ออนไลน์ 9,591  คน     ค้นหาด่วน:  

ฉากอวสานสุดหวาน ญเดชน์-ญาญ่า ในเกมรักเกมร้าย

ฉากอวสานสุดหวาน ญเดชน์-ญาญ่า ในเกมรักเกมร้าย
อัพเดท : 11 ธันวาคม 2554,11:31
อ่าน : 1,068
หมวดหมู่ : ข่าวล่าสุด






เกมร้ายเกมรัก เกมร้ายเกมรัก


เกมร้ายเกมรัก

มาแรงจริง ๆ สำหรับกระแสละครเรื่อง "เกมรักเกมร้าย" ที่ ไม่ว่าจะไปไหนมาไหน ใคร ๆ ก็จะต้องพูดถึง นางฟ้า สายชล และชมพูแพร!!! ก็แหม... ละครเรื่องนี้ เนื้อเรื่องสนุกน่าติดตามสุด ๆ อีกทั้งยังมีพระ-นาง คู่ขวัญ อย่าง ณเดชน์ คูกิมิยะ กับสาวน้อยวัยใส ญาญ่า อุรัสยา มาประชันบทบาทคู่รักกุ๊กกิ๊กกันอีกครั้ง ให้แฟน ๆ ได้ลุ้นกันทั้งในจอ นอกจอ .. แล้วอย่างนี้จะไม่ให้คอละครไม่ติดตามดูได้อย่างไรล่ะเนอะ อิอิ  ...

        แต่ทว่า เผลอแป๊ป ๆ ก็ใกล้ถึงตอนจบของละครเรื่องนี้เต็มที  งาน นี้แฟน ๆ ละครก็กำลังลุ้นกันตัวโกงว่า "คุณชาร์ล" จะสามารถปรับความเข้าใจกับ "ฟ้าลดา" ได้หรือไม่ ส่วนนางร้าย "ชมพูแพร" จะมีบทสรุปกับการปั่นหัวน้องสาว และพี่หมอสุดหล่อได้อย่างไร!! แฟน ๆ ละครก็อย่าลืมติดตามตอนจบของละครเรื่องนี้ในคืนนี้นะคะ

       แว่ว ๆ ว่า มีฉากกุ๊กกิ๊ก เลิฟซีนสุดหวาน ยิ่งกว่าฉากสวีทให้ตอนแรก ๆ มาให้เราได้กรี๊ดกันอีกครั้งด้วยล่ะ เรียกได้ว่า หวานหยดจนน้ำตาลขึ้นจอกันเลยทีเดียว ... เอ้าใครที่เป็นแฟนละครเรื่อง เกมรักเกมร้าย ก็ต้องห้ามพลาดตอนจบของละครเรื่องนี้ด้วยประการทั้งปวง !!  (แล้วอย่าหาว่าเราไม่เตือนนะคะ อิอิ)

       ติดตามบทสรุปสุดหวานของ ฟ้าลดา และคุณชาร์ล ได้ที่ไทยทีวีสีช่อง 3 ในวันอาทิตย์ที่ 11 ธันวาคม เวลา 20.30 น. ค่ะ


เรื่องย่อละครกมรักเกมร้ายตอนอวสาน


หมอวัฒนาขับรถวนหาจนเข้าใกล้โกดัง แล้วเข้าไปบริเวณโกดังโดยง่าย ที่นี่เอง หมอเห็นรถของชมพูแพรจอดอยู่ หมอดีใจมากที่ตัดสินใจถูก รีบลงจากรถสังเกตบริเวณรอบๆอย่างระแวดระวัง

ภายในโกดัง ชมพูแพรยังคาดคั้นข่มขู่ฟ้าลดาอย่างดุร้าย ถามว่า

“แกทำตามที่ฉันขอได้รึเปล่าฟ้าลดา”

“ถ้ามันจะทำให้พี่แพรอภัยให้ฟ้า ฟ้าจะทำ”

ชมพูแพรยิ้มดีใจมากที่ฟ้าลดายอมตน

ที่ด้านนอกโกดัง หมอวัฒนายืนรอสายชลและสหัสอยู่ พอสหัสขับรถมาถึง สายชลลงไปถามทันที

“นางฟ้าอยู่ไหน”

“ผมคิดว่าน้องฟ้าถูกจับอยู่ในนั้น” หมอชี้เข้าไปในโกดัง สายชลกับสหัสมองตาม “ผมไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป เพราะกลัวว่าน้องฟ้าจะไม่ปลอดภัย”

“จะเข้าไปหรือไม่เข้า นางฟ้าก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดี” สายชลบอก แล้วหันไปสั่งสหัส “สหัสโทร.แจ้งตำรวจ”

เมื่อสหัสรับคำแล้ว สายชลจะเดินเข้าไปในโกดังหมอวัฒนารีบเรียก

“เดี๋ยวคุณชาร์ล...ผมไปด้วย”

เมื่อสายชลพยักหน้า หมอรีบเดินตามไป ส่วนสหัสก็รีบโทร.แจ้งตำรวจ

ooooooo

ยาซะรอการเจรจาระหว่างชมพูแพรกับฟ้าลดา อยู่ รู้สึกนานจนทนไม่ได้ทำท่าจะเข้าไปดู ก็พอดีชมพูแพรเดินออกมา ยาซะดีใจรีบเข้าไปแบมือ

“จบเรื่องเสียที...เงิน”

ยาซะมองชมพูแพรอย่างเชื่อใจว่าจะไม่กล้าตุกติก หยิบมือถือออกมาเปิดคลิปเสียงให้เธอฟังต่อหน้าฟ้าลดา

เป็นคลิปเสียงที่ชมพูแพรชมว่ายาซะทำได้ดี และยาซะแสดงความยินดีที่ได้ร่วมงานกับเธอ โดยเฉพาะประโยคที่ว่า “ว่าแต่คุณแน่ใจหรอว่าวิธีนี้จะทำให้น้องสาวคุณอยากไปจากที่นี่” และเสียงตอบของชมพูแพรที่ว่า “ฉันมั่นใจ” ทำให้ฟ้าลดาถึงกับตะลึงอึ้งด้วยความเสียใจที่ทุกอย่างเป็นแผนของชมพูแพร

ยาซะกดลบคลิปเสียงให้ชมพูแพรเห็นต่อหน้า เธอยิ้มพอใจ ล้วงในกระเป๋ากางเกงหยิบเช็คเงินสดออกมาส่งให้ยาซะ

“เช็คเงินสด แกเอาไปเบิกเงินได้เลย”

ยาซะรับเช็คเงินสดไปดูตัวเลขแล้วชะงักชักสีหน้า ถามอย่างไม่พอใจว่า

“ห้าแสน! เราตกลงกันว่าห้าล้านไม่ใช่เหรอ”

“ฉันไม่นึกว่างานมันจะง่ายขนาดนี้ ห้าแสนยังมากเกินไปด้วยซ้ำ” ชมพูแพรพูดหน้าตาเฉย แต่ยาซะไม่เฉยด้วย ชักปืนออกมาจ่อไปที่ชมพูแพรทันที เธอตกใจผงะ ฟ้าลดารีบเข้ามาขวาง ตวาดยาซะ

“แกอย่าทำอะไรพี่สาวฉันนะ”

ยาซะใช้หลังมือตบหน้าฟ้าลดาอย่างแรง จนเธอล้มเลือดกบปาก ชมพูแพรตกใจ ยาซะหันปืนจ่อมาทางชมพูแพรแทน

“แกกล้ามากที่เล่นตุกติกกับฉัน! อยากตายใช่ไหม”

ชมพูแพรตกใจหน้าซีดเผือด ฟ้าลดาหาทางช่วย เธอคว้าท่อนไม้ที่พื้นฟาดยาซะสุดแรง จนมันร้องลั่น หันไปแย่งไม้จากฟ้าลดา แต่ฟ้าลดาฟาดไปมาไม่หยุด ยาซะมัวแต่ปัดป้องจนไม่มีจังหวะจะยิง ชมพูแพรตัวสั่นงันงกทำอะไรไม่ถูก

ฟ้าลดาฟาดจนยาซะเซ เธอทิ้งไม้แล้วรีบฉุดแขนชมพูแพรวิ่งออกไป

ooooooo

ฟ้าลดาพาชมพูแพรวิ่งมาจนถึงริมน้ำ เธอบอก ให้ชมพูแพรรีบหนีไป เจอยาซะโผล่มาพอดี ทั้งสองตกใจ ฟ้าลดาผลักชมพูแพรจนเซถลา บอกให้รีบหนี ชมพูแพรส่ายหน้า ฟ้าลดาประคองชมพูแพรลุกขึ้น ยาซะตามมาทันพอดี

“พวกแกไม่รอดหรอก” ยาซะย่างสามขุมเข้าหา

ทันใดนั้นสายชลกับหมอวัฒนาเดินอย่างเร่งรีบเข้ามา ยาซะเห็นดังนั้น มันคว้าฟ้าลดาไปเป็นตัวประกัน เอาปืนจ่อที่หน้าอกเธอ ประกาศกร้าว

“อย่าเข้ามา ไม่งั้นมันตาย”

“แกต้องการอะไร แกบอกฉัน ฉันให้แกได้ทุกอย่างเพื่อแลกกับชีวิตนางฟ้า” สายชลถาม

“ฮ่าๆๆ ไม่นึกเลยว่าจะมีวันที่แกขอร้องฉัน คุกเข่า!”

สายชลยืนนิ่ง ยาซะยิงลงที่พื้นใกล้เท้าสายชล ทุกคนสะดุ้ง หมอวัฒนาเดินออกมา ยาซะเล็งปืนใส่ทันที

“มึงไม่เกี่ยว ออกไป!” ยาซะตวาด ทำให้หมอวัฒนาชะงักขยับถอยออกมา

สายชลตัดสินใจคุกเข่าลงตรงหน้ายาซะ ฟ้าลดามองอย่างเป็นห่วงมาก เธอยืนตรงหน้าสายชลเพราะถูกยาซะจับเป็นตัวประกันอยู่ มันใช้ด้ามปืนตบหน้าสายชลอย่างแรงจนหน้าหัน ทุกคนตกใจมาก

“ปล่อยฉันนะ” ฟ้าลดาดิ้น ถูกยาซะรัดแน่นเข้าไปอีก มันสั่งให้หยุด ส่วนสายชลยอมร้องขอมันว่า

“ฉันขอล่ะ อย่าทำอะไรนางฟ้า แกอยากได้อะไรจากฉันบอกมาเลย...บอกมา!”

“ชีวิตแก!!”

สายชลชะงักงัน ฟ้าลดาตกใจมองสายชลอย่างเป็นห่วงมาก ชมพูแพรกับหมอวัฒนาตะลึงอึ้ง ยาซะตะคอกอีกว่า

“ฉันต้องการชีวิตแก!”

“ได้ ฉันจะให้ชีวิตกับแก” สายชลตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “นางฟ้าคือชีวิตของฉัน ถ้านางฟ้าเป็นอะไร ฉันคงเจ็บยิ่งกว่าตัวฉันเป็น”

ชมพูแพรตระหนักในวินาทีนั้นว่า เธอไม่อาจแทนที่ฟ้าลดาได้จริงๆ สายชลยังคงพูดต่ออย่างหนักแน่นว่า

“สายชลรักนางฟ้านะ รักมากที่สุด ชาตินี้สายชลอาจจะไม่ได้อยู่กับนางฟ้า แต่สายชลจะอธิษฐานให้สายชลเกิดมารักนางฟ้าทุกชาติไป”

ยาซะหันปืนไปทางสายชลทันที ฟ้าลดาได้จังหวะที่ยาซะเอาปืนออกจากตัวเธอ กระทืบเท้ามันสุดแรงจนมันเสียจังหวะร้องลั่น สายชลพุ่งเข้าแย่งปืน หมอวัฒนารีบดึงฟ้าลดาออกมา ชมพูแพรได้แต่ยืนมองลุ้น

ooooooo

ยาซะกับสายชล ปล้ำแย่งปืนกันจนดูไม่ออกว่าใครทำอะไร ทันใดนั้นเสียงปืนลั่นเปรี้ยง ฟ้าลดาผงะ ภาพในอดีตที่สายชลถูกยิงที่ท้อง ผุดขึ้นในความทรงจำอีกครั้ง...

แต่วันนี้ไม่ใช่...

หลังจากเสียงปืนลั่นเปรี้ยงแล้ว สายชลอึ้ง ยาซะก็อึ้ง หมอวัฒนา ฟ้าลดา และชมพูแพรพากันมองอึ้ง สายชลยกมือตัวเองดู เห็นเลือดเต็มมือ มองไปที่ยาซะ เห็นมันถูกยิงที่ท้องมันพยายามจะลุกขึ้น แต่หมดแรงฟุบลง ปืนในมือหล่นลงกับพื้น

สายชลได้สติ หันไปทางฟ้าลดา ผวาเข้ากอดเธอไว้แน่น ชมพูแพรมองดูด้วยความเจ็บปวด หมอวัฒนามองดูชมพูแพรด้วยความเห็นใจ

ทันใดนั้น ยาซะผงกหัวขึ้น พยายามจะหยิบปืนที่ตกอยู่ข้างตัว ตาหันมองชมพูแพรอย่างแค้นใจ คำรามเสียงแผ่ว

“เพราะแกคนเดียว นังชมพูแพร!”

ฟ้าลดาเห็นยาซะเล็งปืนไปทางชมพูแพร เธอผละจากสายชลพุ่งเข้าเอาตัวขวางวิถีกระสุน ปากก็ร้องตะโกน

“พี่แพรระวัง!”

ยาซะยิงทันที กระสุนเจาะเข้าที่หน้าอกฟ้าลดาจนสะดุ้งเฮือก ชมพูแพรแทบช็อกที่ฟ้าลดารับกระสุนแทนตน สายชลกับหมอตกใจ พอดีกับที่สหัสพาตำรวจมาถึงพอดี ตำรวจเห็นยาซะยิงฟ้าลดาก็ยิงใส่มันทันที เพียงนัดเดียวยาซะก็ตายคาที่

ฟ้าลดาโงนเงนกำลังจะล้ม สายชลถลาเข้าประคองไว้ในอ้อมกอด ร้องเรียกสุดเสียง

“นางฟ้า...”

ชมพูแพรตกใจมากจนจะเป็นลม หมอวัฒนารีบเข้าประคอง

สายชลกอดฟ้าลดาน้ำตารื้น ฟ้าลดามองเขาด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ณ นาทีนี้ ไม่ว่าเขาจะเป็นชาร์ลหรือสายชลเธอก็รักเขาจนหมดใจแล้ว...

ฟ้าลดาตาปรือจะหมดสติ แต่ก็ยังมองสายชลจนหลับตาลง สายชลตกใจแทบจะเป็นบ้าตะโกนเรียกสุดเสียง...

“นางฟ้า...”

ooooooo

รถพยาบาลมาถึง รีบรับฟ้าลดาพาไปส่งโรงพยาบาล สายชลในสภาพเสื้อผ้าชุ่มไปด้วยเลือดของฟ้าลดา วิ่งตามเตียงเข็นร่างเธอไป ปากก็พร่ำบอก

“นางฟ้าอย่าเป็นอะไรนะ ได้โปรดอย่าเป็นอะไรนางฟ้า”

“ฟ้า...ฟ้า...” ชมพูแพรร้องเรียกวิ่งตามไปจนถึงหน้าห้องฉุกเฉิน

ทุกคนต้องชะงัก เมื่อพยาบาลเข็นเตียงฟ้าลดาเข้าห้องผ่าตัดและรูดม่านปิดทันที

หมอวัฒนาโอบชมพูแพรไว้อย่างปลอบใจ สหัสเข้ามาจับบ่าสายชลบีบเบาๆอย่างปลอบใจเช่นกัน

ระหว่างรออยู่หน้าห้องผ่าตัด สายชลหน้าเครียดนิ่งเงียบ สหัสได้แต่นั่งดูอย่างเป็นห่วงห่างๆ หมอวัฒนายังนั่งอยู่กับชมพูแพร ทุกคนเงียบตึงเครียดกับการรอคอย

ทุกคนนั่งกันอยู่อย่างนั้น...เวลาผ่านไปอย่างทรมานใจ... จนสี่ทุ่มก็ยังไม่มีข่าวอะไรจากห้องผ่าตัด...

ooooooo

จนตีสอง เสียงเครื่องดังตี๊ดดดดดด ฟ้าลดาหัวใจหยุดเต้น พยาบาลรีบเอาที่ปั๊มหัวใจมา หมอปั๊มหัวใจให้ทันที แต่ปั๊มกี่ครั้งก็ไม่ขึ้น หมอหน้าเครียด

เมื่อหมอออกมา หมอวัฒนา สายชล สหัส และชมพูแพรที่รออยู่หน้าห้อง ต่างผวาเข้าไปหา หมอเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อนว่า

“อาการคนไข้ยังไม่ปลอดภัย กระสุนโดนจุดสำคัญ และคนไข้ก็เสียเลือดมาก หมออยากให้คุณเผื่อใจไว้บ้าง”

ทุกคนอึ้ง ชมพูแพรถึงกับหน้าซีด คร่ำครวญเสียงเครือว่า

“เป็นเพราะแพร...แพรทำให้น้องเป็นแบบนี้...”

ชมพูแพรร้องไห้อย่างหนักจนเป็นลม หมอวัฒนาประคองไว้ทัน ส่วนสายชลนิ่งงัน กำมือแน่นด้วยความห่วงใย

ooooooo

เมื่อฟ้าลดามาอยู่ในห้องไอซียู เธอนอนหน้าซีดขาว มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด สายชลเฝ้าอยู่ไม่ห่าง เขากุมมือเธอไว้ตลอดเวลา ประคองมือเธอขึ้นแนบแก้มภาวนาไม่ขาดปาก...

“ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีๆจงเข้ามา...ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีๆจงเข้ามา...ความชั่วร้ายจงออกไป สิ่งดีๆจงเข้ามา...สิ่งดีๆจงเข้ามา...”

สายชลพร่ำภาวนาอยู่อย่างนี้ไม่ขาดปาก แต่เธอก็ไม่ดีขึ้นเลย เขาทนความกดดันอัดอั้นไม่ไหว ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก หัวใจแทบสลายเมื่อคิดว่าฟ้าลดาไม่อยู่กับตนอีกแล้ว...

สายชลซบหน้ากับฝ่ามือตัวเอง ร้องไห้น้ำตาแทบเป็นสายเลือด...

ชมพูแพรก็ยังไม่ได้สติ หมอวัฒนากุมมือเธอไว้ตลอดเวลา ไม่นานนัก ชมพูแพรก็รู้สึกตัว คำแรกที่พึมพำออกมาคือ

“ยัยฟ้า...” เธอมองไปรอบตัวแล้วพยายามลุกยืน หมอวัฒนาช่วยประคองไว้ “แพรจะไปหายัยฟ้า พี่หมอพาแพร ไปหายัยฟ้าทีนะคะ”

ชมพูแพรมองหมออย่างอ้อนวอน หมอวัฒนาได้แต่มองเธออย่างลังเล...ลำบากใจ

ooooooo

หมอวัฒนาพาชมพูแพรมายืนดูฟ้าลดาอยู่หน้าห้อง ภายในห้องสายชลยังเฝ้าอยู่อย่างห่วงใย...

ชมพูแพรร้องไห้ออกมา ขณะเอ่ยกับหมอวัฒนาที่กุมมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจว่า

“ถ้ายัยฟ้าเป็นอะไรขึ้นมา แพรจะไม่มีวันยกโทษให้ตัวเอง...”

ขณะนั้นเอง พยาบาลเดินเข้ามาหาสายชลในห้อง บอกว่าห้องไอซียูอยู่เฝ้าไม่ได้ สายชลลุกขึ้นยืน เอ่ยขอ

“ขอผมอยู่เถอะครับ”

“ไม่ได้จริงๆ ค่ะ ตอนนี้คนไข้ต้องระวังการติดเชื้อ การที่คุณอยู่จะทำให้ยิ่งเสี่ยงมากขึ้น คนไข้อาจจะอาการแย่ลงนะคะ”

สายชลหันไปมองฟ้าลดาหน้าเศร้า หมอวัฒนาเดินเข้ามาพูดกับสายชลอย่างเห็นใจ เข้าใจว่า

“คุณชาร์ล...เชื่อพยาบาลเถอะนะครับ”

สายชลหันไปมองฟ้าลดาที่เตียงอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง ค่อยๆเดินตามหมอวัฒนาออกไป...

ออกมาหน้าห้องไอซียูแล้ว สายชลหยุดยืนหันบอกหมอวัฒนากับชมพูแพรว่า

“ผมจะนั่งเฝ้านางฟ้าอยู่ที่นี่ครับ ถ้านางฟ้าฟื้นขึ้นมา ผมอยากให้เธอเห็นหน้าผมเป็นคนแรก” หมอกำลังจะพูด ก็ถูก สายชลตัดบทว่า “หมอกลับไปเถอะ ถ้ามีอะไรผมจะโทร.บอก”

สายชลปรายตามาทางชมพูแพรเชิงบอกในทำนองเดียวกัน แล้วหันหลังจะเดินไปนั่ง ชมพูแพรเดินมาดักหน้า สายชลชะงัก ส่วนหมอตกใจไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไร

“แพรรู้ว่า คุณเกลียดแพร เพราะแพรทำให้ยัยฟ้าเป็นตายเท่ากัน...ถ้าเป็นไปได้ แพรก็อยากเป็นคนที่อยู่ในห้องนั้นแทนยัยฟ้า...” ชมพูแพรร้องไห้ออกมา เอ่ยขอ “แพรอยากอยู่ที่นี่ อยากอยู่รอจนยัยฟ้าจะฟื้น ตอนนี้แพรรู้แล้วว่า ยัยฟ้ารักแพรมากขนาดไหน”

“คำพูดนี้ คุณควรจะเก็บไว้พูดกับนางฟ้า...ไม่ใช่ผม” สายชลตอบอย่างเย็นชาแล้วเดินไปนั่งไกลออกไป ชมพูแพรมองตามเขาไปด้วยความเสียใจอย่างที่สุด

หมอวัฒนาเดินมาจับมือชมพูแพรพาเดินไปนั่งอีกมุมหนึ่ง กระนั้นเธอก็ยังหันมองสายชลด้วยแววตาที่รู้สึกผิดมาก แต่สายชลไม่มีแก่ใจจะมองใครหรือมองอะไร หัวใจเขาเจ็บปวดแสนสาหัส เอนตัวพิงกำแพงอย่างคนสิ้นหวัง...

ooooooo

รุ่งเช้า...

ที่หน้าห้องไอซียู สายชลยังนั่งที่เดิมในท่าเดิมแต่พิงกำแพงหลับ ห่างออกไป ชมพูแพรหลับซบไหล่หมอวัฒนา ส่วนหมอเองก็นั่งหลับเช่นกัน
ป้าเนียมเดินเข้ามาสีหน้าตื่นๆ กับภาพชมพูแพรที่ซบไหล่หมอหลับอยู่ เดินเข้าไปเรียกชมพูแพรเบาๆ จนทั้งสองตื่น ชมพูแพรมองป้าเนียมถามอย่างแปลกใจว่า

“มาได้ยังไงเนี่ย”

“ผมโทร.บอกป้าเนียมเองครับ เพราะผมรู้ว่าคุณกับคุณชาร์ลไม่มีทางยอมกลับบ้านแน่ๆ” หมอวัฒนาบอก

“ป้าเอาโจ๊กแล้วก็เสื้อผ้ามาให้คุณเปลี่ยนค่ะ แล้วนี่คุณฟ้าเป็นยังไงบ้างคะ” เมื่อชมพูแพรบอกว่ายังไม่ฟื้น ป้าเนียมพนมมือหน้าเศร้าๆ ภาวนา “คุณท่านทั้งสองช่วยคุ้มครองคุณฟ้าด้วยนะคะ”

ป้าเนียมหันไปเห็นสายชลเดินเข้ามาหา ป้าเนียมเรียกเบาๆ บอกว่าตนเอาเสื้อผ้ามาให้เขาเปลี่ยนด้วย

สายชลกับชมพูแพรสบตากันพอดี ต่างชะงักไป ไม่นานเจ้าหน้าที่ตำรวจสองสามนายก็เดินเข้ามา ทั้งหมดหันมองชมพูแพร ทำเอาเธอหน้าถอดสี ตำรวจเห็นสายชลจึงเดินไปหา บอกว่า

“คุณชาร์ลครับ พอจะมีเวลาสักครู่ไหมครับ ผมอยากสอบปากคำถึงเหตุการณ์เมื่อวานนี้”

“ได้ครับ ต้องไปที่สถานีตำรวจรึเปล่า”

“ไม่ต้องครับ ผมขอใช้ห้องที่โรงพยาบาลไว้ เชิญครับ”

ตำรวจเดินนำไป สายชลตามไปติดๆ ผ่านชมพูแพรเธอหลบตาเขาอย่างหวาดหวั่น ...พอสายชลเดินผ่านไป เธอมองตามอย่างกังวลใจ...

หลังจากให้ปากคำกับตำรวจเสร็จ สายชลเดินออกมา หมอวัฒนากับชมพูแพรหันมองอย่างใคร่รู้ ตำรวจออกมากับสายชล เอ่ยก่อนแยกตัวไปว่า

“ขอบคุณมากนะครับ คำให้การของคุณเป็นประโยชน์กับรูปคดีมาก ผมไปนะครับ”

ตำรวจเดินผ่านชมพูแพรกับหมอวัฒนา ตำรวจผงกหัวให้ชมพูแพร ส่วนหมอวัฒนายิ้มให้ตำรวจ ชมพูแพรมองสายชลด้วยสายตาที่เป็นคำถาม

“ผมให้การตำรวจไปว่า ยาซะกับผมเคยทะเลาะกันมาก่อน มันรู้ว่าผมกับนางฟ้ารักกัน มันก็เลยมาลักพาตัวนางฟ้าเพื่อแก้แค้น”

“นี่คุณช่วยแพรเหรอคะ” ชมพูแพรมองอึ้ง

“ผมไม่ได้ช่วยคุณ ผมช่วยนางฟ้า นางฟ้ารักคุณมาก เขาคงไม่ต้องการให้พี่สาวเพียงคนเดียวของเขาต้องเป็นอะไรไป ถ้านางฟ้าอยู่ตรงนี้ นางฟ้าก็ต้องทำแบบเดียวกับผม”

“ขอบคุณมากนะคะ...ขอบคุณจริงๆแล้วขอโทษสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา” ชมพูแพรร้องไห้อย่างรู้สึกผิดมาก

“ผมเองก็ต้องขอโทษคุณเหมือนกัน ที่ผมใช้คุณเป็นเครื่องมือ การผูกพยาบาทเป็นการจองเวรที่ไม่มีวันสิ้นสุด ทำให้เราไม่มีความสุขเลยสักนิด”

ชมพูแพรพยักหน้าอย่างเข้าใจเห็นด้วย สายชลกับชมพูแพรยิ้มให้กันเหมือนล้างข้อบาดหมางค้างคาใจต่อกัน หมอวัฒนาเห็นแล้วยิ้มออกมาอย่างสบายใจ...

ooooooo

หมอเข้าไปตรวจอาการของฟ้าลดาอีกครั้ง สายชล หมอวัฒนา และชมพูแพรดูอยู่อย่างใจจดจ่อ ครู่หนึ่งหมอหันมาบอกทั้งสามว่า

“ผมดีใจด้วยนะครับ คนไข้พ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ผมต้องขอดูอาการเธออีกสักพักนะครับ”

“แล้วนางฟ้าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ครับ” สายชลถาม

“ข้อนี้ผมตอบไม่ได้ มันขึ้นอยู่ที่ความพร้อมของคนไข้ แต่พวกคุณไม่ต้องห่วง ผมมั่นใจว่าคนไข้ต้องฟื้นแน่นอน”

ทุกคนดีใจมาก สายชลมองฟ้าลดาอีกครั้งด้วยความดีใจ...มีความหวัง...

ooooooo

ณ สุสานที่เก็บอัฐิของพ่อกับแม่...ชมพูแพรเอาแจกันดอกไม้มาวางตรงหน้าที่เก็บอัฐิ สีหน้าเศร้าหมองอย่างรู้สึกผิด บอกกล่าวพ่อกับแม่ว่า

“คุณพ่อ คุณแม่ แพรขอโทษนะคะ อโหสิกรรมให้แพรด้วย...”

ชมพูแพรเช็ดน้ำตา ลุกขึ้นหันมองหมอวัฒนาที่ยืนอยู่ข้างๆ เต็มตา...

ระหว่างเดินออกจากสุสานด้วยกันนั้น เธอเอ่ยกับหมอ ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่จากห้วงหัวใจของตัวเองว่า...

“เมื่อก่อน แพรคิดว่าไม่มีใครรักแพร แต่ความจริงแล้ว แพรได้รับความรักจากทุกคน เพียงแต่แพรไม่รู้จักพอ ทำให้แพรทำเรื่องที่เลวร้ายที่สุดลงไป และถ้ายัยฟ้าเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ แพรคงเหมือนตายทั้งเป็น...” เธอสะอื้นในอกอย่างสะเทือนใจ แต่ก็รู้สึกโล่งใจที่ได้พูดความในใจออกไป
หมอวัฒนาหยุดเดิน จับเธอให้หันมาหาตน มองเธอและพูดด้วยแววตาชื่นชม อบอุ่น ให้อภัยว่า

“ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันเป็นอดีต สิ่งที่แพรต้องคิดถึงคือปัจจุบัน และอนาคต...เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหมครับ”

ชมพูแพรมองหน้าหมอชะงักนิ่ง แต่พอจะพูด หมอก็รีบพูดขึ้นก่อนว่า

“แพรอย่าเพิ่งปฏิเสธผมเลยนะ ผมอยากให้แพรรู้ว่าผมรักแพร วันแรกที่ผมรักแพรยังไง วันนี้ก็มีแต่จะรักมากขึ้น” ชมพูแพรมองหมอด้วยความซาบซึ้งใจ หมอพูดต่อด้วยความรักที่มั่นคงว่า “ผมมั่นใจว่าความรักของผม จะทำให้แพรเป็นผู้หญิงที่มีความสุขมากที่สุดในโลก ให้โอกาสผมอีกครั้งนะครับ”

พูดแล้วหมอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ชมพูแพร กลับดึงมือตัวเองออก ทำให้หมอใจเสีย

“แพรขอบคุณพี่หมอมากนะคะที่ยังรักแพร แต่แพรทำผิดกับพี่หมอไว้มากมายเหลือเกิน ถ้าจะให้แพรกลับไปคบกับพี่หมอ แล้วทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแพรทำไม่ได้ แพรขอโทษนะคะ ขอโทษสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง...”

“ผมไม่เคยโกรธแพร...” หมอจับแขนทั้งสองข้างของเธอ มองและพูดอย่างเว้าวอน “ผมจะรอแพรนะครับ ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ ผมก็จะรอแพรตรงที่เดิม”

หมอวัฒนามองหน้าชมพูแพรเต็มตา เธอมองเขาเต็มตาเช่นกัน แล้วต่างยิ้มให้กันแทนคำมั่นสัญญา...

ooooooo

สายชลยังอยู่ที่โรงพยาบาล สหัสเอาเอกสารมาให้เซ็น ทั้งสองไปนั่งกันที่ร้านกาแฟ สายชลเซ็นเอกสารแล้วเอ่ยกับสหัสด้วยความซึ้งใจว่า

“ขอบใจนายมากที่ช่วยเหลือฉันทุกอย่าง นายทำเกินหน้าที่มากไปแล้วรู้ไหม”

“สิ่งที่ผมทำ ผมไม่ได้ทำเพราะว่ามันเป็นหน้าที่ ผมทำด้วยความเต็มใจ คุณชาร์ลก็เป็นเหมือนน้องชายผมคนหนึ่งนั่นแหละครับ” พูดแล้วเห็นสายชลชะงัก สหัสรีบออกตัว “เอ่อ...ผมคงจะพูดมากไป ผมขอโทษ”

“ฉันก็เห็นนายเป็นพี่ชายเหมือนกัน...พี่ชาย” สายชลยิ้มจับบ่าสหัส เรียกเขาว่าพี่ชายเต็มปากเต็มคำ เต็มใจ แล้วถามว่า “ยัยตาจะกลับอเมริกาเมื่อไหร่”

“พรุ่งนี้ครับ” สหัสหน้าจ๋อยไปถนัดตา

“นายไปส่งพวกเขาที่สนามบินด้วยก็แล้วกัน” พอสหัสรับคำเศร้าๆ สายชลมองหน้าถาม “เป็นไร”

สหัสปฏิเสธว่าเปล่า สายชลดักคอว่าเปล่าอะไร อยู่ดีๆ ก็ซึม สหัสยิ่งพูดไม่ออก สายชลมองๆ แล้วนึกอะไรได้ถามดักคอว่า “อย่าบอกนะว่านายเสียใจที่ยัยตาจะไม่อยู่ที่นี่แล้ว”

“มันรู้สึกใจหายยังไงไม่รู้”

“ถ้านายไม่อยากให้เขากลับ นายต้องรั้งเขาเอาไว้ให้ได้ นายยังมีโอกาส อย่าปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป นายจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต”

ฟังแล้ว สหัสมองสายชลอย่างครุ่นคิด...

ooooooo

แล้วสหัสก็ไปหาเพลินตาที่บ้าน สองแม่ลูกมองหน้ากันอย่างสงสัยว่าสหัสมาทำไม เมื่อออกไปเปิดประตู เพลินตากับพิสมัยจึงถามพร้อมกันว่า “นายมาทำไม”

สหัสอึกอักเหล่ไปทางพิสมัย พิสมัยถามอย่างเดาใจออกว่าไม่อยากให้ตนอยู่ด้วยใช่ไหม สหัสรีบบอกว่าใช่ แล้วก็ต้องหน้าเจื่อน เมื่อพิสมัยตอบอย่างเฉียบขาดว่า

“แต่ฉันจะอยู่!”

“คุณแน่ใจนะว่าจะให้แม่คุณอยู่” สหัสไม่กล้าตอแยกับพิสมัยแต่หันไปถามเพลินตาแทน เธอตอบแทบไม่ต้องคิดว่า

“นี่แม่ฉัน! ทำไมฉันต้องไม่แน่ใจ มีอะไรก็คุยมาเร็วๆสั้นๆเพราะฉันยังจัดกระเป๋าไม่เสร็จ”

สหัสสูดลมหายใจลึกๆรวบรวมความกล้า ก่อนพูดออกไปว่า

“ผมคิดว่าผมชอบคุณ” พูดแล้วเห็นสองแม่ลูกผงะ อ้าปากค้าง ขณะที่สหัสมองอย่างแปลกใจนั้น เพลินตาก็โวยวายใส่ทันทีว่า

“ฉันจะไปอยู่แล้ว นายยังไม่เลิกยั่วโมโหฉันอีกเหรอ” สหัสยืนยันจริงจังว่าตนพูดจริง พิสมัยขัดขึ้นว่าไม่มีทาง อย่างเขาจะมาชอบลูกสาวตนได้ยังไง

“ผมยอมรับว่า ตอนแรกผมไม่ได้ชอบคุณ เพราะว่าคุณพูดมาก เรื่องเยอะ ชอบเถียง เกี่ยงงาน ไม่มีสาระ” สหัสบรรยายเสียจนเพลินตากับพิสมัยต่างมองอึ้ง พูดไม่ออก

“แต่หลังจากวันที่ผมรู้ว่าคุณกำลังจะกลับอมริกา มันทำให้ผมรู้ว่า ถ้าผมไม่ได้ยินเสียงของคุณ ผมคงเหงา ถ้าไม่มีคนเรื่องมากอย่างคุณมาสั่งให้ผมทำโน่นทำนี่ ผมคง

ว้าเหว่...ถ้าไม่มีคนอย่างคุณคอยเถียงผม ผมคงเป็นใบ้และถ้าไม่มีคนอย่างคุณที่ชอบทำตัวไร้สาระ ชีวิตผมคงขาดสีสัน ผมขาดคุณไม่ได้ครับคุณเพลินตา”

เพลินตาแทบจะระทวยอยู่ตรงนั้น พิสมัยเองก็ถึงกับพูดไม่ออก ด่าไม่เป็น สหัสเดินเข้าใกล้ประตู จ้องหน้าเพลินตาพูดจริงจัง จริงใจว่า

“ผมไม่ขอให้คุณเชื่อผมตอนนี้ แต่ผมอยากขอโอกาสที่คุณเคยบอกผมว่าคุณอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่ คุณอาจจะได้เจอใครบางคนที่รักคุณอย่างที่คุณเป็น ผมมั่นใจว่าผมคือผู้ชายคนนั้น”

เพลินตานิ่งงัน ใจเต้นแรง มองสหัสที่หันหลังเดินออกไปเศร้าๆ พิสมัยมองหน้าลูกสาวอย่างจับสังเกต เพลินตารู้ตัวรีบพูดกลบเกลื่อนว่า “ไอ้หมอนั่นพูดบ้าอะไรก็ไม่รู้นะคะแม่” พูดแล้วหันหลังจะเดินเข้าข้างใน

พิสมัยมองตามเพลินตาแล้วตัดสินใจเปิดประตู ทันใดนั้นสหัสได้ยินเสียงหันมองอย่างแปลกใจ

“สหัส...พูดมากขนาดนี้ไม่คอแห้งเหรอ เข้ามาดื่มน้ำก่อนสิ” พิสมัยเอ่ยเสียงอ่อนลง เห็นสหัสนิ่งอึ้งก็ถามว่า “จะเข้ามาไหม”

“เอ่อ...ครับ...ครับ...” สหัสตอบ รีบเดินยิ้มเข้าไป มองไปทางเพลินตาที่ยืนเขินอยู่ข้างๆพิสมัย

ooooooo

ที่ห้องไอซียูในโรงพยาบาล เจมส์ ธงไทย วีรเดช มามิ แป๊ะ และจุ๊มาเยี่ยมฟ้าลดา

“หมอบอกว่าวันพรุ่งนี้จะย้ายนางฟ้าเข้าไปอยู่ในห้องปกติ” สายชลบอกกับทุกคน

“งั้นก็หมายความว่า นางฟ้าใกล้จะฟื้นแล้ว” มามิถาม

สายชลบอกว่ายังไม่ใช่เร็วๆนี้ เจมส์ถามว่าหมอบอกรึเปล่าว่าฟ้าลดาจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่

“มันอยู่ที่ว่าร่างกายของนางฟ้าพร้อมเมื่อไหร่ เมื่อนั้นนางฟ้าก็จะฟื้นเอง” สายชลบอก

“ไอ้ฟ้าเอ๊ย...เคราะห์ซ้ำกรรมซัดแท้ๆนี่ถ้าฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ คุณชาร์ลต้องรีบพาไปทำบุญเก้าวัด ทำสังฆทาน ปล่อยนก ปล่อยปลาให้เจ้ากรรมนายเวรนะครับ อ้อ...แล้วก็ทำบุญไปให้ไอ้คนที่มันจับนางฟ้าไปด้วย อโหสิกรรมให้เขาจะได้ได้บุญเยอะๆนะครับ” วีรเดชเสนอ เมื่อสายชลรับปาก เขาหันไปชวนน้องๆกลับเพื่อฟ้าลดาจะได้พักผ่อน

ทุกคนลาสายชลและบอกฟ้าลดาว่าแล้วจะมาเยี่ยมใหม่ สายชลขอบคุณทุกคน เอื้อมมือลูบหัวฟ้าลดาเหมือนจะให้รับรู้ถึงความห่วงใยของเพื่อนๆ

เจมส์เห็นความรักความห่วงใยของสายชลที่มีต่อฟ้า–ลดาแล้วก็มองไปทางอื่นเศร้าๆ มามิมองเจมส์อยู่ด้วยความ เห็นใจ

ooooooo

เมื่อพากันกลับมาถึงร้านกาแฟ มามิชงกาแฟมาให้เจมส์ที่ยังไม่หายเศร้า พูดหยอกว่า

“กาแฟดำรสเข้ม ดื่มแล้วรับรองหายอกหัก” ถูกเจมส์มองตาขวางถามว่าพูดอะไร “ไม่ต้องมาปิดฉันหรอก ฉันรู้ว่าพี่เจมส์ชอบนางฟ้า” ถูกเจมส์ถามอีกว่ารู้ได้ไง มามิลอยหน้าตอบว่า “ทำไมฉันจะไม่รู้ แววตาที่พี่เจมส์มองนางฟ้ามันปิดไม่มิด”

“ตอนนี้ฉันกำลังพยายามตัดใจ”

“ถ้าพี่เจมส์อยากตัดใจจากนางฟ้าได้เร็วๆฉันมีวิธี” มามิมองหน้าแบบถามว่า อยากตัดใจจริงรึเปล่า เจมส์สนใจ ถามว่าทำยังไง มามิยื่นหน้าเข้าไปให้เจมส์มองตนเต็มตาแล้วจึงบอกเบาๆแต่เอาจริงว่า “ก้อ...มาชอบฉันไง้”

เจมส์ลุกยืนหันหลังให้ทันที พูดตื่นๆว่า “อย่าพูดเล่น”

“ไม่ได้พูดเล่น พูดจริง” มามิเดินอ้อมไปดักหน้า แล้วบอกความในใจว่า “ฉันชอบพี่ ชอบตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้ว ตกลงเอาไง พี่คิดว่าพี่จะชอบฉันได้รึเปล่า”

เจมส์ทั้งตื่นเต้นดีใจเพราะตัวเองก็แอบมีความรู้สึกดีๆ กับมามิเหมือนกัน ถูกรุกหนักเข้าก็ถามว่าจะให้ตอบตอนนี้เลยหรือ

“เออ...ตอบมาเลย ฉันไม่อยากรักใครข้างเดียวอีกแล้ว ถ้าพี่มั่นใจว่าพี่ไม่มีทางชอบฉัน ฉันจะได้ไปหาคนอื่น ว่าไง”

เจมส์ถูกมามิรุก จ้องหน้ารอคำตอบ เลยบอกว่าถ้าจะ ให้ตอบตอนนี้ ตนตอบได้เลยว่าไม่ได้ชอบมามิ ทำเอามามิหน้าจ๋อยไปทันที แล้วเจมส์ก็พูดต่ออีกว่า “แต่...ถ้าหลังจากวันนี้ ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานเท่าไหร่ ฉันว่าฉันน่าจะชอบเธอได้ไม่ยาก”

ทีแรกมามิหน้าจ๋อย แต่พอฟังประโยคหลัง มามิยิ้มออกมาอย่างดีใจถามย้ำ “จริงนะ”

“อื้อ...” เจมส์ทำเสียงในคอ มามิย้ำอีกว่าอย่าหลอก กันนะ เจมส์ทำเสียง “อื้อ...” ในคออีกครั้ง มามิดีใจสุดๆกระโดดกอดเจมส์ จนคนทั้งร้านหันมอง เจมส์ยิ้มเขินๆรีบแกะมือมามิออก มามิหันไปรอบตัวเห็นทุกคนมองยิ้มๆเลยเขินไปอีกคน

ooooooo

ป้าเนียมเข้าครัวทำไก่ดำตุ๋นยาจีนเพื่อจะฝากชมพูแพรเอาไปให้ฟ้าลดาพรุ่งนี้ แหวนถามว่า ฟ้าลดาทานได้แล้วหรือ ป้าเนียมเลยนึกได้ บ่นตัวเองว่าจริงด้วย ลืมไป

แหวนทำหน้าทะเล้นบอกว่าป้าไม่ต้องกลัวเสียของหรอกตนจะกินให้เอง พลางเอาทัพพีจะตักชิม ถูกป้าเนียมตีมือเพียะ แหวนสะดุ้งบอกว่า เจ็บนะป้า...

“เมื่อไหร่ป้ากับแหวนจะเลิกทะเลาะกันสักที” เสียงชมพูแพรถามขึ้น ป้าเนียมตกใจ ถามว่าลงมาที่ครัวทำไมหรือ ชมพูแพรบอกว่า “แพรมีเรื่องจะคุยกับป้าค่ะ”

ป้าเนียมแปลกใจ ชมพูแพรเหล่ไปทางแหวน แหวนรู้ตัวบอกว่าขอไปปิดบ้านก่อนแล้วค่อยๆเลี่ยงออกไป

พอแหวนออกไป ชมพูแพรเดินเข้าหาป้าเนียมโผเข้ากอดป้าไว้จนป้าตกใจ

ชมพูแพรขอโทษป้าเนียมที่ตนทำตัวไม่ดีกับป้า ทำให้ป้าต้องเสียใจทั้งที่ป้ารักและดูแลตนมาตั้งแต่เด็ก ขอป้าอย่าโกรธตนเลย

ป้าเนียมกอดตอบน้ำตาไหลพราก บอกว่าตนไม่เคยโกรธ ไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร ตนก็ยังเห็นเธอเป็นเด็กตัวน้อยๆที่น่ารักในสายตาป้าเสมอ
ทั้งคู่ผละออกมา ยิ้มให้กันทั้งน้ำตา ป้าเนียมเช็ดน้ำตาให้ชมพูแพร เธอก็เช็ดน้ำตาให้ป้า ต่างยิ้มให้กันแล้วโผเข้ากอดกันอีก เป็นสัมผัสที่ไม่อาจบรรยายได้ถึงความรู้สึกผูกพันลึกซึ้งที่มีต่อกัน

ooooooo

สายชลยังคงเฝ้าดูแลฟ้าลดาอยู่อย่างทุ่มเท วันนี้ ขณะเช็ดตัวให้เธอ เขาก็พร่ำบอก เหมือนเธอรับรู้ได้ว่า

“สายชลจะเล่าเรื่องของเราให้นางฟ้าฟัง พอนางฟ้าฟื้นขึ้นมาจะได้จำสายชลได้...”

ภาพต่างๆในอดีตเมื่อครั้งอยู่ด้วยกันที่เกาะมิน ความรักความผูกพันกันในเวลานั้น เสมือนเกลียวชีวิตของเขาและเธอที่เกาะเกี่ยวกันอย่างเหนียวแน่นและมั่นคง

ทุกอย่างยังตราตรึงแจ่มจรัสอยู่ในความทรงจำตลอดมา...จวบจนวันนี้...และตลอดไป...

สายชลเช็ดตัวให้ฟ้าลดาเสร็จ พยาบาลเข้ามาพอดี บอกว่าถึงเวลาฉีดยาแล้ว สายชลหลีกทางให้พยาบาลฉีดยาใส่ถุงน้ำเกลือ เสร็จแล้วพยาบาลหันมาพูดกับสายชลว่า “ภรรยาคุณสีหน้าดีขึ้นมากเลยนะคะ”

“แต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่จะฟื้นขึ้นมานะครับ”

“คุณเคยลองกอดภรรยาหรือยังคะ” พยาบาลถาม เมื่อสายชลทำหน้าแปลกใจ พยาบาลบอกว่า “ค่ะ เขาบอกว่า การกอดเป็นยาที่ดีที่สุด โดยเฉพาะอ้อมกอดจากคนที่เรารัก ลองดูนะคะ” พูดแล้วพยาบาลยิ้มให้ก่อนเดินออกไป

สายชลหันมองฟ้าลดา ค่อยๆพยุงเธอขึ้น แต่ท่าไม่ถนัด จึงวางเธอลงบนเตียง ตัดสินใจเปลี่ยนเป็นขึ้นไปนอนกับเธอบนเตียง เอาแขนข้างหนึ่งสอดไปใต้ร่างเธอ แขนอีกข้างโอบกอดเธอไว้ สายชลกระชับมือนอนกอดฟ้าลดาไว้แนบตัวด้วยความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก

วันถัดมา สิ่งมหัศจรรย์ก็เกิดขึ้น เมื่อจู่ๆฟ้าลดาก็ค่อยๆลืมตาขึ้น หันเห็นสายชลกอดตนอยู่ก็ชะงัก รู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด พอดีสายชลลืมตาขึ้น เห็นฟ้าลดารู้สึกตัวแล้วก็ดีใจมาก ร้องออกมาเสียงดังพลางลุกขึ้นวิ่งไปบอกพยาบาลว่า

“นางฟ้าฟื้นแล้ว หมอ...หมออยู่ไหน หมอ...เมียผมฟื้นแล้ว เมียผมฟื้นแล้ว...”

ฟ้าลดานอนมองตามสายชลแล้วยิ้มออกมาอย่างชื่นใจ

ooooooo

หลังจากหมอมาตรวจฟ้าลดาแล้ว แจ้งว่าอาการของเธอดีขึ้นมาก อยู่โรงพยาบาลอีกสักสองสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้แล้ว

เมื่อหมอออกไป สายชลเดินเข้าหาฟ้าลดาที่เตียง ต่างมองกันด้วยความดีใจ สายชลเข้าไปจับมือฟ้าลดา ไม่ทันพูดอะไรก็ต้องชะงัก เมื่อมีเสียงชมพูแพรจากประตูห้อง แล้วเดินเข้ามากับหมอวัฒนา

ฟ้าลดาดีใจมากเมื่อเห็นชมพูแพร สายชลต้องถอยออกมาเมื่อชมพูแพรโผเข้ากอดฟ้าลดาบนเตียง ไม่เพียงเท่านั้น หมดวัฒนายังสะกิดชวนสายชลออกไปข้างนอกกัน สายชลจำต้องไปทั้งที่อยากอยู่

เมื่ออยู่กันตามลำพัง ชมพูแพรจับมือฟ้าลดากุมไว้ มองหน้าน้องเอ่ยด้วยสีหน้ารู้สึกผิดว่า

“พี่ขอโทษ ขอโทษที่พี่คิดทำร้ายฟ้า เพราะความเห็นแก่ตัวของพี่ ทำให้พี่ขาดสติ ทำเรื่องเลวร้ายกับน้องสาวเพียงคนเดียวของพี่ ฟ้าอภัยให้พี่ได้ไหม”

“พี่แพรไม่จำเป็นต้องขอโทษฟ้า ฟ้าเข้าใจพี่แพรทุกอย่าง และฟ้าไม่เคยโกรธพี่แพรเลยค่ะ”

สองพี่น้องกอดกันด้วยความเข้าใจ เมื่อผละออกมา ชมพูแพรเอากระเป๋ามาหยิบสร้อยที่สายชลให้ฟ้าลดาออกมา พอเห็นสร้อยฟ้าลดาก็จำได้
ชมพูแพรบอกว่าเอาสร้อยมาคืน เอาสร้อยวางในมือฟ้าลดา เล่าว่า “สร้อยเส้นนี้เป็นสร้อยที่คุณชาร์ลให้ฟ้าตอนที่ฟ้ากับคุณชาร์ลแต่งงานกันที่เกาะมิน คุณชาร์ลเก็บมันเอาไว้ตลอด... เผื่อสักวันเขาจะได้เจอนางฟ้าของเขา และมันก็ถึงเวลาแล้วที่สร้อยจะได้อยู่กับเจ้าของของมัน”

ฟ้าลดาเอาสร้อยขึ้นดูด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในหัวใจ

สายชลกับหมอวัฒนารออยู่ข้างนอก สายชลร้อนใจที่ชมพูแพรอยู่กับฟ้าลดานานมาก หมอวัฒนาบอกว่าคงมีเรื่องคุยกันเยอะ หมอเห็นเขาถอนใจหนัก ถามว่าเป็นอะไรบอกตนได้ไหม สายชลจึงปรารภความกังวลให้ฟังว่า

“ผมอยากรู้ว่านางฟ้าจะจำผมได้รึเปล่า เมื่อกี้ผมกำลังจะถามแต่คุณแพรกับคุณหมอมาเสียก่อน”

“ใจเย็นครับคุณชาร์ล คุณมีเวลาคุยกับน้องฟ้าอีกนาน ผมรับรองว่าน้องฟ้าไม่หนีคุณไปไหนอีกแน่ๆ” หมอพูดยิ้มๆอย่างมั่นใจ จนสายชลคลายกังวลลง

ooooooo

ชมพูแพรพยายามฟื้นความจำที่เกาะมินของฟ้าลดา จนเธอบอกว่าจำได้บางส่วนไม่ปะติดปะต่อกัน แต่ก็รู้สึกบางอย่างกับสายชล ชมพูแพรถามน้องอย่างตื่นเต้นว่า

“ความรู้สึกนั้นคือความรักใช่ไหม” ฟ้าลดาพยักหน้าเขินๆ ชมพูแพรลุ้นว่า “ถ้างั้นฟ้าก็บอกคุณชาร์ลเลยสิ” ฟ้าลดาอึกอักบอกว่าไม่รู้จะพูดอย่างไรดี “คำว่ารักมันพูดง่ายมากนะฟ้า” ชมพูแพรให้กำลังใจแต่ฟ้าลดาก็ยังรู้สึกตะขิดตะขวงเขินๆอยู่

ครู่หนึ่ง ชมพูแพรเดินออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มสบายใจ บอกหมอกับสายชลว่า ตนกับฟ้าลดาเข้าใจกันแล้ว สองหนุ่มต่างแสดงความยินดีด้วย สายชลจะเข้าไปหาฟ้าลดา ชมพูแพรบอกว่าเธอหลับอยู่ ซ้ำยังบอกว่าคืนนี้ตนจะอยู่เฝ้าน้องเอง ให้เขากลับไปพักผ่อนเสีย

สายชลพยายามจะอยู่ บอกว่าตนนอนที่โซฟาหน้าห้องนี้ก็ได้ หมอวัฒนากับชมพูแพรมองหน้ากันนิ่งๆ ไม่พูดอะไร

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ชมพูแพรมาปลุกสายชลที่นอนอยู่โซฟาหน้าห้อง บอกว่าจะไปซื้อของ ฝากให้เขาเข้าไปดูแลฟ้าลดาแทนสักครู่

สายชลเข้าไปเฝ้าฟ้าลดาข้างเตียง เธอหลับอยู่เขาได้แต่มองด้วยความรัก ครู่หนึ่งก็หลับไป ไม่นาน ฟ้าลดาตื่นเธอลืมตาเห็นสายชลนอนอยู่ข้างๆก็ยิ้มด้วยความรู้สึกดี มองเขาเยี่ยงคนรักด้วยแววตาอ่อนโยน

อึดใจเดียวโทรศัพท์มือถือของสายชลดังขึ้น เขารีบตะครุบไว้กลัวเสียงดังรบกวนฟ้าลดา เธอรีบหลับตาทำเหมือนยังไม่ตื่น สายชลจึงเอาโทรศัพท์ไปคุยห่างจากเตียง ฟ้าลดาเงี่ยหูฟังอยู่อย่างสนใจ

เป็นสายจากสหัสโทร.มาแจ้งว่าพรุ่งนี้เครื่องบินโบอิ้งที่สั่งซื้อจะมาส่งแล้ว สายชลบอกให้สหัสไปดูแทนตนด้วย ตนไม่ว่างเพราะต้องอยู่ดูแลฟ้าลดา แต่สหัสบอกว่าเขาต้องไปรับด้วยตัวเอง สายชลไม่มีทางเลี่ยง ถามเวลาแล้ววางสาย

ฟ้าลดาแอบได้ยิน เธอคิดอะไรบางอย่างในใจ

ooooooo

รุ่งขึ้น ฟ้าลดาให้ชมพูแพรมารับกลับบ้านขณะที่สายชลไม่อยู่ พอมาถึงบ้านเธอขอร้องว่าให้พาตนไปที่ที่หนึ่งได้ไหม ชมพูแพรไม่ขัดใจน้อง แต่ระหว่างทางเธอหว่านล้อมน้องว่าทำไมออกจากโรงพยาบาลไม่บอกสายชลก่อน รู้ไหมว่าเขาห่วงตัวเองแค่ไหน

“ฟ้ารู้ค่ะ ที่ฟ้าอยากไปทะเล เพราะว่าทะเลเป็นที่ที่ความรักของฟ้ากับสายชลเริ่มต้น ฟ้าอยากจำเรื่องราวของเราให้ได้ทั้งหมด ฟ้ารู้สึกว่าถ้าฟ้าจำไม่ได้ แล้วฟ้าบอกรักสายชล มันเหมือนฟ้าเอาเปรียบเขา เพราะความรักของสายชลที่มีต่อฟ้ามันช่างมากมายเหลือเกิน”

ชมพูแพรกับหมอมองหน้ากันอย่างกลุ้มใจ ในที่สุดหมอเสนอว่าเราต้องหาทางช่วยสองคนนี้ให้ไม่ต้องเสียเวลามากกว่านี้ เพราะที่สำคัญคือ เวลานี้ไม่ว่า ผู้ชายคนนี้จะเป็นสายชลหรือชาร์ล ฟ้าลดาก็รักหมดหัวใจแล้ว

ปรึกษากันแล้ว หมอวัฒนาโทร.บอกสายชลว่าฟ้าลดากำลังเดินทางไปไหน สายชลทั้งตกใจและแปลกใจกับข่าวนี้

ooooooo

รุ่งเช้าที่บ้านพักชายทะเล ฟ้าลดาตื่นมาก็แปลกใจที่หมอกับชมพูแพรหายไป ทิ้งโน้ตไว้สั้นๆว่าไปตลาด อดบ่นไม่ได้ว่าไปไม่รอเราเลย

ชมพูแพรกับหมอไปเดินคุยกันที่อีกด้านหนึ่งของชายหาด ปรารภกันว่าไม่รู้ว่าสายชลมาถึงหรือยัง ชมพูแพร ภาวนาขอให้สายชลกับฟ้าลดาลงเอยกันได้เร็วๆด้วยเถิด

“เขาสองคนเป็นเนื้อคู่กัน ถึงจะจากกันไปนานหลายปี แต่ในที่สุดเขาก็กลับมาเจอกัน เพราะความรักมั่นคงที่คุณชาร์ลมีให้น้องฟ้า ถึงทำให้ทุกอย่างจบลงด้วยดี” หมอวัฒนาพูดอย่างมั่นใจ

แล้วหมอก็บอกชมพูแพรหน้าเครียดๆว่าตนจะต้องไปอเมริกาวันมะรืน คราวนี้ไปนานแค่ไหนก็ยังไม่รู้ จับมือเธอบอกว่า “ผมอยากให้แพรรู้เอาไว้นะครับว่าความรักที่ผมมีให้แพร จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

ชมพูแพรใจหาย ถามว่าถ้าตนตามไปหมอจะอนุญาตไหม หมอดีใจมากชวนไปพร้อมกันเลยดีไหม เธอบอกว่าตนเตรียมตัวไม่ทัน สัญญาว่าจะบินตามไปภายหลัง ยังความปลื้มปีติแก่หมออย่างที่สุด

ooooooo

สายชลไปถึงบ้านริมทะเลตามที่หมอวัฒนาโทร.บอก เขาใจหายเมื่อประตูหน้าบ้านปิด ประตูหลังบ้านก็ปิด พยายามมองเข้าไปในบ้านก็ไม่มีคนอยู่ สายชลวิ่งเตลิดไปตามชายหาด กวาดตามองหาฟ้าลดาไปทั่ว

แล้วสายชลก็ยิ้มออก ดีใจสุดๆ เมื่อเห็นฟ้าลดานั่งหย่อนเท้าแช่น้ำทะเลเล่นอยู่ เขาวิ่งเข้าไปหาร้องเรียกสุดเสียง

“นางฟ้า...”

ฟ้าลดาหันมอง ด้วยความปีติ ถามว่ารู้ได้ไงว่าตนอยู่ที่นี่ สายชลบอกว่าหมอโทร.บอก แล้วถามอย่างตัดพ้อว่าทำไมต้องหนีตนมาอีก เธอบอกว่า “ฉันยังจำเรื่องระหว่างเราไม่ได้”

“สายชลไม่สนใจว่านางฟ้าจะจำได้หรือไม่ได้ ความทรงจำสามารถสร้างกันใหม่ได้ สิ่งที่สายชลต้องการรู้คือ นางฟ้ารักสายชลรึเปล่า”

สายชลมองด้วยแววตาเว้าวอนจนฟ้าลดาเขิน สุดที่จะฝืนใจตัวเองต่อไปได้ ถามว่าขนาดนี้แล้วยังดูไม่ออกอีกหรือว่าตนรักเขาหรือไม่รัก

สายชลยังมองอย่างพินิจพิจารณา จนเห็นสร้อยเส้นนั้น เป็นคำตอบที่ทำให้สายชลยิ้มกว้างอย่างดีใจเป็นที่สุด ลุกขึ้นกระโดดโลดเต้น ตะโกนเหมือนจะประกาศให้ทั้งโลกได้ยินว่า

“วู้ๆ...วู้ๆนางฟ้ารักสายชล...นางฟ้ารักสายชล ได้ยินไหม...” แล้ววิ่งกลับมากอดฟ้าลดา เธอกอดตอบด้วยความรัก สายชลพร่ำบอกเธอว่า “นางฟ้า...สายชลมีความสุขมากเหลือเกิน ชั่วชีวิตจะไม่มีวันลืมวันนี้เลย...”

ทั้งคู่ผละจากกอด มองหน้ากันอย่างมีความสุข ฟ้าลดาบอกเขาว่า

“นางฟ้าก็มีความสุขมากที่สุด ขอบคุณนะสายชล ขอบคุณที่รักนางฟ้า” ฟ้าลดาโน้มหน้าเข้าไปเอาหน้าผากแตะหน้าผากสายชล “นางฟ้าสัญญาว่า ต่อจากนี้นางฟ้าจะไม่แยกจากสายชลแม้แต่วันเดียว นางฟ้ารักสายชล...”

สายชลและนางฟ้ายิ้มให้กัน หอมกันอย่างมีความสุข กอดกันแนบแน่นนิ่งนาน อยู่ริมทะเลที่สงบ...สวยงาม...

ooooooo

–อวสาน–




หากถูกใจช่วยกด Like เพื่อเป็นกำลังใจให้ทีมงานด้วยนะค๊าาาา





ร่วมแสดงความคิดเห็น

ZONEZEED.COM ควมบันเทิงไม่เคยหลับไหล แหล่งรวมความบันเทิงบนโลกออนไล์
เว็บไซต์ โซนซี๊ด.คอม เป็นเว็บไซต์รวบรวมความบันเทิงออนไลน์ ซึ่งมีเนื้อหาเกี่ยวกับความบันเทิงเยอะแยะมากมาย หลากหลายหมวดหมู่ หลายเรื่อง
หากเรื่องในหัวข้อใดมีส่วนพาดพิงหรือละเมิดลิขสิทธิ์ทำให้เกิดความเสียหายกรุณาแจ้งมาที่ zonezeed(แอ๊ด)windowslive.com เพื่อที่จะลบข้อมูลหรือแก้ไขให้ถูกต้อง

Copy right © 2009-2012 ZoneZeed.com is version 3.0 All right reserved. Website design by ZoneZeed.com
Best viewed with IE 6.0 or above | Opera | Firefox browser 1024 x 768 resolutions. เข้าสู่ระบบ