ออนไลน์ 9,166  คน     ค้นหาด่วน:  

สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร ตอนแรก ตอนที่1 (15 มีนาคม 2556)

สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร ตอนแรก ตอนที่1 (15 มีนาคม 2556)
อัพเดท : 16 มีนาคม 2556,13:30
อ่าน : 3,280
หมวดหมู่ : ดูละครย้อนหลัง (แยกตามตอน)



 




รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 1/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 2/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 3/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 4/9






รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 5/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 6/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 7/9



รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 8/9

รับชม ละคร คุณชายธราธร (ตอนที่1 ตอนแรก) วันที่ 15 มีนาคม 2556 ย้อนหลัง ช่วงที่ 9/9



       สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายธราธร ตอนที่ 1
       
       ปี พุทธศักราช 2500 ช่วงเวลาใกล้ค่ำ ณ บริเวณปราสาทหินขนาดเล็กซึ่งตั้งอยู่กลางป่าอันเงียบสงัด
       
        เสียงของแข็งกะเทาะแผ่นหินดังทำลายความเงียบขึ้น โดยฝีมือของกลุ่มชาวบ้านเกือบสิบคน กำลังทำการงัดแงะชิ้นส่วนต่างๆ ของปราสาทหิน บางส่วนที่ไม่มีค่าถูกทิ้งไว้อย่างไม่ใยดี ชาวบ้านเข้าไปใช้เชือกคล้องหน้าบรรณที่โดนกะเทาะทรุดลงมากองอยู่ที่พื้น และแบกยกกันออกไปขึ้นรถ พร้อมกับชิ้นส่วนต่างๆ ของปราสาทอย่างระมัดระวัง ภายในเวลาไม่นานปราสาทที่สวยงามเหลือเพียงกองหินทับถมกันอย่างไร้ ค่า
       
        ภาพซากปราสาทปรากฏอยู่ในหน้าหนังสือพิมพ์ ฉบับวันที่ 2 พฤษภาคม พุทธศักราช 2500 พาดหัวข่าวเด่นหรา ความว่า “พบซากปราสาทโดนทำลาย”
        หนังสือพิมพ์ถูกพับลงโดย ม.ร.ว. ธราธร จุฑาเทพ หรือ คุณชายใหญ่ ทายาทองค์โตของ หม่อมเจ้าวิชชากร จุฑาเทพ แห่งวังจุฑาเทพ
       “ ถนอมเตรียมรถ วันนี้ฉันมีสอนแต่เช้า”
       ธราธร มีใบหน้าเขร่งครึมด้วยความไม่สบายใจ สั่งถนอม ซึ่งเป็นคนสนิท
       “ ครับคุณชายใหญ่”
        ถนอมรับคำแล้วรีบหันมาหยิบกระเป๋าทำงานของธราธรแล้วเดินออกไปทันที ธราธรหันมามองภาพซากปราสาทอีกครั้งด้วยความไม่สบายใจ แล้วก็ฉวยหนังสือพิมพ์เดินออกไปด้วยความร้อนใจกรุ่นอยู่นิดๆ
       
        ท่ามกลางผู้คนพลุกพล่านบนถนนสายหนึ่งซึ่งดูร่มรื่น สะอาดตา ชินกร อาจารย์พิเศษสาขาโบราณคดี เดินถือกระเป๋าทำงานมาอย่างสบายใจ
       รถ ธราธรแล่นเข้ามาจอดเทียบ ชินกรหันไปยิ้มให้ตามประสาคนมักคุ้น
       “ สวัสดีครับคุณชายใหญ่"
       “ สวัสดีครับ อาจารย์ชินกรจะไปท่าพระจันทร์หรือเปล่าครับ”
       “ ไปครับ ผมมีสอนวิชาประวัติศาตร์คาบแรกเลยครับ”
       “ ผมมีสอนวิชาการแปลตอนเช้าเหมือนกันครับ เชิญไปด้วยกันนะครับ”
       “ ขอบคุณครับ”
        ชินกรเดินมาเปิดประตูรถเตรียมจะขึ้นไปนั่ง พลันสายตาเหลือบไปเห็นหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่ ชินกรเห็นพาดหัวข่าวแล้วสีหน้าวิตกขึ้นมาทันที
       “ พวกล่าวัตถุโบราณออกอาละวาดอีกแล้วหรือครับ !!???”
       
       รถ ธราธรเข้ามาจอดที่หน้าคณะสังคมศาสตร์ ธราธรกับชินกรลงจากรถ พลางคุยกันต่อเรื่องที่คุยค้างไว้ ด้วยความไม่สบายใจ
       “ ผมเห็นข่าวแล้วก็ไม่สบายใจ ตั้งใจว่าจะเข้าไปคุยกับผู้ใหญ่ ในฐานะนักโบราณคดีเราจะหาทางป้องกันยังไง ได้ข่าวมาว่าตอนนี้ทางยุโรปกับอเมริกาต้องการวัตถุโบราณจากประเทศใน แถบเอเชีย เพราะเรายังไม่มีมาตรการป้องกันที่เข้มงวด”
       “ คิดแล้วก็แปลก คนตะวันตกอยากได้ของของเรา แต่เรากลับเห่อวัฒนธรรมตะวันตกเหลือเกิน ท่านนายกเราก็ออกกฎหมายเยอะแยะให้ทำตามอย่างฝรั่ง อีกหน่อยวัฒนธรรมไทย การแต่งกายแบบไทยคงไม่มีเหลือ”
        ชินกรกับธราธรเดินคุยกันมาจากรถมุ่งไปที่คณะ
       “ อาจารย์ชินกรพูดสมกับเป็นอาจารย์โบราณคดีจริงๆ” ธราธรยิ้มให้
       “ จริงนะครับ โดยเฉพาะสาวๆสมัยใหม่แต่งตัวเปิ๊ดสะก๊าดขึ้นทุกวัน วันก่อนนึกศึกษาห้องผมใส่กระโปรงมินิสเกิร์ตเข้าห้องเรียน โอ๊ย! ผมเชิญออกเลย หลังจากนั้นได้ข่าวว่าถึงกับโดนคณบดีเรียกพบ..ไม่ไหวนับวันยิ่งสั้นขึ้น ทุกที”
        ชินกรบ่นด้วยความหนักใจ ธราธรฟังแล้วก็ยิ้มๆ ชินกรหันมาถาม
       “ แล้วนักเรียนห้องคุณชายหล่ะครับมีปัญหาแบบนี้บ้างหรือเปล่า ?”
        ธราธรนึกถึงนักเรียนในห้องเรียนของตัวเอง...
       
        เสียงกลองกลองพาเหรดดัง ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง ม.ล.ระวีรำไพ หรือ มะปราง บุตรสาวของของศ.ม.ร.ว.อาทิตยรังสี อาจารย์วิชาโบราณคดี ควงคฑานำหน้าขบวนพาเหรดในตำแหน่งดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่ง ย่ำตามจังหวะกลองด้วยความคล่องแคล่ว และสวยสง่า
       ระ วีรำไพอยู่ในชุดนักศึกษาสวยเรียบร้อย โดดเด่น แตกต่างจากเด็กสาวคนอื่น การซ้อมพาเหรดดำเนินไปอย่างเรียบร้อยท่ามกลางสายตาของนักศึกษา ที่จับจ้องมองด้วยความสนใจ ไม่ห่างออกไป ธราธรยืนอยู่ใต้ตึก มองดูขบวนพาเหรด สายตามองมาที่ระวีรำไพด้วยความเอ็นดู
       ระ วีรำไพเดินควงคฑาท่วงทีสง่า โยน รับ ตวัด ฉวัดเฉวียนได้อย่างแคล่วคล่อง สมกับเป็นดรัมเมเยอร์สามปีซ้อน ระวีรำไพหันมาเห็นธราธรก็ยิ้มให้ เป็นรอยยิ้มของคนที่คุ้นเคย และแฝงไว้ด้วยความพึงพอใจแกมขวยเขิน ธราธรยิ้มรับและยืนมองอยู่ห่างๆ
       
        รอยยิ้มนั้นทำให้ราชนิกุลรูปงาม นึกทวนหวนย้อนไปถึงครั้งในอดีต
เมื่อ 16 ปีที่ผ่านมา ณ วังแสงอาทิตย์ ม.ล.ระวีรำไพ วัย 4 ขวบ หน้าตาตื่นๆ อายๆ ไม่ค่อยกล้า ยืนอยู่กลางห้องรับแขก อาทิตยรังสีเข้ามากุมไหล่ทั้งสองข้างอย่างอบอุ่นและยิ้มก่อนจะหันไปพูดกับแขกที่ยืนอยู่เบื้องหน้า
       
       “ลูกสาวผมเอง..หม่อมหลวงระวีรำไพ...มะปราง..กราบสวัสดีคุณลุง หม่อมเจ้าวิชชากร กับพี่ชายใหญ่ หม่อมราชวงศ์ธราธร จุฑาเทพสิลูก”
       ระวีรำไพยกมือไหว้ เขินๆ
       “สวัสดีค่ะ”
       ท่านชายวิชชากรรับไหว้ยิ้มให้อย่างเอ็นดู
       “สวัสดีจ้ะ ชายใหญ่จำน้องได้หรือเปล่า”
       ธราธรในวัย 14 ปี ยิ้มให้ระวีรำไพ
       “จำได้ครับ 4 ปีก่อนผมเคยมาเยี่ยมน้องตอนเพิ่งเกิด ก่อนน้องจะย้ายตามคุณอาไปอังกฤษ”
       อาทิตยรังสีพยักหน้าฟังด้วยความชื่นชมในความจำ และความสุขุมของธราธรที่ดูโตเกินตัว ระวีรำไพพูดซื่อๆ
       “พี่ชายใหญ่จำปรางได้ แต่ทำไมปรางจำพี่ชายใหญ่ไม่ได้คะคุณพ่อ”
       อาทิตยรังสี ท่านชายวิชชากร ถึงกับขำเบาๆ ธราธรอมยิ้มนิดๆ
       “ก็ตอนนั้นปรางยังเป็นเด็กแบเบาะอยู่เลยนี่ลูก”
       ระวีรำไพพยักหน้าเข้าใจ ท่านชายวิชชากรหันมาทางธราธร
       “ชายใหญ่...น้องเพิ่งกลับตามคุณอากลับมาจากอังกฤษ ตอนนี้ยังไม่มีเพื่อน พ่อจะให้ชายใหญ่มาคอยเป็นพี่เลี้ยง เป็นเพื่อนเล่นกับน้องได้หรือเปล่า”
       “ได้ครับ” ธราธรยิ้มรับก่อนจะหันมาทางระวีรำไพ
       “น้องปรางชอบเล่นอะไรครับ” ธราธรถามอย่างอ่อนโยน
       
       ชุดน้ำชาเด็กเล่นของอังกฤษวางอยู่บนโต๊ะเด็กเล่น ระวีรำไพนั่งอยู่ท่ามกลางตุ๊กตาหวานแหวว มี
       ธราธรนั่งไม่เข้าพวกอยู่ตรงกลาง ธราธรมองไปรอบๆ ยิ้มแหยๆ
       ระวีรำไพรินทำท่ารินน้ำชาใส่แก้ว แล้วส่งให้ธราธร
       “ดื่มชาก่อนนะคะพี่ชายใหญ่”
       ธราธรมองในแก้วที่วางเปล่าอย่างงงๆ
       “ชา?”
       “ใช่ค่ะ ชาของอังกฤษ ปรางกับแองเจอร่า” ระวีรำไพชูตุ๊กตาที่อุ้มอยู่ให้ดู “เป็นคนชงเองนะคะ พี่ชายใหญ่ลองดื่มดูสิคะ หอมชื๊นใจ !!”
       ธราธรมองอีกที ก็เห็นแก้วว่างเปล่า แล้วก็ทำหน้าไม่ถูก ไม่รู้จะทำยังไงดี ระวีรำไพอ้อนอีก
       “นะค๊า..นะคะ...ดื่มเลยค่ะ ถ้าดื่มหมด น้องปรางมีรางวัลให้ .. นะคะ..นะคะ..”
       ระวีรำไพรอด้วยสายตาเว้าวอน ธราธรคิดแล้วก็ตัดสินใจ..อะ..เล่นด้วยก็ได้ แล้วก็ยิ้มก่อนจะยกแก้วเปล่าขึ้นดื่มเล่นกับน้องไปด้วย ดื่มเสร็จแล้วก็ยิ้ม
       “หมดแล้วครับ ชื่นใจจริงๆด้วย”
       ระวีรำไพยิ้มกว้าง แล้วก็ยื่นหน้ามาจุ๊บแก้มธราธร
       “รางวัลค่ะพี่ชายใหญ่”
       ธราธรยิ้มแอบเขินนิดๆ
       
       ธราธรดึงตัวเองกลับมา และกำลังยืนสอนวิชาการแปลอยู่หน้าห้องเรียนคณะสังคมศาสตร์ นักศึกษานั่งเรียนอย่างตั้งใจ ระวีรำไพนั่งอยู่กลางห้อง สวยโดดเด่นกว่าใครอื่น
       ระวีรำไพนั่งเรียนไป มองหน้าธราธรไป ยิ้มนิดๆ แอบปลื้มอยู่ในใจ แววตาที่ระวีรำไพมองมายังธราธรซ่อนความรู้สึกดีๆ ไว้อย่างมากมายอย่างเด็กสาวที่แอบชอบชายในฝัน เป็นความรู้สึกที่ตราตรึงในใจมาตั้งแต่ครั้งวัยเด็ก ที่ผุดขึ้นในห้วงคำนึงของหญิงสาวอีกคราครั้ง
       
       ระวีรำไพในวัยเด็ก หันมาพูดกับตุ๊กตา
       “พี่ชายใหญ่ชอบชาของเราด้วยล่ะแองจี้...พี่ชายใหญ่ดื่มอีกนะคะ”
       ระวีรำไพทำท่ารินชาให้อีก แล้วก็วางจานเปล่าไว้ข้างๆ
       “มีคุ้กกี้ด้วย ปรางทำเอง ทานคู่กับน้ำชาอร่อยที่สุดในโลก”
       ธราธรมองจานเปล่า แล้วก็เงยหน้ามองระวีรำไพที่ยิ้มหน้าบ๊องแบ๊ว ในอาการลุ้นๆ เขาจึงหันมาที่จานแล้วทำท่าหยิบคุ้กกี้ ทำท่ากิน
       “อร่อยที่สุดในโลกจริงๆ ด้วยครับ”
       ระวีรำไพร้องเสียงสดใส
       “เย้ ดีใจจังเลย พี่ชายใหญ่ชอบต้องทานเยอะๆนะคะ”
       ว่าแล้วระวีรำไพก็รินน้ำชาพร้อมทั้งหยิบจานขนมเปล่ามาวางไว้ให้อีก ธราธรหยิบมากิน แล้วก็ดื่มน้ำชาในจินตนาการเล่นตามน้องไปด้วย ระวีรำไพยิ้มสดใส รู้สึกถูกใจพี่ชายคนนี้อย่างมากมาย
       
        เสียงธราธรดังขึ้น...
       “น้องปราง...น้องปราง...น้องปรางครับ !!”
       ระวีรำไพในปัจจุบันนั่งเหม่อและสะดุ้งสุดตัว หันไปตามเสียงเรียก
       “คะ..พี่ชายใหญ่ เอ่อ...อาจารย์หม่อม”
       ธราธรยิ้มไม่ถือสา
       
       “นั่งเหม่อไปถึงไหน หรือว่าพี่สอนน่าเบื่อจนหลับใน”

       นักศึกษาคนอื่นกำลังทยอยออกจากห้องเรียน บริเวณรอบๆไม่มีนักศึกษายืนอยู่ในระยะใกล้มากนัก ธราธรจึงพูดคุยกับระวีรำไพด้วยสรรพนามที่คุ้นเคย
       
       “ไม่ใช่นะคะ ปรางแค่...นึกถึงการบ้านที่อาจารย์หม่อมให้วันนี้ มันเยอะมาก จนคิดว่าต้องทำไม่ทันส่งแน่ๆค่ะ”
       ทันใดนั้นเสียงโสภิตา ทายาทเจ้าของโรงเรียนสอนทำผมแต่งหน้าชื่อดังของประเทศ กับ ดาราฉาย บุตรสาวเจ้าของห้องเสื้อชื่อดังระดับประเทศ เพื่อนสนิทของระวีรำไพดังแทรกขึ้นมาพร้อมกัน
       “ใช่ค่ะ”
       ธราธรหันไปตามเสียงเห็นสองสาวที่นั่งอยู่เก้าอี้หน้าระวีรำไพ ลุกขึ้นแล้วมาร่วมวงสนทนา ดาราฉายนั้นเป็นสาวเนิร์ดไม่ค่อยแต่งตัว ส่วนโสภิตาเป็นสาวเปรี้ยวแต่งตัวจัดแต่ยังดูดีมีชาติตระกูล ทั้งสองคนดู
       ไม่เข้ากันอย่างแรง
       “มะปรางพูดถูกค่ะ หนูก็มึนกับการบ้านเหมือนกันค่ะ” ดาราฉายฟ้อง
       “อาจารย์หม่อมขา..รายงานที่ต้องส่งศุกร์นี้ เลื่อนไปเป็นอาทิตย์หน้าได้มั๊ยคะ หนูแปลไม่ทัน” โสภิตา ยิ้มแห้งๆ หัวเราะแหะๆ
        ธราธรตอบโดยไม่เสียเวลาคิด
       “ไม่ได้ครับ”
       โสภิตาหุบยิ้มแทบไม่ทัน ธราธรพูดต่อน้ำเสียงจริงจังพร้อมรอยยิ้มเย็นๆ
       “ต้องส่งวันศุกร์เช้าก่อนเริ่มเรียน ปีนี้เป็นปีสุดท้ายของทุกคน ต้องตั้งใจให้มาก ห้ามต่อรอง!”
        “ค่า...”
       สามสาวตอบเสียงอ่อน ธราธรหันมาทางมะปราง
       “น้องปรางครับ”
       “คะ” ระวีรำไพรีบรับคำนึกว่าจะโดนดุ
       “ไม่ทราบว่าเย็นพรุ่งนี้คุณอาว่างหรือเปล่า ? พี่จะแวะไปเยี่ยมท่านสักหน่อย”
       “ท่านไม่ได้บอกว่าจะไปไหนนะคะ”
       “พี่ฝากเรียนท่านว่าเย็นพรุ่งนี้จะแวะไปเยี่ยม..พี่จะไปเรียนเชิญท่านมาร่วมงานเลี้ยงต้อนรับชายภัทร กับชายเล็ก ที่กำลังกลับมาจากอังกฤษ”
       ทันทีที่ธราธรพูดจบ..โสภิตาก็สวนขึ้นมาอย่างตื่นเต้น
       “คุณชายพุฒิภัทร กับ คุณชายรัชชานนท์กำลังจะกลับจากอังกฤษ”
       ธราธรตกใจหันมามองโสภิตางงๆ ดาราฉายเสริมด้วยความตื่นเต้นไม่แพ้กัน
       “ถ้าอย่างนั้น...5 คุณชายแห่งวังจุฑาเทพก็จะกลับมาอยู่กันครบแล้วสิคะ”
       โสภิตา กับดาราฉายหันมามองหน้ากัน
       “ข่าวใหญ่แน่ๆ”
       “ขอตัวไปกระจายข่าวก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ”
       “สวัสดีค่ะ”
       โสภิตากับดาราฉายไหว้ลาธราธร รีบวิ่งออกไปด้วยอาการคันปาก ระวีรำไพอึ้งๆกับอาการของเพื่อน ได้แต่หันมายิ้มแห้งๆ
       “ปรางต้องขอโทษแทนโสภิตากับดาราฉายด้วยนะคะ”
       “ไม่เป็นไร...พี่รู้ดีว่าน้องๆพี่เป็นยังไง..สาวๆเมืองกรุงเตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดีก็แล้วกัน”
       ธราธรพูดติดหัวเราะนิดๆ แล้วก็นึกถึงน้องชายตัวแสบที่กำลังจะมาถึงประเทศไทยในอีกไม่นาน
       
       หม่อมเจ้าวิชชากร จุฑาเทพ มีภรรยาทั้งหมดสามคน คือ ม.ร.ว.อุบลวรรณ ภรรยาใหญ่ มีบุตรชายสองคนคือ ม.ร.ว.ธราธรและม.ร.ว.รณพีร์ หม่อมคนที่สองคือ หม่อมช้องนาง มารดาของคุณชายปวรรุจ เป็นต้นห้องประจำตัวของม.ร.ว.อุบลวรรณ หม่อมคนที่สามคือหม่อมหยก มารดาของคุณชายพุฒิภัทรและคุณชายรัชชานนท์ แต่งงานเพราะเป็นหุ้นส่วนธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่เจ้าสัวบิดาของหม่อมหยกร่วมหุ้นอยู่หลายปี เจ้าสัวจึงตอบแทนหุ้นส่วนสำคัญด้วยการยกบุตรสาวให้เป็นหม่อมอีกคนของหม่อมเจ้าวิชชากร ทั้ง 4 คน เสียชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งเมื่อเดินทางไปทอดกฐิน คุณชายทั้ง 5 คน เติบขึ้นมาด้วยการดูแลของ หม่อมเอียด พระมารดาของหม่อมเจ้าวิชชากร กับย่าอ่อน น้องสาวของหม่อมเอียด และในเวลาต่อมา ทุกชีวิตในวังจุฑาเทพอยู่ภายใต้การดูแลของธราธร พี่ชายคนโต
       
       พุฒิภัทร รัชชานนท์ และ รณพีร์ เดินมาตามทางมุ่งหน้าไปด่านตรวจคนเข้าเมืองที่สนามบินดอนเมือง ทั้งสามหนุ่มหนุ่มหล่อ ดูเที่ในสายตาของทุกตนที่พบเห็น พุฒิภัทร ซึ่งเรียนจบศัลยกรรมสมอง เดินตรงกลางมาดนิ่งๆ ดูสุขุมมากที่สุด รัชชานนท์ เรียนจบวิศวโยธา เดินขนาบข้างขวา อยู่ในชุดที่ดูลุยๆลำลองกว่าคนอื่น เดินมาสบายๆ สายตาไม่ว่อกแว่กมาก แต่ไม่นิ่งเท่าพุฒิภัทร
       ส่วนทางด้านซ้ายของพุฒิภัทรเป็นรณพีร์ จบจากโรงเรียนนายร้อยพระจุลจอมเกล้าและโรงเรียนการบิน แต่งตัวดูทันสมัยกว่าคนอื่น สายตากวาดหว่านเสน่ห์ไปตลอดทาง ทั้งสามคนโดดเด่นเป็นที่น่ามองมากกว่าคนอื่นในพื้นที่นั้น
       สาวๆลอบมองมาตามทาง โดยเฉพาะสาวแอร์โฮสเตสมองแล้วยิ้มให้รณพีร์ยิ้มรับ และเดินตรงเข้าไปหาโดยไม่ปรึกษาพี่ๆ พุฒิภัทรปรายตาไปเห็นก็หันมาทางรัชชานนท์
       “ชายเล็ก”
       รัชชานนท์หันมาเห็นว่ารณพีร์หายไป ก็รู้ทันที รัชชานนท์ส่ายหน้า
       “ชายพีร์...อีกแล้ว”
       รัชชานนท์เดินตามรณพีร์ออกไป สักพักก็เดินกลับมาพร้อมกับจิกรณพีร์ติดมือกลับมาด้วย รณพีร์ยิ้มกว้างสดใส พร้อมกับชูผ้าเช็ดหน้าให้พี่ๆสองคนดู
       “ชื่อพร้อมเบอร์โทรศัพท์ นี่ถ้าชายเล็กไม่รีบไปตามผมกลับมา ผมคงได้ที่อยู่มาด้วย” รณพีร์ยิ้มทะเล้น พุฒิภัทรส่ายหน้า
       “ชายพีร์..เลิกหว่านเสน่ห์ให้สาวๆได้แล้ว ลืมแล้วหรือไงว่าพี่ชายใหญ่กับชายรุจรออยู่”
       “ไม่ลืมหรอกครับ แต่กว่าจะรอกระเป๋า รับกระเป๋า ก็ใช่ว่าจะเร็ว ผมก็แค่หาเพื่อนคุยฆ่าเวลาระหว่างรอ”
       “แต่ครั้งนี้พี่ชายรุจมาจัดการด้วยตัวเอง นายคิดว่าพวกเราจะต้องรอ หรือไง”
       
       รัชชานนท์พูดเตือนสติด้วยความรู้ทันน้องชายคนสนิท และรู้นิสัยพี่ชายคนรอง

       กระเป๋าเดินทางเก๋ไก๋ใบโตวางเรียงรายอยู่สิบกว่าใบ พร้อมกับกล่องใส่ของที่ผ่านการแพคมาอย่างดีมีตราประจำตระกูลติดอยู่ กระเป๋าถูกจัดวางไว้สามกอง
       
       ม.ร.ว. ปวรรุจ จุฑาเทพ นักการทูต ประจำกระทรวงต่างประเทศ ยืนนับและตรวจสอบกับกระดาษในมืออย่างคล่องแคล่วขึงขังสมกับเป็นผู้ประสานงานชั้นเยี่ยม
       “กระเป๋าชายภัทร 5 ใบ ชายเล็ก 6 ใบ ของชายพีร์ 10 ใบ”
       ปวรรุจหันมาทางธราธรที่ยืนอยู่ข้างๆ
       “ครบถ้วนแล้วครับพี่ชายใหญ่”
       “ขอบใจชายรุจมากที่เป็นธุระประสานกับทางสนามบิน ทำให้เราเข้ามารับกระเป๋าได้ก่อน”
       “งานที่สถานทูตทำให้ต้องติดต่อกับทางสนามบินบ่อยน่ะครับ ก็เลยพอจะมีเพื่อนอยู่บ้าง พี่ชายใหญ่จะให้ผมขนกระเป๋าออกไปเลยหรือเปล่าครับ”
       “ไม่เป็นไร..รอให้สามคุณชายจอมเถลไถลออกมาก่อน ไม่รู้หลงไปถึงไหน เครื่องลงตั้งนานแล้ว ยังเดินมาไม่ถึงกันสักที”
       ธราธรบ่นตามประสา ปวรรุจเหลือบไปเห็นพอดีก็พูดขึ้น
       “เดินมาโน่นแล้วครับ”
       ปวรรุจพยักเพยิดไปทางสามหนุ่มที่กำลังเดินมา ธราธรหันมองตามสายตาของปวรรุจไปจนเจอเป้าหมาย
       
       พุฒิภัทร รัชชานนท์ รณพีร์ เดินยิ้มกว้างมาหาปวรรุจและธราธร
        “สวัสดีครับพี่ชายใหญ่”
       พุฒิภัทร รัชชานนท์ยกมือไหว้ รณพีร์ถลาเข้ามากอดอย่างซี้
       “ฮัลโหลบิ๊กบอส !! คิดถึงพี่ชายใหญ่ที่สุดเลยครับ”
       ธราธรตบหลังอย่างแรง แอ่กๆ ก่อนจะดันตัวออกห่างอย่างรู้ทัน
       “น้อยๆหน่อยชายพีร์ เราเพิ่งไปไม่ถึงเดือน ทำมาเป็นคิดถึง ที่สำคัญเราแค่ไปเที่ยว ทำไมกระเป๋าถึงได้เยอะกว่าพี่ๆ ชายภัทรเรียนอยู่ตั้ง 15 ปียังมีแค่ 5 ใบ ขนซื้ออะไรมาหนักหนา”
       “เครื่องบินจำลองอีกตามเคย” ปวรรุจบอกอย่างมั่นใจ
       “โห..พี่ชายรุจรู้ใจผมที่สุด”
       รัชชานนท์แทรก
       “พี่ชายรุจก็รู้ใจเราทุกคนนั่นแหละ”
       “ใช่ ขนาดไม่เคยเห็นกระเป๋ามาก่อน ยังรู้เลยว่าของใครเป็นของใคร
       พุฒิภัทรสนับสนุน แล้วเดินมามองกระเป๋าที่วางไว้สามกอง แล้วก็ชูนิ้วให้
       “ยอดเยี่ยมมาก”
       ปวรรุจยิ้มรับอย่างถ่อมตัว ธราธรตัดบท
       “พี่ว่าเรารีบเดินทางกันได้แล้ว หม่อมย่ากำลังรอพวกนายอยู่ โดยเฉพาะย่าอ่อนของนายพีร์ ร้องให้คร่ำครวญคิดถึงหลานมาเป็นอาทิตย์แล้ว !!! ไปยังไม่ทันจะถึงเดือน ไม่รู้จะคิดถึงอะไรหนักหนา”
       ธราธรพูดถึงย่าอ่อนด้วยความขบขันอยู่ในที
       
       หน้าเรือนหม่อมเอียด ย่าอ่อนวิ่งถลาออกมาพร้อมกับส่งเสียงร้องด้วยความคิดถึงเสียเต็มประดา
       “หลานรักของย่า กลับมาแล้ว”
       พุฒิภัทร รัชชานนท์ ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
        “ย่าอ่อนสวัสดีครับ”
       ย่าอ่อนวิ่งผ่านคุณชายทั้งสอง พุ่งไปหารณพีร์หลานสุดที่รัก เข้าไปกอดทันที
       “ชายพีร์..... โอ๊ย ย่าดีใจจริงๆ ไปเสียตั้งนาน ย่าคิดถึ๊ง..คิดถึง”
       พี่ชายทั้งสี่คน ได้แต่มองหน้ากันแล้วก็ขำอย่างรู้กัน ธราธรหันไปคุยกับพุฒิภัทร
       “ชายภัทรไปเรียน 15 ปี ชายเล็กไปเรียนเกือบ 10 ปี ยังไม่คิดถึงเท่าชายพีร์ไปเที่ยวไม่ถึงเดือน”
       รณพีร์ได้ทีรีบประจบประแจงตามถนัด
       “ผมก็คิดถึงย่าอ่อนเหลือเกินครับ ขอหอมให้หายคิดถึงหน่อยนะครับ”
       รณพีร์พูดพลางระดมหอมแก้มย่าอ่อนมุบมับ ยิ่งอ้อน
       “วุ้ย เบาๆพ่อ แก้มย่าช้ำหมด”
       ย่าอ่อนทำเป็นฟาดต้นแขนรณพีร์ ด้วยความเขินอาย และเอ็นดู
       “ก็ผมคิดถึงนี่ครับ คิดถึงคุณย่าแล้วก็คิดถึงฝีมือตำน้ำพริกลงเรือที่ไม่มีใครสู้ได้ พี่ชายรุจหัดมาตั้งหลายปี ทำกี่ทีก็อร่อยสู้ฝีมือย่าไม่ได้”
       ปวรรุจยิ้มนิดๆรับ อย่างรู้ทันมุกน้องชาย พุฒิภัทรเอียงหน้ามากระซิบ
       “เตรียมตัวกินน้ำพริกลงเรือติดต่อกันอีก 2 เดือนได้เลย”
       พุฒิภัทรกับปวรรุจขำกันคิกคัก ย่าอ่อนได้ทีปรายตามามองปวรรุจแล้วก็เชอะใส่
       “เชอะ มันแน่อยู่แล้ว ใครจะมาสู้ฝีมือชาววังอย่างย่าได้” แล้วก็หันมายิ้มแย้มกับรัชชานนท์ และพุฒิภัทรต่อ “นี่ชายภัทร ชายเล็ก..วันนี้ย่าเตรียมอาหารที่หลานๆชอบเอาไว้แล้วนะ ไม่ได้กินอาหารฝีมือย่ามาหลายปี วันนี้จะได้กินจนหายคิดถึง”
        “ขอบคุณครับคุณย่า” ทั้งสองคนตอบรับ
       “เรารีบขึ้นเรือนกัน หม่อมย่ารอหลานๆอยู่แล้ว”
       
       ย่าอ่อนรีบชักชวนด้วยความตื่นเต้น



หากถูกใจช่วยกด Like เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะค๊าาาา



คำที่เกี่ยวข้อง : สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรเรื่องย่อ, เรื่องย่อ สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรย้อนหลัง, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรอัพเดท, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรตอนล่าสุด, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรย้อนหลังทุกตอน, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรตอนแรก, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรย้อนหลัง, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรอัพเดท, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรตอนล่าสุด, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรย้อนหลังทุกตอน, ดูสุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธรออนไลน์, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร 10 มี.ค. 2556, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร ตอนที่12, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร 10 มีนาคม 2556, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร ตอนจบ, สุภาพบุรุษจุฑาเทพย้อนหลัง ตอนคุณชายธราธร ตอนอวสาน


ร่วมแสดงความคิดเห็น

ZONEZEED.COM ควมบันเทิงไม่เคยหลับไหล แหล่งรวมความบันเทิงบนโลกออนไล์
เว็บไซต์ โซนซี๊ด.คอม เป็นเว็บไซต์รวบรวมความบันเทิงออนไลน์ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความบันเทิงเยอะแยะมากมาย หลากหลายหมวดหมู่ หลายเรื่อง
หากเรื่องในหัวข้อใดมีส่วนพาดพิงหรือละเมิดลิขสิทธิ์ทำให้เกิดความเสียหายกรุณาแจ้งมาที่ zonezeed(แอ๊ด)windowslive.com เพื่อที่จะลบข้อมูลหรือแก้ไขให้ถูกต้อง

Copy right © 2009-2012 ZoneZeed.com is version 3.0 All right reserved. Website design by ZoneZeed.com
Best viewed with IE 6.0 or above | Opera | Firefox browser 1024 x 768 resolutions. เข้าสู่ระบบ