถ ทั้งคู่ประจันหน้ากัน ชายคนขับยิ้มเหี้ยม รวบสองมือ ไข่มุกหลบอย่างว่องไว
       “จะหนีไปไหน พูดดีๆ ไม่เชื่อใช่มั๊ย” ชายคนขับเงื้อหมัดจะชกที่ท้อง ไข่มุกปัดมือแล้วถีบเต็มเท้าเข้าเต็มอก ล้มลงพื้นหงายหลัง “โอ้ย หลังข้า”
       ไข่มุกหน้าเสีย
       “เอ้ย ผิดคิว โทษทีไม่ได้ตั้งใจ...แต่ ไปก่อนนะ”
       ไข่มุกวิ่งหนีไปทางบ้านชลลดา คนร้ายทั้งสองคนวิ่งตาม
       
       ไข่มุกวิ่งกระหืดกระหอบหันไปดูเห็นคนร้ายสองคนวิ่งตามไม่ห่าง ไข่มุกจึงวิ่งไปบ่นไป
       “โดนจับแต่งแล้วยังโดนจับตัวอีก ซวยชะมัด”
       ไข่มุกวิ่งมาถึงหน้าบ้านชลลดา ไข่มุกหยุดกะทันหัน ยืนตัวโค้งหายใจเหนื่อยหอบ คนร้ายวิ่งตามมาทันยืนล้อมไข่มุก เห็นท่าจะเข้าใส่ ไข่มุกยกมือห้ามไว้
       “เฮ้ย เดี๋ยวๆ ก่อนคิวบู๊คุยกันนิด ถามจริงมาจับชั้นทำไม ไปทำอะไรให้ ชั้นไม่รู้เรื่องอะไรด้วยเลย”
       “ไม่ต้องพูดมาก เขาให้มาจับก็ไปดีๆ ไม่งั้นเอ็งจะเจ็บตัว”
       “แล้วใครที่สั่งมาให้จับ ผิดตัวป่าว ชั้นไม่เคยมีเรื่องกับใครนะ”
       คนร้ายกระโดดตะครุบตัว ไข่มุกหลบอย่างไว คนร้ายอีกคนตามเข้ามาจะชกท้อง ไข่มุกปัดมือ แล้วกระโดดตีลังกากลับหลังหัน 2 รอบ ไปยืนอีกมุม
       “เฮ้ย อย่างกะหนังจีน ทำได้ไง”
       ไข่มุกมองเห็นต้นไม้ข้างรั้วบ้าน แต่ต้นสูงพอควร ทำหน้าไม่แน่ใจ
       “สูงชะมัด” ไข่มุกมองสองคนร้ายที่เดินรุกเข้ามา “เอาไงดีเรา”
       คนร้ายกระโจนเข้าหาตัว ไข่มุกใช้วิชาคิวบู๊ วิ่งขึ้นต้นไม้ไปตามกิ่งก้านต่างๆ อย่างว่องไว พอขึ้นไปสูงขึ้นมือกลับลื่น ก้าวพลาด หล่นจากกิ่งบนมากิ่งล่าง ก้นกระแทกกิ่งไม้แต่มือฉวยอีกกิ่งไว้ได้ทัน ตัวจึงห้อยต่องแต่ง มองสูงลงมาที่พื้นอย่างเสียว
       “เฮ้ย เกือบเดี้ยงแล้วเรา”
       คนร้ายมองตาม
       “ปีนสิวะ เร็วเข้า ดึงมันลงมา”
       “ปีนเร็วเป็นลิง จะทันได้ไงพี่”
       ไข่มุกม้วนตัวกลับ จับกิ่งไม้ไว้แน่น โดดข้ามประตูรั้วเข้าไปในบริเวณบ้านได้ ร้องตะโกนให้คนช่วย
       “ช่วยด้วย ขโมย ตำรวจมาแล้ว...ช่วยด้วย”
       คนร้ายหันซ้ายขวาแล้วรีบหนี ไข่มุกมองตามแล้วถอนหายใจโล่งอก มองอย่างตกใจและตื่นกลัว
       ทางด้านคีรินทร์เมื่อเข้ามาในห้องก็เจอนุชนารถนั่งหน้าเศร้า แต่แววตาเอาเรื่องในที คีรินทร์เห็นหน้าก็นึกรู้แต่ทำไม่สนใจ
       “ต่อไป นุชคงไม่มีความหมาย ไม่สำคัญอะไรกับคุณอีกแล้ว ฮึบอกว่าแต่งเพราะคุณมณีกับคุณเขมทัตสั่ง แต่ที่เห็นวันนี้ มันไม่ได้เป็นอย่างนั้นเลย ท่าทางคุณไม่เหมือนคนจำใจสักนิด มีแต่เอาใจผู้หญิงคนนั้นไม่ว่า”
       “ผมก็ไม่ได้อะไรนักหนา แต่เขาเป็นลูกของเพื่อนรักพ่อ ถ้าไม่สนใจ เดี๋ยวพ่อก็จะว่าผมไม่ดูแลเขา นุชคิดมาก”
       “นุชไม่ได้ตาบอดนะคะ เห็นตลอด เห็นหมดทุกอย่าง”
       คีรินทร์พยายามตัดบท
       “ไม่เอาน่า เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่”
       “เห็นคุณไปอี๋อ๋อกับแม่นั้น ไม่รู้นุชจะทนได้นานแค่ไหน”
       “คุณไม่เห็นต้องทน ก็อย่าไปรับรู้ อย่าไปเห็นซะ อย่าทำให้มีปัญหาไม่ใช่เรื่องใหญ่นะนุชจ๋า ดึกแล้วไปนอนเถอะ”
       “ไม่ใหญ่สำหรับคุณ แต่มันใหญ่สำหรับนุช” นุชนารถสูดลมกลั้นใจพูด “แต่เพื่อคุณนุชจะพยายามไม่คิดมาก ตามที่คุณรินทร์บอก แต่...ขออะไรอย่างนึงได้ไหมคะ”
       
       คีรินทร์มองหน้านุชนารถด้วยความสงสัย
วันต่อมาชลลดาสบตากับภัททิมาอย่างแปลกใจ ย้อนถามไข่มุกที่ยังมีสีหน้าไม่สบายใจ
       
       “เกิดเรื่องหน้าบ้านชั้นเลยเนี่ยนะ”
       “ค่ะ หนูตะโกนเรียกให้คนช่วยแทบตาย ไม่มีใครได้ยินสักคน”
       “แกพกความซวยมาเยือนบ้านชั้นแล้วสิ เมื่อก่อนไม่เห็นเคยมี”
       ภัททิมามองไข่มุกอย่างเหยียดๆ
       “เจ้าหนี้แกหรือของแม่แกป่าว ยี้ อุ้มกันแบบนี้เลยหรอ”
       ไข่มุกหน้าเสียปฏิเสธ
       “ไม่ใช่แน่ หนูไม่มีศัตรูที่ไหน เจ้าหนี้แม่ก็ไม่โหดแบบนี้ มีโหดสุดก็...” ไข่มุกมองชลลดาแล้วหลบตา ชลลดาเขม่นตาปราม
       “พูดให้ดีนะนังนี่ แต่ถ้าไม่ใช่พวกแก อืม หรืออาจเป็นสาวๆ ของนายคีรินทร์ เท่าที่รู้มา นายนั่นเพลย์บอยไม่ใช่เล่น มีสาวรอบตัวหรือจะคบพวกลูกสาวเจ้าพ่อ น่ากลัว ท่าจะหึงโหด”
       ไข่มุกเหมือนจะเห็นคล้อยตาม
       “ดีนะที่แม่ให้ไข่มุกปลอมเป็นลูกไก่ ไม่งั้นซวยตายชัก โดนอุ้มไป แล้วอาจโดน ปู้ยี่...”
       ไข่มุกทำหน้าเหย่เก
       “ปู้ยำ...โอยหนูว่าแล้วมันต้องจับผิดตัวแน่ ผัวหนูก็ยังไม่มีเหมือนคุณลูกไก่ จะมาโดนปู้ยำแทนคุณลูกไก่ได้ไง ไม่เอา หนูกลัว”
       ภัททิมาหยิกไข่มุก
       “ต๊าย นังบ้า แช่งกันหรอ แกจะแต่งแกก็ต้องโดน ไม่ใช่ชั้นยะแกโดนดีแล้วช่างหัวแก”
       ไข่มุกแทบร้องไห้
       “นี่ขนาดยังไม่แต่ง ยังมีอุ้มจะไปยำ ต่อไปไม่ปาดคอหนูเหรอ แล้วจะทำไงดีละคะคุณผู้หญิง”
       ชลลดาที่เป็นกังวลแต่พูดปัดไป
       “ต้องรีบแต่งให้เร็วสุดจะได้หมดปัญหา เข้าไปอยู่บ้านโน่นแล้วพวกนั้นเขาคงคุ้มหัวแกได้”
       “ยิ่งเข้าก็ยิ่งโดนสิคะ คุณลูกไก่ไม่แต่ง คุณนายก็แต่งแทนแล้วกันบ้านเขารวยมาก หลังใหญ่กว่าบ้านนี้อีก จะได้โขกเขาถนัดๆ หนูลาคะ”
       ไข่มุกไหว้ท่วมหัว คลานเข่าจะหนี แต่ก็ต้องหยุดด้วยเสียงชลลดาเข้ม
       “แกไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น รับค่าสินสอดล่วงหน้ามาแล้ว หน้าตาก็เห็นกันไปแล้ว ห้ามเบี้ยว พวกนี้มันก็แค่ขู่ไม่ทำจริงหรอก”
       ไข่มุกฟังอย่างยังไม่หายกลัว
       “มันขู่แต่หนูเจ็บ ระบมยังไม่หายเลย”
       “เอายาหม่องป้ายก็หาย ทำเรื่องมาก ไปทำงานบ้านได้แล้ว”
       “แต่”
       “อย่านะ อย่าให้ชั้นมีน้ำโห ขืนแกเบี้ยว นังวันดีได้ติดคุกแน่ เอามั้ย”
       ชลลดาจ้องไข่มุกหน้าเหี้ยม ไข่มุกหน้ามุ่ย เดินออกจากห้อง แต่เดินมายังไม่ทันพ้นดีก็ได้ยินภัททิมาคุยกับชลลดา
       “ให้มันแต่งไป แล้วจะหมดเรื่องจริงเหรอแม่ เรื่องนี้มันดูน่ากลัว”
       ไข่มุกจากตาละห้อยกลายเป็นตาค้าง รีบแอบฟังต่อ ชลลดาดูวิตกแต่ไม่ถึงกังวล
       “พวกนั้นมันอาจเอาจริงก็ได้ แต่ไม่เป็นไร อย่างมากนังไข่มุกมันก็ตายแทนไป พวกเราไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว”
       ภัททิมาหัวเราะชอบใจที่มีคนรับเคราะห์แทน ไข่มุกฟังหน้าซีด บอกกับตัวเอง
       “ตายแทน...ใครจะยอม อยู่ไม่ได้แล้วเรา”
       
       คีรินทร์ขับรถเข้ามาในซอยบ้านชลลดาเจอไข่มุกหิ้วถุงใส่เสื้อผ้า เดินเร็วๆ จะสวนออกไปทางปากซอย คีรินทร์รีบจอดรถแล้วเปิดประตูขวางไว้ ไข่มุกหันไปเห็นเป็นคีรินทร์รีบคว้าถุงปิดหน้า ทั้งเบื่อและกลัวที่จะเจอ เร่งฝีเท้า บ่นกับตัวเอง
       “โอ้ย ทำไมซวยตายชัก ชั้นไปทำเวรทำกรรมอะไรนักหนา ชาตินี้ถึงต้องมาเจอ”
       คีรินทร์มองงงในท่าทีไข่มุก
       “เห็นผมทำอย่างกะเห็นผี แล้วนี่จะไปไหน”
       ไข่มุกส่ายหน้าแล้วเดินหนีต่อ ไข่มุกเดินเร็วจนก้นบิดไปบิดมา คีรินทร์หยุดมองอดขำไม่ได้จึงพูดแซว
       “เอ้า ยักซ้าย ยักขวา ยักขวา ยักซ้าย เดินไปก็ยักคิ้วไป”
       ไข่มุกหยุดกึก สีหน้าเจ็บใจแต่ไม่อยากตอแย รีบเอาถุงมาปิดก้นแทน เดินเร็วต่อ หน้ามุ่ยบ่นอุบ
       “คนยิ่งไม่อยากงานเข้าอยู่ เจอหน้าทีไรซวยทุกที”
       คีรินทร์เดินตาม
       “คุณ ลูกไก่ เดี๋ยวสิ รีบไปไหน”
       คีรินทร์คว้ามือไปจับต้นแขน ไข่มุกสะดุ้งยักไหล่หลบ
       “เฮ้ย อย่า กลัวแล้วคะ”
       คีรินทร์ยิ้มขำ
       “กลัวอะไร ดูท่าเข้า เธอนี่แปลกๆ นะ เหมือนผีเข้าผีออก ฟังก่อนสิเดี๋ยว”
       ไข่มุกสาวเท้าจะวิ่ง คีรินทร์เอื้อมจับไหล่ไว้ ไข่มุกสะดุ้งอีก ยักเท้าหนีเหมือนกระโดด ยกมือท่วมหัว ไข่มุกพูดปัดไป เบื่อโดนตอแย
       “ปล่อยชั้นเถอะนะ ไข่...เฮ้ยไก่ เฮ้ยลูกไก่จะไปซื้อของใช้ ตรงนี้เองคุณมีธุระก็ไปที่ชอบที่ชอบ เฮ้ย ไปธุระของคุณเถอะ”
       “วันนี้คุณเพี้ยนป่าว ผมจะพาคุณไปดูผ้า ผ้าปูเตียง เดี๋ยวซื้อผิดซื้อถูกไม่ตรงรสนิยมคุณจะว่าได้ เออ แล้วเราแยกห้องนอนกันดีมั๊ยต่างคนได้ส่วนตัว”
       “ไม่ต้องแยกห้อง แยกกันไปเลยดีกว่า”
       ไข่มุกไม่สน รีบเดินแกมวิ่งไป
       
       “อ้าว วิ่งเลย ถามเรื่องแยกห้องแค่นี้ โกรธเลยหรอ ผู้หญิงเข้าใจยากจริงเว้ย”
ไข่มุกเดินมาเร็วๆ อย่างกลัวตาย และกลัวใครจะมาจับตัวไปอีก ไข่มุกหยุดนั่งที่ป้ายรถเมล์ด้วยอาการหอบเหนื่อย หันมองซ้ายขวาไม่เห็นคีรินทร์ก็ยิ้มดีใจ ถอนใจอย่างโล่งอก
       
       “หายไปแล้ว ค่อยยังชั่ว อย่าได้ตามมาหลอกมาหลอนกันอีกเล้ย” ไข่มุกชะเง้อมองรถเมล์อีกทาง แต่มีคนสะกิด ไม่หันไปมองแต่ก็ปัดมือออก “อะไรเล่า รอรถเมล์อยู่เดี๋ยวขึ้นไม่ทัน”
       ไข่มุกชะเง้อมองรถเมล์ คีรินทร์นั่งติดสะกิดไหล่
       “ลูกไก่”
       ไข่มุกตาตั้ง สะดุ้ง หันมองแล้วลุกหนี
       “ตามมาทำไมอีก ชั้นไปทางนี้ คุณไปทางนั้น หรือทางนู๊น” ไข่มุกหลับตาชี้นิ้วสุดไกล “เลยก็ได้”
       “วันก่อนยังยิ้มแย้มอยู่เลย วันนี้มาไล่เฉย เอาไงกันแน่”
       ไข่มุกสุดจะทนตะโกนเสียงดัง
       “อย่ามายุ่งกับชั้นได้ไหม”
       คนรอรถเมล์หันมามองเป็นตาเดียวกัน คีรินทร์จะจับมือ ไข่มุกปัดมือ คีรินทร์ยื่นมืออีกข้างจะจับก็โดนไข่มุกเบี่ยงตัวหลบ ท่าทางเหมือนคิวบู๊หนังจีน คีรินทร์มองตาโต “เฮ้ย มีงี้ด้วยเหรอ”
       “บอกแล้วไง อย่ายุ่งกับชั้น”
       “เบาๆ ก็ได้ ไม่อายหรือไง คนเยอะแยะ”
       ไข่มุกเริ่มฉุน
       “ถ้าคุณยังไม่เลิกยุ่ง ชั้นจะร้องให้คนช่วย”
       “กล้าร้องจริงอ่ะ”
       “จริง”
       คีรินทร์ทำหน้าหยามๆ
       “แน่จริงก็เอาดิ เอาเลย”
       ไข่มุกมองอย่างแค้นแล้วตะโกน
       “ช่วยด้วยคะ ไอ้โรคจิต” ไข่มุกชี้ที่คีรินทร์ “จะจับชั้นขมขื่น เอ๊ย ข่มขืน ช่วยด้วยค๊า ใครก็ได้ช่วยที”
       คนหันมามองคีรินทร์เป็นตาเดียว คีรินทร์หน้าเหวอนั่งไม่ติด
       “เฮ้ย เอาจริงเหรอนี่”
       ไข่มุกยักคิ้วอย่างสาแก่ใจ มอเตอร์ไซต์รับจ้าง ผู้ชายร่างใหญ่ เริ่มเดินมาล้อมคีรินทร์ ไข่มุกรีบลุกไปหา
       “พี่ๆ ช่วยหนูด้วย ให้เลิกตามหนูสักที”
       คีรินทร์รี่เข้าไปใกล้ไข่มุก
       “บอกเขาไปสิว่าเราเป็นแฟนกัน เดี๋ยวได้เกิดเรื่อง ไม่เล่นแล้วนะ” คีรินทร์รีบบอกพวกเตอร์มอไซค์ “เราเป็นแฟนกันครับ”
       “ไม่จริง ไม่ได้เป็น”
       “นี่คุณ หยุดเล่นสักที เราต้องร่วมทางกันแล้ว ทางชีวิตด้วย”
       “ไม่เอา ชั้นไม่ร่วมกับคุณ ชั้นจะไปรถร่วมขสมก.”
       ไข่มุกรีบเดินหนีออกไป กระโจนขึ้นรถเมล์ที่กำลังจะออกพอดี คีรินทร์จะตามแต่มีหนุ่มกล้ามใหญ่ขวางไว้ หลายคนเข้ามาล้อมคีรินทร์ คีรินทร์หน้าจ๋อย
       “โรคจิตใช่ไหม ยิ่งคันไม้คันมืออยู่”
       หนุ่มๆ ตะลุมบอนคีรินทร์
       “อย่า ผมไม่ใช่โรคจิต โอ๊ย”
       ทั้งมือทั้งเท้าเข้ามายำคีรินทร์ จนทุกอย่างดับมืดลง
       
       คีรินทร์นั่งอยู่ในห้องรับแขกบ้านชลลดาเอาสำลีชุบยาแต้มตามปากที่บวม ฉึ่ง ตาเขียว นั่งละห้อยเหนื่อยอ่อน ชลลดานั่งมองอย่างสยองแทน
       “น้าว่าคงเข้าใจอะไรกันผิดสักอย่าง ผู้หญิงก็แบบนี้ คุณอย่าถือเลยนะ”
       “เขาจะรีบไปไหนครับ ถึงทำกับผมขนาดนี้”
       ชลลดาอึกอัก
       “คือ โยคะคะ รีบไปเล่นโยคะ เขาวอร์มร่ายกายด้วยการเดินเร็ว วิ่งเร็ว ถึงที่จะได้ไม่เสียเวลาอุ่นร่างกาย”
       “แต่เขาบอกผมจะไปซื้อของ”
       “ของใช้สำหรับเล่นโยคะมั้ง เห็นบ่นว่าเบาะรองเล่นขาดหมดแล้วเขาคงรีบ กลัวไม่ทันครูสอน อย่าไปใส่ใจ
       เดี๋ยวก็กลับมาเองคะ”
       คีรินทร์งงยังไม่หายสงสัย
       “แล้วทำไม ถึงทำท่าเหมือนกลัวๆ ผมยังไงไม่รู้”
       ชลลดาส่ายหน้า
       “ไม่มีอะไรหรอกคะ อย่าคิดมากสิคะคุณคีรินทร์เดี๋ยวกลับมาน้าจะอบรมให้ และให้มาขอโทษคุณนะคะ”
       “ผมขอเบอร์มือถือเขาหน่อย อยากคุยให้รู้เรื่อง”
       ชลลดาสั่นหัว ยิ้มแห้งๆ
       “ไม่มีคะ”
       คีรินทร์เริ่มหัวเสีย เสียงแข็ง
       “ไม่มีได้ไงครับ”
       “คือ เขาลืมเอามือถือไป”
       คีรินทร์นิ่งไปแล้วถามเสียงหนัก
       “ผมรู้แล้ว เขาไปหาผู้ชายอีกคนใช่มั้ย ถึงได้ช่วยปิดกันนัก”
       ชลลดาอึ้ง ตาค้าง
       
       ที่บ้านวันดี วันดีนั่งแทะเม็ดแตงโมมองไข่มุกที่บ่นไปร้องไห้ไป
       “ถึงแม่จะไล่ยังไง มุกก็จะไม่กลับไปบ้านโน่นเด็ดขาด แม่รู้มั้ย พวกนั้นจะให้มุกไปตายแทนเขา ไอ้สองคนนั่นน่ะ มันดักอุ้มเลยนะแม่ ดีว่าหนีมาได้”
       วันดีถุยเม็ดแตงทิ้ง ปัดถุงอย่างไม่สบอารมณ์
       “แกก็ไม่ระวังตัวเอง รู้อยู่แล้วว่ารอบตัวเรา มันก็อันตรายทั้งนั้น”
       “เล่นเป็นสตั้นว่าเสี่ยงตายแล้วนะ แต่เล่นแต่งงานเนี่ย ก่อนตายยังจะโดนปู้ยำอีก มิน่าคุณลูกไก่ลูกเป็ดบ้านนั้น ถึงไม่กล้าแต่งงานกับนายคีรินทร์ เพราะรู้ว่าต้องโดนสั่งเก็บนี่เอง”
       “บ่นอยู่นั่น รู้แบบนี้แกก็ระวังตัวสิ จะมีผัวรวยมันก็ต้องสู้ จะเอาผัวทั้งแก่ทั้งจนอย่างไอ้เม่นมั้ย เอามั้ย ง่ายดี”
       ไข่มุกเหวอที่แม่ไม่เข้าข้าง ไม่ห่วงเธอเลย แทบหมดอาลัย
       “ใจแม่จะส่งชั้นไปตายเหรอ มันมีเรื่องอื่นอยู่เบื้องหลังงานแต่งนะแม่”
       “แกมันดูหนังมากไป เว่อร์ไม่เข้าเรื่อง นึกว่าเป็นฉากเด็ดสิวะ นางเอกมันต้องเสี่ยง ถึงได้รางวัลเป็นโล่เป็นถ้วย แต่นี่มันของจริงนะวุ้ย ได้รางวัลเป็นเงินเป็นทอง เป็นลูกสะใภ้บ้านเศรษฐี”
       “ชั้นไม่อยากเป็นางเอก ชั้นอยากเป็นตัวประกอบ”
       “นังโง่เอ้ย แกเห็นกองเงินกองทองอยู่ข้างหน้าแล้วจะหันหนีได้ไง ต้องลุยไปหยิบมันมาให้ได้ แกกลับไปเลยนะ รีบไปหานังคุณนาย”
       “แม่”
       “ถ้าไม่ไป ชั้นจะลากแกไปส่งบ้านนั้นเอง”
       
       ไข่มุกน้ำตาร่วงพรู ทั้งเสียใจที่แม่ไม่ห่วง ทั้งกลัวตายที่ต้องกลับไปแต่งงาน
ไข่มุกกลับเข้าห้องนั่งดูหนังเกาหลีกำลังภายในที่จินจูแสดงอีก ขณะนั้นจินจูกำลังต่อสู้เพื่อช่วยลูก
       
       “ลูกคือชีวิตของชั้น ไม่ว่าใคร ก็ทำร้ายเขาไม่ได้” จินจูในจอทีวีบอก
       ไข่มุกดูหนังไป ปาดน้ำตาไป ร้องไห้สะอึกสะอื้น
       “จินจู ทำไมแม่หนูถึงไม่สู้เพื่อลูกอย่างคุณ”
       
       อีกด้านหนึ่งที่เกาหลี จินจูกำลังเดินทางไปสนามบิน จินจูเดินลงมาที่ห้องโถงซึ่งแทยอนยืนอยู่ ยูรี แม่บ้านของจินจูยกกระเป๋าเดินทางตามหลังแล้วยกออกไปนอกบ้าน
       “สุขภาพคุณยังไม่ดี ไม่ต้องมาส่งชั้นก็ได้คะ”
       แทยอนสบตาจินจูหน้าเศร้า
       “จะไปกี่วัน”
       “งานมีกำหนดแค่สามวัน แต่อาจจะอยู่ต่อ”
       แทยอนสบตาจินจูร้อนใจ
       “จินจู ที่นั่น...”
       “ทำไม คุณจะพูดอะไร” แทยอนอึ้ง จินจูบอกอย่างขมขื่น “คุณบอกชั้นตลอด ว่าทุกอย่างเป็นอดีต แล้วทำไมวันนี้ คุณถึงยังกลัวอดีต”
       “ชั้น”
       จินจูสบตาแทยอนแล้วยิ้ม
       “อีกสามวัน เจอกันค่ะ”
       จินจูเดินตัวตรงออกไป แทยอนมองตามแล้วตัดสินใจตามไปอย่างเป็นห่วง
       “จินจู”
       
       จินจูเปิดประตูจะก้าวลงบันได แทยอนตามมาเรียกไว้
       “จินจู”
       จินจูไม่ฟังเสียงจะก้าวลงบันได แทยอนรีบเดินมาแต่สุขภาพยังไม่ดีเลยเซจะล้ม
       “โอ๊ย”
       จินจูได้ยินเสียงร้องก็หันมามองอย่างตกใจ ขาเลยก้าวพลาด ล้มลงตกบันได ยูรีร้องกรี๊ดอย่างตกใจ ห่างไปเห็นปาปารัสซี่ที่แอบอยู่ รีบถ่ายรูปไว้
       
       ส่วนที่เมืองไทยวันดีพาไข่มุกมาส่งที่บ้านชลลดา ไข่มุกนั่งหน้ามุ่ยที่โดนบังคับให้กลับบ้านชลลดา ชลลดาส่งสายตามองไข่มุกอย่างไม่พอใจ
       “นี่ถ้าไม่พาตัวกลับมา ชั้นเอาเรื่องแน่ มีอย่างที่ไหน เอะอะก็หนีกลับ จะฉีกสัญญากันเหรอ แถมยังก่อเรื่องสารพัดจนคีรินทร์โดนรุมอัดซะหน้าปูด ดีนะที่เขาไม่เอาเรื่อง”
       ไข่มุกหน้าจ๋อย วันดีจึงพูดย้อนให้
       “นั้นแค่เดี้ยง ใส่ยาก็หาย นังมุกนี่สิคะของจริง อยู่ดีๆ โดนคนร้ายอุ้มเป็นตายเท่ากัน หัวอกแม่จะขาดใจตายซะให้ได้ ชั้นไม่เอาด้วยแล้วเลิกให้หมด ไหนบอกแค่แต่ง แต่เนี่ยจะตาย”
       ไข่มุกยิ้มมองแม่ ไม่อยากจะเชื่อ
       “เลิกได้ไง เงินแกก็รับไปหมดแล้ว ชั้นไม่ปรับพวกแกฐานก่อเรื่องก็บุญโข”
       “งานสองเด้งแบบนี้ ทั้งแต่งทั้งตาย เงินที่ให้มันไม่คุ้มหรอกคะ ชั้นขอเพิ่มอีกสองหมื่น เผื่อค่าทำศพนังมุก”
       วันดีบอกเสียงเข้ม ชลลดาแทบสะอึก ไข่มุกหุบยิ้มแทบไม่ทันมองวันดีตาค้าง
       “งานศพที่ไหนแพงแบบนั้น อีกอย่างจะเจอศพหรือป่าวก็ไม่รู้ห้าพันก็ถมไปแล้ว”
       วันดีเห็นมีแต้มต่อ ดึงแขนไข่มุก
       “ห้าพัน! งั้นชั้นก็ขอลาละคะ ไปนังมุก กลับบ้าน”
       วันดีทำท่าจะลุก ชลลดาอึกอัก
       “แปดพันแล้วกัน สุดๆ”
       “หมื่นห้า ขาดตัว ต่ำกว่านี้คุณนายก็ไปหาคนอื่นเถอะ”
       ชลลดาเห็นวันดีเอาจริงก็กลัวจะเสียเรื่อง กลั้นใจรับ
       “หมื่นห้าก็ได้ ชั้นให้แค่ห้าพันวันนี้ อีกหมื่นนึง หลังแต่งค่อยมารับ” ชลลดาเห็นวันดีจะโวยจึงรีบบอก “ ไงต้องกันไว้ก่อน เดี๋ยวแกเบี้ยวอีก ถ้าไม่เอาก็กลับไปขายส้มตำทั้งแม่ทั้งลูก ชั้นหาคนใหม่ก็ได้ มีเยอะแยะ”
       “ห้าพันก่อนก็ได้”
       ไข่มุกมองวันดีที่ยิ้มดีใจขณะรับเงินอย่างเศร้ามาก ชลลดานับแบงก์พัน ส่งให้ทีละใบ นับไปก็ดีดไปเผื่อแบงก์ติดกัน
       “สองพัน...สามพัน...สี่พัน” ไข่มุกหน้าเศร้ามาก มองอย่างทนไม่ไหว ลุกออกไปจากห้อง ชลลดาชักแบงก์พันสุดท้ายไว้ “อ้าว จะหนีอีกแล้ว”
       วันดีรีบฉวยแบงก์พันจากมือชลลดา
       “ไม่หนี ไม่ต้องห่วง ให้มันทำใจหน่อย นังมุกเป็นเด็กกตัญญูยังไงก็เชื่อที่ชั้นสั่ง”
       
       ไข่มุกหลบมานั่งร้องไห้เพราะน้อยใจในสวน เสียใจที่แม่เห็นเงินสำคัญกว่า คีรินทร์ที่หน้ายังมีรอยโดนซ้อมอยู่ เดินเข้ามา ไข่มุกเห็นใบหน้าคีรินทร์ก็นึกเห็นใจแต่ก็ทำเฉยหันหน้าไปอีกทาง
       “มามาดไหนอีกล่ะแม่คุณ วันก่อนพึ่งเล่นคิวบู๊ไปหยกๆ วันนี้เป็นดอกโศกเชียว ดราม่าไปรึเปล่า”
       ไข่มุกส่ายหน้า
       “วันนั้นถ้าคุณเชื่อชั้น ก็คงไม่เจ็บแบบนี้ ขอโทษแล้วกัน ไม่ได้ตั้งใจ”
       คีรินทร์ยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ ไข่มุกรับมาเช็ดแล้วสั่งน้ำมูกจะส่งคืน คีรินทร์มองอย่างทำหน้าไม่ถูก
       “เก็บไปเถอะ เอาไปเลย ชั้นให้ แต่ที่เธอร้องไห้”
       “บางเรื่องพูดไปก็เท่านั้น เดี๋ยวว่าน้อยใจอีก คือชั้นเสียใจที่...”
       คีรินทร์ทำท่านึกออก
       “ที่ชั้นบอกว่าเราจะแยกห้องนอนกันหรอ” คีรินทร์ยิ้มเอาใจ “ไม่เอาน่า งั้นจุ๊บขอโทษแล้วกัน”
       คีรินทร์โอบไข่มุกที่ไม่ทันระวังตัว จุ๊บที่แก้มหนึ่งที ไข่มุกรีบรั้งตัวออกมองค้อน
       “คุณนี่ คนยิ่งกลุ้มๆ อยู่”
       ภัททิมาเดินมาร้องเรียก
       “นังไข่มุก”
       คีรินทร์หันไปมอง หันถามไข่มุก
       “เขาเรียกเธอว่าอะไรนะ”
       
       ไข่มุกหน้าเสีย คีรินทร์มองกลับไปก็สบตากับภัททิมาที่มองมาอย่างอึ้งๆ ทึ่งในความหล่อ เท่ ของเขา


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 1/7

รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 2/7

รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 3/7

รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 4/7


รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 5/7

รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 6/7

รับชม ละคร มายาสีมุก (ตอนที่2) วันที่ 30 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 7/7




หากถูกใจช่วยกด Like เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะค๊าาาา





ร่วมแสดงความคิดเห็น

ZONEZEED.COM ควมบันเทิงไม่เคยหลับไหล แหล่งรวมความบันเทิงบนโลกออนไล์
เว็บไซต์ โซนซี๊ด.คอม เป็นเว็บไซต์รวบรวมความบันเทิงออนไลน์ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความบันเทิงเยอะแยะมากมาย หลากหลายหมวดหมู่ หลายเรื่อง
หากเรื่องในหัวข้อใดมีส่วนพาดพิงหรือละเมิดลิขสิทธิ์ทำให้เกิดความเสียหายกรุณาแจ้งมาที่ zonezeed(แอ๊ด)windowslive.com เพื่อที่จะลบข้อมูลหรือแก้ไขให้ถูกต้อง

Copy right © 2009-2012 ZoneZeed.com is version 3.0 All right reserved. Website design by ZoneZeed.com
Best viewed with IE 6.0 or above | Opera | Firefox browser 1024 x 768 resolutions. เข้าสู่ระบบ